*** 21.03.04 *** http://www.carelschouten.com |
 |
< -- TERUG
1. Films
2. Tentoonstellingen
3. Recepten
4. Woord
5. Beeld
Hallo lieve mensen,
Vorige week bezocht ik "Een Meeuw" van Tsjechov,
onder de regie van Theu Boermans (http://www.theatercompagnie.nl/home_artikel_meeuw.html).
In dit toneelstuk zet de ambitieuze jonge toneelschrijver Kostja zich
af tegen het gangbare theater. Hij geeft zijn vriendin Nina de hoofdrol
in zijn eerste toneelstuk. Dit tot ergernis van zijn moeder, de even charmante
als zelfzuchtige actrice Arkadina (Sylvia Poorta). Zij is verliefd op
de gevierde schrijver Trigorin, maar die voelt meer voor de veel jongere
Nina. Zo lijkt iedereen in "Een Meeuw" achter de verkeerde geliefde
aan te hollen; de liefde is een voortdurende bron van misverstanden en
vruchtbare grond voor wanhoop. In "Een Meeuw" toont Tsjechov
de strijd tegen aftakeling, versukkeling van idealen en de botsing tussen
de heersende en de aanstormende garde, hetgeen zich Tsjechov kennende
in een onbeduidend provinciestadje afspeelt. Hij laat ook zien hoe hartstochtelijke
talenten sneuvelen en gepantserde professionals altijd overleven.
In Boermans vertolking van het stuk van de Russische meester staan de
grote thema's liefde, kunst en leven centraal. De liefde is zoals in alle
stukken van Tsjechov ook hier een voortdurende, bijna hilarische bron
van misverstanden en vooral ook vruchtbare grond voor wanhoop, net zoals
het leven zelf. In "Een Meeuw" wordt het leven aan de hand van
de kunst en de kunstenaar tegen het licht gehouden. En wat blijkt is dat
liefde voor de kunst liefde voor het leven is, in al zijn bonte facetten.
Ik was bijzonder verrukt met deze "Meeuw". Bij stukken van Tsjechov
moet men er altijd op voorbereid zijn, dat er feitelijk helemaal niets
gebeurt. Een aantal fatalistische personages lopen klagend over hun nikserige
leven op het podium, dromend van een prachtig, weelderig bestaan in een
grote stad. Ook zit hierin wel zijn charme, je krijgt de kans diep in
de psyche van de karakters te kruipen. Noemenswaardig is het acteerwerk
van de parmantige, hooghartige Arkadina (Sylvia Poorta), maar ook dat
van Nina (gespeeld door niemand minder dan Halina Reijn!), met haar fonkelende
ogen en een act, waarbij ze bijna tien minuten aan een kabel hoog boven
het podium moet bungelen. Tevens is de manier waarop Trigorin (Jappe Claes)
wordt neergezet opmerkenswaardig, bijvoorbeeld doordat hij de klaagzang
van de hem omringende personages steevast noteert in zijn notitieblokje.
Vandaag heb ik John Bartons "Tantalus", onder
de regie van Aus Greidanus van Toneelgroep De Appel (http://www.toneelgroepdeappel.nl/),
bijgewoond. Een ruim elf uur durend theaterspektakel met maar liefst acht
pauzes erin. Hierin wordt in levendig, kleurrijk toneel het verhaal verteld
over het vervloekte geslacht Tantalus en de Trojaanse oorlog. Het begint
met een tweedelige proloog, waarin legendarische personages van het geslacht,
zoals Achilles, Agamemnon en Klytaimnestra worden geïntroduceerd.
Hierin ziet men al langzaam een dramatisch en bloederig vervolg aankomen,
namelijk de vierdelige Trojaanse oorlog. Iedereen kent natuurlijk het
paard van Troje, een list van Odysseus om de stad te vernietigen en de
oorlog te winnen. Alle Trojaanse mannen worden hierbij vermoord, en de
achtergebleven, toepasselijk in rood geklede vrouwen blijven achter om
te weeklagen en te zinnen op mogelijke wraak. In het tweedelige slot worden
de thuiskomsten van de strijders getoond, en daarbij de berechting in
het Atheense gerecht van Helena, de vrouw om wie de hele oorlog was begonnen.
John Barton is met het schrijven van het toneelstuk twintig jaar bezig
geweest, en heeft zich daarbij gebaseerd op Homeros, Euripides, Sophocles,
Aischylos en een aantal anonieme bronnen, bekend als de epische cyclus.
Het verhaal van de thuiskomst van de belangrijke strijders Odysseus (Homeros)
en Aeneas (Vergilius) is door de individuele omvang ervan niet in het
stuk opgenomen.
Alles bij elkaar was het een overweldigende, maar ook erg vermoeiende
ervaring: een half etmaal achter elkaar toneel. Ik denk dat Toneelgroep
De Appel door deze, nog niet eerder vertoonde formule veel nieuwsgierige,
voor een nieuwe ervaring openstaande bezoekers trekt. Om het vol te houden
was een prettige, goed gedoseerde afwisseling van toneel en pauze essentieel.
Daarbij waren de grappen en laconieke opmerkingen in bloederige oorlogstijden
verluchtigend. De informele sfeer van het Appel Theater en de interactie
tussen acteurs en toeschouwers werkte dit in de hand. Wel is een klassieke
scholing, of tenminste een korte studie van de Griekse klassieken een
aanrader om alle verhaallijnen in het stuk te kunnen volgen. Het begeleidende
boekje met beschrijvingen van goden, personages en een overzicht van stambomen
is al heel verhelderend. In elk geval heeft het toneelstuk bij mijn interesse
in Griekenland vergroot, over de reisplannen waarheen u hieronder kunt
lezen.
Vandaag schijnt de zon en dat doet me uitzien naar de lente. En voor de
lente ben ik al weer reisplannen aan het uitbroeden. Zo wil ik graag eens
naar Griekenland (http://www.carelschouten.com/Griekenland/)
gaan. In eerste instantie door de discrepantie tussen mijn klassieke gymnasiale
opleiding en het gegeven dat ik tot nu toe nog nooit in mijn leven voet
op Griekse bodem heb gezet. Zo is voor mij een excursie naar het Parthenon,
de Akropolis en het Orakel van Delphi eigenlijk verplichte kost. Ik ben
van plan Athene hiervoor als uitgangspunt te kiezen. Als ik in mei ga,
dan ben ik nog net voor de zomerdrukte, die mede in verband met de Olympische
Spelen in Athene wel uit zijn voegen zal barsten. Ik zal in elk geval
poolshoogte nemen van de voorbereidingen die de Grieken treffen voor het
sportevenement! In elk geval is aan mij geen Grieks strand besteed - ik
reken wel weer op een prachtige zomer in eigen land - maar dan wel veel
cultuur, waarvan ik in mijn updates natuurlijk weer uitgebreid zal verhalen.
Vorige week woonde ik de finale van de Amstelveense Popprijs (http://www.p60.nl/index.php?pid=9&newsid=273)
bij, waarbij een van mijn vrienden met zijn band in de prijzen is gevallen.
Ten eerste vond ik het leuk weer eens in de plaats van mijn jeugd uit
te gaan. Ten tweede was ik verrast door het bezoek van een aantal makkers,
van wie ik sommigen al jaren niet meer gezien had. Zo zag ik o.a. een
kameraad die al zeker al zes jaar buiten mijn blikveld was geweest, die
destijds de grootste fan en demoverkoper van mijn voormalige band was.
Inmiddels heeft hij al geen lang haar meer, is van muzieksmaak veranderd
en heeft reeds vele wereldzeeën bevaren!
Tot slot wilde ik iedereen bedanken die mijn huidige expositie
(http://www.carelschouten.com/pastels/expositie_mediatheek.htm)
heeft bezocht of nog gaat bezoeken. Ook kan ik positief gestemd zijn over
de schilderijenverkoop. Het is voor mij heel stimulerend om door te gaan
met schilderen en in te haken op thema's die de kijkers het meeste bevallen.
Ook echter zal ik mijn eigen weg blijven volgen en hoop in het begin van
het najaar met een nieuwe expositie komen, die qua thematiek en materiaalgebruik
zal afwijken van wat de expositiebezoekers tot nu toe van mij gewend zijn.
FILMS
|
 |
Allereerst zag ik ter bespreking "Lost in Translation"
(http://www.lost-in-translation.com/)
van Sofia Coppola. De hoofdpersonen hierin zijn Bob Harris (Bill Murray)
en Charlotte (Scarlett Johannson), beide Amerikanen die beland zijn in
Tokio. Bob is een bezadigde, door het leven gegroefde filmster die in
de stad is voor de opname van een whiskyreclame. Charlotte is net afgestudeerd
in de filosofie, en is haar echtgenoot - een beroepsfotograaf - achternagereisd
naar Japan. Wanneer ze allebei niet kunnen slapen komen Bob en Charlotte
elkaar 's nachts tegen in de bar van hun hotel. Daaruit spruit al spoedig
een verrassende vriendschap voort. In de vrije uren besluiten ze gezamenlijk
het nachtelijke Tokio te ontdekken, waarbij ze allerlei hilarische ontmoetingen
hebben met de inwoners van de stad. Ondanks dat de vriendschap platonisch
is en beide personen erg verschillend zijn, krijgen ze er uiteindelijk
een nieuw, positief geloof door in de mogelijkheden van hun beider levens.
Ondanks het duidelijke Hollywood stramien van deze film, vond ik hem toch
op meerdere vlakken prijzenswaardig. In eerste plaats was ik goed te spreken
over Bill Murray, die onvergetelijk was in zijn 007-imitaties bij de reclameopname
en zeer lachwekkend in zijn ontmoetingen met niet-Engelstalige Japanners.
Voorts wordt de toenadering tussen twee verloren figuren in een onbekende
cultuur niet gekunsteld, maar juist heel geloofwaardig gepresenteerd.
Ik moest daarbij onwillekeurig denken aan de film "Blue Moon",
waarin een Oostenrijkse kleine crimineel in zijn zoektochten naar een
Russische callgirl hopeloos verloren raakt in de hem vreemde Oekraïne.
Punt van kritiek op "Lost in Translation" is volgens sommigen
het benadrukken van clichés als Japanners die in het Engels geen
onderscheid tussen de "r" en de "l" kunnen maken,
het bezoek van een karaokebar en de wat gemakzuchtige hang naar exotisme
en zelfs een latent racisme. Al met al ben ik toch vol lof, en heeft Coppola
de Oscar van dit jaar voor 'best script' mijns inziens zeker verdiend.
Ten tweede is er "Shouf shouf habibi" (http://www.shoufshoufhabibi.nl/)
van Albert ter Heerdt. Hierin wordt op komische wijze een Marokkaans gezin
geportretteerd. De oudste zoon Sam is als politieagent voorbeeldig geïntegreerd,
maar zoon Ap weet niet wat hij met zijn leven aanmoet: naar de wens van
zijn vader kiezen voor de Marokkaanse traditie en een Marokkaanse vrouw
trouwen of toch opteren voor de Nederlandse cultuur? Zijn makkers zijn
er in elk geval nog lang niet aan toe 'serieus' te worden. Dochter Leila
heeft een prille verhouding met een Nederlandse jongen, maar haar ouders
proberen haar willens en wetens een gearrangeerd huwelijk in te duwen.
De jongste zoon Driss speelt de rol van een verbaasde toeschouwer, waarbij
hij af en toe een fototoestel ter hand neemt.
Met Shouf shouf habibi, ofwel 'Nou nou, schatje!' hebben de filmmakers
pionierswerk verricht. Naar mijn weten is niet eerder het allochtonendrama,
dat binnen onze landsgrenzen geen uitzondering vormt, op een dergelijke
wijze tot film vermaakt. Daarbij wordt zowel de Nederlandse als Marokkaanse
cultuur stevig op de hak genomen en valt er genoeg te lachen, bijvoorbeeld
wanneer Ap op het arbeidsbureau te kennen geeft als acteur aan de bak
te willen. De intercedent suggereert daarop: "Zal ik dan even Spielberg
voor je bellen?". Toch was ik niet bijzonder te spreken over het
acteerwerk, de personages weten gedurende de hele film heen niet te ontroeren.
Grappig is dat ik de ouders, die in het Nederlands alleen maar "is
goed" kunnen uitbrengen, beter vond spelen dan de jonge generatie.
Toch bevat de film een aantal interessante elementen in deze integratiegerichte
tijden.
In "La Dolce Vita" (http://www.imdb.com/title/tt0053779/)
van Frederico Fellini is Marcello (Marcello Mastroianni) een roddelcolumnist
die het "zoete leven" beschrijft van de decadente high society
in Rome. Op zoek naar sappige verhalen en schandalen stort hij zich elke
nacht in de drukte van Via Veneto, waar playboys, filmsterren en prostituees
van het leven een feest proberen te maken. Zo ontmoet Marcello de beroemde
filmster Sylvia (Anita Ekberg), die hem van zijn vriendin Emma vervreemdt.
De film laat duidelijk zien dat in de nachten vol drank en seks ook een
diepe tragiek sluimert.
Dit is de film die Fellini internationale roem gaf in het begin van de
jaren zestig, en terecht. Terwijl het schokkerende effect inmiddels is
afgezwakt, is de film nog net zo opzienbarend als toen hij uitkwam. Het
is een tijdloos en visueel overdonderend meesterwerk, een film gevuld
met buitengewoon boeiende personages en scènes. De zeer toepasselijke
jazzy muziek is van de hand van Nino Rota, een vaste compagnon van Fellini.
"La Dolce Vita" is een van die zeldzame, briljante films die
nooit kan worden overschat.
| TENTOONSTELLINGEN
|
 |
In het Cobra Museum (http://www.cobra-museum.nl/)
te Amstelveen vindt t/m 18 april a.s. voor het eerst sinds lange tijd
in Nederland weer een tentoonstelling plaats van het werk van Constant
Nieuwenhuys. Hier treedt ook het Plaatje van de Update
op (http://www.carelschouten.com/updates/update210304.htm).
Het museum wijdt een retrospectieve expositie aan het imposante grafische
oeuvre, dat Constant in bijna vijftig jaar tijd (1946-1994) heeft opgebouwd.
Constant wordt gerekend tot Nederlands belangrijkste beeldende kunstenaars.
Onder andere staat hij te boek als medeoprichter van de Cobrabeweging
en heeft hij met zijn New Babylon-project uit de jaren zestig en zeventig
wereldwijd grote bekendheid verworven.
Constant debuteert met een ets in 1946; zijn laatste aquatint maakt hij
in 1994. Voor de retrospectieve tentoonstelling is een selectie gemaakt
van circa 140 etsen, litho's, lavis en houtsneden (inclusief albums en
series), die een weerspiegeling is van de vier perioden die in Constants
grafisch oeuvre onderscheiden kunnen worden.
Buitengewoon boeiend vond ik het reeds boven genoemde New Babylon, een
fantastische collectie etsen die je laat wanen in een utopisch, industrieel
ogend futurisme met staketsels, steigers en daarop afhangende, woekerende
tuinen. Guitig zijn ook de Labyrismen met gestileerde afbeeldingen van
gedierte als beren, leeuwen (met dompteur) en honden. Speciale aandacht
mijnerzijds ging uit naar een litho, getiteld "Jeltsin voor de assemblee"
uit 1992, waarin de toen nog viriele leider een krachtig optreden hield.
De vlekkerigheid duidt echter al wel op de aanwezigheid van alcohol in
het spel...
De tentoonstelling "Van Corot tot Cézanne"
in het Gemeentemuseum (http://www.gemeentemuseum.nl/)
te Den Haag betreft een overzicht van de zeer bijzondere collectie Franse
landschappen uit het Parijse Petit Palais. Tegelijk is op de expositie
de voor de moderne kunst cruciale ontwikkeling van het 19de-eeuwse landschap
te volgen. In deze thematische tentoonstelling hangen doeken van beroemdheden
als Gericault, Corot, Courbet, Monet, Pissaro, Cézanne, Denis,
Puvis de Chavannes en Doré zij aan zij met werken van minder bekende,
maar daarom niet minder begaafde schilders. Bovendien kan de bezoeker
de Franse visie op het landschap goed vergelijken met de Nederlandse landschapsschilderkunst,
want de Haagse School-vleugel van het museum is voor de expositie weer
helemaal ingericht zijn.
Vanaf de 15de eeuw geldt met Albrecht Dürer het landschap in de schilderkunst
als een op zich staand genre. In de boven reeds genoemde 19de eeuw ontstond
er in de landschapskunst een radicale tegenstelling tussen idealisme en
realisme, van beide richtingen is werk te zien. Emile Zola, voorstander
van het idealisme, zegt over dit schisma: "het klassieke landschap
is dood, vermoord door het leven en de waarheid". Bijzonder vond
ik de landschappen en herfstachtige gezichten op Venetië van Felix
Ziem. Ook onze eigen Johan Jongkind mocht er wezen met zijn Hollandse
prenten, die af en toe een vleugje Italië vertoonden. Henri Rivière
is opvallend doordat zijn landschappen met gestileerde figuren iets weg
hebben van het decor voor een stripverhaal. Edouard Vuillard en Auguste
Lepère hebben beide enkele litho's op Chinees volant papier op
hun naam staan, waarvan er een van Lepère me in het bijzonder aansprak:
een afbeelding van de vijver in de Tuilerieën, met daarop enkele
houten speelgoedzeilbootjes, een tafereel dat ik slechts enkele jaren
terug in Parijs ook zelf heb kunnen aanschouwen.
| RECEPTEN |
 |
Het bezoek aan de diëtiste vorige week stelde me wat teleur: ik
was maar anderhalve kilo afgevallen. In plaats van bij de pakken neer
te gaan zitten, heb ik mij daarentegen met vernieuwde kracht gestort op
de strijd tegen het gewicht. Zo kan ik toch met zekere trots en blosjes
op de wangen zeggen dat ik de afgelopen drie dagen vier keer gesport heb:
drie keer fitness en een keer zwemmen. En als ik de apparaten waarop ik
train mag geloven, heb ik daarmee toch zeker zo'n 2800 calorieën
verbrand! En ik moet beamen dat dit intensieve sporten verslavend werkt:
het zou best wel eens kunnen dat ik na het schrijven dezes op de fiets
spring in de richting van de sportschool om het bloed weer eens flink
door de aderen te laten jagen. Naast mijn dieet, dat ik nu al weer bijna
twee maanden volg, ben ik ook naar alternatieve afslankproducten gaan
zoeken, zoals in "De Tuinen" (http://www.detuinen.nl/).
Daar heb ik tabletten van NuSlank gekocht die de stofwisseling en vetverbranding
stimuleren, maar ook de zoetbehoefte afremmen. En dat kan ik - chocoladeliefhebber
dat ik ben - goed gebruiken. Ik slik de pillen nu drie dagen en kan het
effect er val reeds duidelijk merken. Wel moet ik zeggen dat voor dergelijke
middelen diep in de buidel moet worden getast. Hopelijk kan ik ze dus
op recept van de huisarts krijgen, om mezelf niet op exponentieel stijgende
kosten te jagen. Het Buitenveldertse leven is al duur genoeg: voor een
paar blikjes, maaltijdrepen en een lullig klein zakje sla betaal je op
het Gelderlandplein al snel tien euro...
Het diner dat ik voor deze updatebrief samenstelde heeft een vrij hoog
fusiongehalte: zo bevat de stamppot het beste van de Nederlandse en Indische
keuken. Mensen die hutspot saai vinden, moeten dit recept eens proberen
om de charme ervan te hervinden. De wortelsoep is door de currypasta lekker
kruidig en de salade friszoet en verrassend door de nagelkaas. Voor het
toetje kunt u reeds gestoofde peertjes kopen, die zijn vanaf heden bij
Albert Heijn in een plastic schaaltje verkrijgbaar. Al met al een paar
mooie gerechten met een betrekkelijk laag vetgehalte.
* Vegetarisch diner
- http://www.carelschouten.com/vegetarian/vegetarisch_diner_050304.htm
| WOORD |
 |
Ik heb genoten van mijn studententijd, al heeft die wel wat lang geduurd.
Een hoogtepunt was misschien wel mijn stage in 1998 en 1999 aan de Pedagogische
Universiteit van Moskou. Hier kreeg ik de kans in het kader van
een internationaal samenwerkingsproject mijn Russisch te verbeteren door
tolk- en vertaalwerk. Er kwamen educatief geschoolde bezoekers uit Nederland
en Denemarken om kennis uit te wisselen met hun Russische collega's. Ook
was er de gelegenheid in het kader van het project mijn computerkennis
in de strijd te werpen. Zo had de Moskouse universiteit uit Nederland
een zogenaamd "bulletin board system" gekregen, dat een aantal
Moskouse middelbare scholen in staat stelde via de universiteit goedkoop
e-mails te versturen en bestanden te uploaden en zelfs een online chat
te houden. En in die tijd was dat voor Russische begrippen al heel vooruitstrevend,
daar directe internettoegang toen nog abominabel duur en derhalve "out
of reach" was. Mijn taak was dit computersysteem invulling te geven
door concrete, door scholieren en studenten te gebruiken programma's.
Als u wilt vernemen van een hilarische gebeurtenis die zich tijdens deze
stage heeft afgespeeld, kan ik u aanraden de volgende link aan te klikken...
* De Nederlandse delegaat
- http://www.carelschouten.com/houtskool/Dromen/de_nederlandse_delegaat.htm
De Styx was in de Griekse mythologie de belangrijkste rivier van de onderwereld,
waarover de schimmen van de overledenen werden gezet door veerman Charon.
De Styx is sterk verbonden met de mythe van Orpheus (zanger, dichter en
citerspeler) die met zijn betoverende muziek en gezang de hele natuur
- wilde dieren, bomen en zelfs rotsen - in de ban kon houden. De
kern van de mythe is de afdaling van Orpheus in de onderwereld om daar
zijn geliefde Eurydice te zoeken. Door zijn ontroerende muziek wist hij
het voor elkaar te krijgen dat zijn vrouw hem mocht volgen naar het daglicht,
op voorwaarde dat hij niet zou omkijken. Toen Orpheus de bovenwereld bijna
had bereikt, werd hij overvallen door twijfel en keek hij toch om, waardoor
Euridyce voor altijd in de onderwereld verdween. Gedurende zeven dagen
zwierf Orpheus rond aan de oever van de Styx, maar veerman Charon weigerde
hem nogmaals over te zetten.
In het kader van dit verhaal schreef ik het volgende gedicht, dat in de
tweede regel van elke strofe wordt afgewisseld door een heel ander verhaal.
* Zwart en wit
- http://www.carelschouten.com/literatuur/gedichten_41.htm#zwart_en_wit
Het volgende gedicht vertelt zijn verhaal vanzelf. Het gaat terug op mijn studieverblijf in St.Petersburg van 1996. Ik woonde toen bij een gastgezin zo'n twintig kilometer van het centrum van de stad verwijderd. Daardoor moest ik elke dag de ochtendspits trotseren door het metrostelsel in te duiken, samen met een stinkende meute zweterige, of juist heftig geparfumeerde arbeiders. Een zitplaatsje in de metro was er meestal niet bij. Het was staan geblazen als haring in een ton, waarbij je door het krachtige remmen en opstarten maar nauwelijks een stang kon vastgrijpen. En als je dan een plaatsje bemachtigd had, kon je die de volgende halte weer afstaan aan een invalide oud vrouwtje. Deed je dat namelijk niet, dan werd je door je medepassagiers bestempeld als "asociale aap die een pak slaag nodig heeft". In deze geest schreef ik de volgende regels...
* De dagelijkse mangeling
- http://www.carelschouten.com/literatuur/gedichten_41.htm#dagelijkse_mangeling
Een van mijn, helaas inmiddels overleden ooms heeft geleerd aan het Ignacius College te Amsterdam, waar Latijn de voertaal was. Dit was ook het geval op het Erasmiaans gymnasium. Bij het afsluiten van de opleiding kreeg de promovendus een boek als geschenk, waarbij een 'gratiarum actio' moest worden uitgesproken. Daarbij hoorde natuurlijk ook een oratie, die de student in staat stelde van zijn redenaarskunst blijk te geven. Het uitspreken van deze oratie kon voor de toehoorders vervelend en tomeloos lang duren. Het promotiereglement uit 1828 bepaalde dan ook, dat een oratie niet langer dan twintig minuten mocht duren. Bij het overschrijden van die grens behield de voorzitter der Curatoren het recht de spreker door het uitspreken van het woord sufficit ('het is genoeg') zijn rede te doen staken. Zo kwam ik aan het titelwoord voor het volgende gedicht.
* Sufficit
- http://www.carelschouten.com/literatuur/gedichten_41.htm#sufficit
| BEELD
|
 |
Paul Klee (1879-1940) is een Zwitsers kunstenaar, mijns
inziens een van de origineelste schilders van de twintigste eeuw. In 1906
vestigde hij zich in München en werd enkele jaren later lid van de
groep Der blaue Reiter. In 1914 reisde hij met de schilder August Macke
naar Tunesië, een trip die zijn gevoel voor kleur danig heeft veranderd.
Van 1920 tot 1931 was Klee verbonden aan de Bauhaus Universiteit. In 1933
keerde hij door de opkomst van de Nazi's terug naar zijn geboorteland
Zwitserland. Klees invloedrijke ideeën over kunst etaleert hij in
zijn "Pädagogisches Skizzenbuch" (1925). Een andere publicatie
van zijn hand is "Über die moderne Kunst" (1948). Het Paul
Klee Centrum (http://www.paulkleezentrum.ch/) Klee in Bern heeft een grote
verzameling van zijn werk.
De vele werken van Klee zijn eindeloos vindingrijk en creatief, en vormen
een experiment met de mogelijkheden van lijnen, vlakken en kleuren. Ze
zijn gebaseerd op het geloof in een realiteit achter de schijn en suggereren
een kinderlijke naïviteit. In deze update kom ik met een reproductie
die hiervan getuigt, het betreft een maanlandschap dat kinderlijk eenvoudig,
maar daarbij diep ontroerend is.
* Paul Klee, Der Vollmond
- http://www.carelschouten.com/pastels/der_vollmond.jpg
Tanzania ligt in Oost-Afrika tussen Kenia en Mozambique
en grenst aan de Indische Oceaan. Tanzania grenst voorts aan Burundi,
Kenia, Malawi, Mozambique, Rwanda, Uganda en Zambia. De grens met Uganda
loopt gedeeltelijk door het 34.500 km2 grote Victoriameer. De oppervlakte
van Tanzania is 945,087 vierkante kilometer. Daarmee is het land ongeveer
26 keer zo groot als Nederland.
Het landschap van Tanzania is erg variërend. Hoogvlaktes en dalen
wisselen elkaar af. Je vindt er savannen, maar ook de Kilimanjaro die
samen met de 5895 meter hoogte Uhuru het dak van Afrika genoemd wordt.
Mooie foto's en toeristische lokkertjes zijn te vinden op: http://www.safaritanzania.com/.
Een van de twee officiële talen van Tanzania is overigens het Swahili,
uit welke taal ik nu weer met een sprookje kom:
Er was eens een beroemde dief dier erin slaagde van de welgestelde
inwoners van de stad alle rijkdommen te stelen. Die gingen daardoor hun
beklag doen bij de sultan. De sultan stelde overal in de stad soldaten
op om te waken over het bezit van de stedelingen. Zij vielen echter in
slaap, zodat de dief rustig zijn werk kon doen. Toen besloot de sultan
zelf op wacht te gaan staan en trof de dief aan, vermomd als een vrouw.
De sultan herkende hem echter, maar de dief bedacht een list. Hij had
voetkluisters van de soldaten gestolen en vroeg de sultan of die wist
hoe ze werkten. Dat wist de sultan niet, en toen ging de dief dat voordoen
door de sultan te kluisteren. Daarop gooide hij een kap over het hoofd
van de sultan en gaf hem een flink pak rammel.
De volgend ochtend werd de sultan zieltogend gevonden en overgebracht
naar het hospitaal. Toen hij weer van zijn verwondingen hersteld was,
riep hij de inwoners van de stad bijeen om de dief eruit te halen. Hij
beloofde dat hij de dief niet zou straffen, maar hem door zijn kunde tot
grootvizier zou benoemen. De dief stak daarop zijn hand op en zei dat
hij het was. Om dat te bewijzen bracht hij de sultan en diens soldaten
naar zijn hol, waar hij alle door hem gestolen rijkdommen had opgeslagen.
Alles werd teruggekeerd aan de rechtmatige eigenaars en de dief werd tot
grootvizier benoemd. Hij werd zeer geliefd bij het volk, er bleek geen
eerlijker man te vinden en stelen deed hij nooit meer.
* De meesterdief (Swahili)
- http://www.carelschouten.com/pastels/De_meesterdief.htm
In het Tibetaans wordt het Wiel des Levens "Sipay
Khorlo" (http://www.infinite.org/bodhiline/wheel132.jpe)
genoemd. De Boeddha zelf heeft dit wiel bestemd voor het onderwijzen van
de aard van het leven in zijn cyclische vorm. De twaalf aanknopingspunten
in de buitenste ring demonstreren de doctrine van afhankelijke origine.
Elk punt komt voort uit een vorig punt en leidt tegelijkertijd tot een
volgend punt.
De twaalf aanknopingspunten van onafhankelijke origine verenigen levende
wezens tot voortdurende geboorte en hergeboorte in zes staten, geïllustreerd
in de binnenste ring. Totdat een wezen het nirwana bereikt of verlicht
wordt, moet het eindeloos circuleren door deze staten, soms in een gelukkige
hergeboorte, soms in een ellendige. De donkere helft van de binnenste
ring toont demonen die geesten van overledenen naar de hel voeren. De
lichte helft van de ring toont fortuinlijke geesten die naar de hemel
opstijgen. Helemaal binnenin zijn drie dieren te zien. Het varken vertegenwoordigt
onwetendheid, de vogel verlangen en de slang vertegenwoordigt woede. Dit
zijn de drie soorten "vergif" die de twaalf aanknopingspunten
van afhankelijke origine carbureren.
De onderstaande mandala is op dit wiel des levens geïnspireerd. Hierin
is de verheffing van het bewustzijn te zien uit het onbewuste leven van
kristallen en planten via het bewustere leven van dieren tot het bewust
denken van de mens.
* Levensmandala
- http://www.carelschouten.com/pastels/mandalas/levensmandala2.htm
Tot hier dit keer. Ik wens iedereen een heel voorspoedig begin van de
lente toe en hoop u allen over twee weken weer te kunnen begroeten. Past
u allemaal goed op uzelf... en elkaar!
Groetjes,
Carel.