< -- TERUG 1. Vegetarisch Het is na een paar pittige plensbuien, harde wind en het nodige dondergeraas weer erg warm. Voor sommigen onder ons is het iets te veel van het goede, en zij zijn dan ook genoodzaakt de ventilator uit het vet te halen. Als het morgen aangenaam weer blijkt te zijn ga ik met een goede kameraad uit fietsen. Zo kunnen we gelijktijdig de frisse lucht van de weilanden inademen en de conditie weer eens opkrikken. Deze zomer lopen mijn wekelijkse trainingen bij Alantcardio (http://www.alantcardio.nl/) ten einde. Er volgt daarna een periode dat ik nog eens per maand moet langskomen. Vandaar dat ik mijn heil op sportgebied elders moet gaan zoeken. Nou, op vijf minuten loopafstand van mijn woning ligt het Universitair Sportcentrum (http://www.usc.uva.nl/), dus de keuze is eenvoudig gemaakt. In deze update heb ik voor u een tweetal films ter bespreking. Om te
beginnen de Sovjetfilm "Als de kraanvogels overvliegen"
(http://us.imdb.com/Title?0050634)
van Michail Kalatozov uit 1957. De film brengt een tragische liefdesgeschiedenis
ten tijde van de Tweede Wereldoorlog in beeld. Een jong stel wordt gescheiden,
net voordat zij met elkaar willen trouwen. De bruidegom wordt opgeroepen
om aan het front te vechten. Als na de oorlog blijkt dat hij is gesneuveld,
is de inmiddels met een andere man getrouwde bruid ontroostbaar. Vanwege
zijn expressieve stijl diende de film als vertrekpunt voor verdere vernieuwingen
binnen de Russische cinema. In het kader van de 150ste geboortedag van Vincent Van Gogh is in het gelijknamige museum te Amsterdam een nieuwe tentoonstelling van start gegaan, "Gogh Modern" (http://www.vangoghmuseum.nl/bisrd/top-1-1-3-1-2-1-22.html). Hier krijgt men een beeld van moderne kunstenaars die geïnspireerd zijn door het werk van Van Gogh, kunst die zonder Vang Gogh zelfs niet denkbaar zou zijn geweest. Indrukwekkend vond ik de enorme fotocollage van Gilbert en George, getiteld "Shitty Naked Human World". Zoals Van Gogh de gewone boer veelvuldig heeft geschilderd, geven de twee Amerikanen in hun collage een beeld van de gewone mens. Er hangt ook werk van Karel Appel, dat overeenkomsten vertoont met Van Gogh. Zo delen beide kunstenaars hun afkeer van alle vormen van academisme. Zij werken beide vanuit de figuur en hebben een passie voor de materie van de verf. Appel gaat daarbij alleen iets verder: waar Van Gogh het houdt bij een krachtige schildertoets, brengt Appel met zijn dikke verfklodders een zeer fysieke, zeer pasteuze expressie op zijn werk aan. Ook hangt er werk van Keith Haring, die net als van Gogh in een vrij korte periode (1979 - 1989) als een bezetene aan zijn enorme oeuvre gewerkt heeft. Tot slot kan ik u aanraden de foto's van Diane Arbus te bekijken. Net als Van Gogh lijkt zij in haar portretten 'lelijke' trekjes te benadrukken. Zoals ik in de vorige updatemail schreef krijg ik van mooi weer de reiskriebels.
Een deels zakelijke reis naar Finland (http://www.finland-tourism.com/nl)
en Rusland aan het eind van deze zomer lijkt nu ophanden.
Meer hierover in een volgende update.
Voor mij is wederom een periode van intensief kokkerellen aangebroken. Gisteren hebben een goede vriend en ik een feestmaal toebereid voor twee oud-klasgenootjes die niet zo lang geleden getrouwd zijn. Vanwege de zomerse sferen heb ik maar een Italiaans menu samengesteld. Er zal nu trouwens een maand volgen dat ik elke week in m'n eentje - dus zonder koksmaat - voor verschillende gezelschappen een house-warming etentje ga organiseren. Dus uitgenodigde smulpapen: bereid je maar alvast voor op een copieus maal! * Feestmenu voor Jeroen en Joyce In het weekend ben ik vaak bij mijn familie in Amstelveen. Nu is iedereen op vakantie in Frankrijk en ben ik alleen met de katten. Nou, het voeden van de katten is een koud kunstje: je trekt gewoon een bakje open en... voilà! Jezelf voeden - zonder gasten - is lastiger. Je moet een afgemeten portie maken. Gelukkig heb ik een kookboek getiteld "koken voor 1 à 2 personen". Het volgende recept is daaruit afkomstig. * Pittige bonenschotel
Deze week neem ik u weer mee naar een verhaal uit de Griekse mythologie, namelijk dat van Peleus en Thetis. Peleus was een held die al vele gevaarlijke avonturen had meegemaakt. Zeus had voor hem de nimf Thetis als bruid uitgekozen, maar met tegenzin: hij wilde haar namelijk voor zichzelf hebben. Thetis was een mooie zeegodin die in de diepten van de zee woonde. Peleus had een wijze vriend, de centaur Cheiron. Die zei hem dat de godin niet tevreden zou zijn met een huwelijk met een sterveling. Hij gaf hem het advies op het eiland waar Thetis vaak kwam zich achter een struik te verbergen. Zo kon hij Thetis eerst voorzichtig bekijken. Toen Peleus zich verstopt had, kwam daar inderdaad Thetis aan, geheel naakt. Peleus werd gelijk door een vurig verlangen naar de godin gegrepen en kwam vanachter de struik tevoorschijn en vatte haar bij de hals. Nadat zij tevergeefs smeekte om losgelaten te worden, veranderde zij zich in een vogel, een boom en daarna in een inktvis. Maar in alle verschijningen werd zij stevig beetgehouden door Peleus. Toen ze de gedaante van een tijgerin aannam, rende Peleus echter weg. Uiteindelijk kwam het toch tot een huwelijk (http://www.poetry-archive.com/e/the_wedding_of_peleus_and_thetis.html) tussen de twee bij het hol van de wijze Cheiron. Nadat het paar kreeg zeven zonen kreeg, probeerde de nimf Thetis hen onsterflijk te maken. Overdag zalfde ze haar zonen in met ambrozijn en 's nachts legde zij ze in het vuur. Nadat ze zo zes zonen verbrand had en ze op die manier naar de Olympus en de onsterflijkheid gestuurd had, betrapte Peleus haar bij deze vreselijke tovenarij. Hij wist de laatste zoon, Achilles, bij de enkels uit het vuur te graaien. De zeegodin werd daarop woedend en scheidde zich van Peleus door voor altijd naar het godenrijk terug te keren. Achilles bleef kwetsbaar en sterfelijk aan de enkels, en dat zou hem later in de moeilijkheden brengen. * Peleus en Thetis Ik ga de serie Oriëntaalse mandala's zo langzaam aan afronden. Wat mij betreft waren deze mandala's de moeite waard doordat ze een zo breed beeld van de Oosterse culturen weten te vatten: die van het boeddhisme, het hindoeïsme en de islam. Ook de inspirerende gedichten hadden een toevoegende waarde. Dit keer kom ik met een mandala, geïnspireerd door een kort gedichtje van Rumi (http://www.khamush.com/), een van de grootste dichters die ooit geleefd heeft. Hij leefde in een gebied dat nu Afghanistan is. Hij vluchtte voor de Mongoolse invasie naar Turkije, waar hij het grootste deel van zijn leven doorbracht. Rumi heeft de Orde van de Wervelende Derwisjen van het Soefisme gesticht. Door een draaiende beweging, lichaamshouding, mentale gerichtheid en geluid bereikt de derwisj een extase door de vereniging met God. Het Soefisme is een benaming in de islam voor de voorstanders van een meer ascetische richting in Perzië, een pantheïstische extaseleer die het hoogste geluk belooft in een vereniging met God. * Liefde (Rumi) Laatst kwam mijn passie voor de wereld onder water ter sprake. Ik hoorde verhalen van een vriend die - zonder duikbrevet - onder begeleiding met flessen heeft gedoken in Thailand. Van de schitterende oceaanbodem die hij daar zag kan ik alleen maar dromen. Een tijdlang heb ik duiklessen genomen bij Holdive (http://www.holdive.nl/) aan de Amstelveenseweg in Amsterdam. Ook heb ik een paar buitenduiken ondernomen, maar alleen binnen de grenzen van Nederland. Zoals u in de volgende droomnotitie kunt lezen hoop ik nog altijd op de duik van mijn leven... * De wondere wereld onder de waterspiegel
Vorige week kondigde ik aan met de vertaling van "Uit volle borst", een gedicht van Vladimir Majakovskij, te komen. Met het vertalen van poëzie moet je veel meer dan bij proza keuzes maken: wil je de vorm (het metrum, het ritme en de rijmvorm) behouden of toch liever de betekenis van de woorden? Aangezien het gedicht nogal lang is, 207 versregels, ben ik daar nog niet mee klaar. Probeer de onderstaande link in de komende week: ik denk dat de vertaling woensdag a.s. wel af zal zijn. * Gedicht Majakovskij (Uit volle borst) Met de tijd veranderen er dingen, maar ook de manier waarop je naar dingen kijkt. Ik zit op het moment in een bloeiperiode, zeker als je het vergelijkt met een jaar of drie geleden. Toch is niet alles zo ideaal als het misschien van buiten lijkt. Er zijn dingen veranderd, veelal ten goede. Maar de manier van ernaar kijken is veranderd. Veel van wat vroeger vol betekenis leek, komt nu als leeg, redundant en zinloos over. Over deze schijnbaar paradoxale toestand gaat het volgende gedicht. * Het weerzien Ook het volgende gedicht is deels autobiografisch. Op een bepaald moment begon het me te vervelen te werken aan projecten die na lange tijd nog geen positieve uitkomst opleverden. Ik wilde een manier zien te vinden om mijn werk sneller naar buiten te kunnen sluizen. Deels ben ik daarin geslaagd met het invoeren van de wekelijkse updatemails. Zoiets als een tentoonstelling voorbereiden kost meer werk dan het schrijven van updates. Je bent er toch op z'n minst een paar weken mee kwijt. Maar ik ben tevreden met het eindresultaat. Mensen die al gereageerd hebben op mijn expositie: heel erg bedankt voor jullie mails, blijf vooral schrijven! * De acute noodzaak Tenslotte nog een gedicht gewijd aan het hete weer van afgelopen week. Ik moest daarbij erg denken aan een liedje van de band Primus (http://www.primussucks.com/), getiteld "The air is getting slippery", waarvan u de tekst kunt vinden op: http://www.lyricsdepot.com/primus/the-air-is-getting-slippery.html * Ontzaglijk heet Tot hier, mijne dames en heren. Ik wens ieder een heel fijne en voorspoedige week toe. Groetjes,
|
© Carel Schouten,
2003