*** 09.11.03 *** http://www.carelschouten.com

1. Vegetarisch
2. Kunst
3. Literatuur


Hallo lieve mensen,

Wat een bijzondere nacht is het geweest! Om te beginnen is gisteren de vierde Amsterdamse museumnacht gehouden, waarbij zo'n achtendertig musea, galerieën en anderszins op cultuur gerichte instellingen tot twee uur 's nachts hun deuren geopend hielden. Daarbij werden op tal van lokaties optredens, lezingen en workshops gegeven. Ik was ook dit jaar weer van de partij, maar heb me met name gericht op geëxposeerde kunst in een aantal musea, waarover hieronder meer. Om de nacht te besluiten bezocht ik voor de tweede maal de IJslandse film "Noi Albino" in het Filmmuseum in het Vondelpark. Toen we de bioscoopzaal uitliepen, openbaarde zich aan ons het tweede bijzondere aspect van deze nacht: hoog in het zwerk was namelijk een volledige maansverduistering zien. Precies om half drie bedekte de schaduw van de aarde het totale maanoppervlak, waardoor de maan alleen nog een donkerbruin koperachtig schijnsel gaf. Lezers die dit bijzondere verschijnsel gemist hebben, kunnen voor foto's terecht op: http://www.xs4all.nl/~carlkop/maansverd/meclips2.html.

Afgelopen week heb ik, anticiperend op de museumnacht, een stevige wandeling gemaakt door de binnenstad van Amsterdam. Het uitgangspunt was de Stadsschouwburg en het te bereiken doel het Entrepotdok in de buurt van het Scheepvaartmuseum. Daar aangekomen bezocht ik het nieuwe gebouw van het architectuurcentrum Arcam (http://www.arcam.nl/), dat er van buiten vrij klein uitziet maar van binnen des te groter. Dit zal mede door de grote glazen wanden komen, waardoor je een prachtig weids uitzicht hebt over het water. Op het moment is er de expositie "Wegens verbouwing geopend", waar men op kunstzinnige wijze kan zien hoe gebouwen en landschap transformaties ondergaan. Hierbij worden foto's getoond, maar ook opstellingen van materiaal als verfpotten, kwasten en emmers.
Een hoogtepunt van de museumnacht was misschien wel het Van Gogh museum (http://www.vangoghmuseum.nl/). Niet zozeer vanwege een als Bianca Castafiore uit "Kuifje" verklede operazangeres, als wel door de tentoonstelling "Van Kirchner tot Beckmann". Hier ziet man werk van schilders uit de kunstenaarsgroep "Die Brücke". Dit zijn Duitse expressionisten uit de eerste twee decennia van de vorige eeuw. Bijzonder mooi vond ik de aquarellen van Emil Nolde, van wie ik jaren geleden het huis en tuin bezocht in Noord-Duitsland. De werken van Otto Dix zijn aangrijpend door de manier waarop hij de harde realiteit van de loopgraven in de Eerste Wereldoorlog in beeld heeft gebracht. Na Nolde sprak Kirchner me misschien het meeste aan, mede door zijn werk met gekleurd pastelkrijt, dat ik zelf ook veelvuldig gebruik.
Voorts is in het Van Gogh museum de tentoonstelling "La Scala. De opera en de Oriënt" te zien. Hier worden kostuums, affiches en memorabilia getoond uit La Scala, het grote operahuis in Milaan. De kunstobjecten zijn afkomstig uit de negentiende eeuw en hebben, zoals u kunt raden, een oriëntaals karakter. Ik was, met uitzondering van een mooie maquette van het operagebouw, niet bijzonder enthousiast over het gebodene. Wat meer uitleg was hier en daar ook wel op z'n plaats geweest.

Deze week bespreek ik twee klassieke films die onlangs zijn "opgepoetst" en derhalve weer in de bioscopen draaien. Om te beginnen zag ik "Alien R.I." (http://www.moviecity.nl/index.php3?page=film&ID=3383) van Ridley Scott uit 1979. Dit betreft een angstaanjagende film die het verhaal vertelt van een ruimtevrachtschip dat op een gegeven moment een zwak SOS-signaal opvangt van een nabijgelegen planeet. De bemanningsleden vinden een neergestort ruimteschip met daarin twee vreemde cocons. Vervolgens springt er een vervaarlijk insect uit en hecht zich aan een van de bemanningsleden. Terug in het vrachtschip weet het insect zich te vermenigvuldigen en vervolgens breekt, zoals u misschien kunt raden, de hel los. Dezelfde regisseur heeft met nieuwe animatietechnieken beelden en geluiden aan de film toegevoegd die het geheel alleen nog huiveringwekkender maken.
Het is precies tien jaar geleden dat Frederico Fellini, mijns inziens een van de grootste regisseurs ooit, overleed. In het kader daarvan is in het Filmmuseum (http://www.filmmuseum.nl/) te Amsterdam een expositie te bezoeken van 170 foto's die Gideon Bachmann gemaakt heeft op de set van een van zijn films. Ik zag vorige week de volledig gerestaureerde versie van Fellini's "Otto e mezzo" (http://us.imdb.com/title/tt0056801/). Dit is een licht absurdistische film over een succesvolle regisseur, wellicht het alter ego van Fellini, die door al zijn beslommeringen maar niet toe komt tot het op papier zetten van een deugdelijk scenario. De druk van zijn vrouw, minnares en een ongeduldige producent dragen hier mede toe bij. Als hij in een kuuroord belandt, hoopt hij zijn artistieke impasse te doorbreken en maakt hij zijn gebrek aan inspiratie tot onderwerp van zijn volgende film. Fellini zorgt er wel voor dat je nog lang na het verlaten van de bioscoop bezig bent met zijn intrigerende personages en rare, soms absurdistische beelden. Meer over Fellini kunt u (ook in het Engels) lezen op: http://www.federicofellini.it/.

Op vrijdagmiddag zag ik in filmtheater Rialto de Belgische film "Le vélo de Ghislain Lambert" (http://www.imdb.com/title/tt0252665/) van Philippe Harel, die een aanrader is voor alle wielrenliefhebbers. Het speelt in de jaren zeventig, en dat was de tijd van enerzijds Eddy Merckx en anderzijds alle anderen. Tot die anderen behoorde Ghislain Lambert, een kleine Belgische wielrenner, wiens enige ambitie was kampioen te worden. Jammer genoeg had Ghislain niet de benen die zijn grote hart verdiende en belandde derhalve meer dan eens in berm of sloot. Deze film zag ik in het kader van de Movie Zone (http://www.moviezone.nl/). Filmtheaters in heel Nederland doen aan dit project mee en vertonen aan leerlingen, studenten en afgestudeerden voor relatief weinig geld bijzondere films die meestal niet in de grote bioscopen draaien. Kijk dus op hun site voor de lokaties en het programma.

Donderdag 13 november a.s. is er in Pegasus (http://www.pegasusboek.nl/), boekhandel voor Slavistiek en Oost-Europese literatuur in Amsterdam, een boekenpresentatie van Larissa Volodimerova. Dit zal plaatshebben tussen 17:00 en 19:00. Ik zal hier als vertaler een korte toespraak houden over haar leven en werk en bovendien vertalingen voordragen van enkele gedichten van de in Amsterdam woonachtige Russische schrijfster. Ik wilde u allen uitnodigen hierbij aanwezig te zijn. Probeert u voor de toespraak om half zes aanwezig te zijn: het adres is Singel 367, hetgeen op loopafstand is van het Spui.

VEGETARISCH

Al enkele weken, misschien zelfs maanden, heb ik al geen uitgebreide etentjes gegeven voor veel grotere groepen mensen dan mezelf. Binnenkort komen de feestdagen er weer aan en dan zal hier zeker verandering in komen. Maar ook eerder dan dat staat een feestelijk diner gepland voor een aantal van mijn vrienden. Om alvast warm te lopen voor dit gebeuren nodig ik hen, maar ook de andere lezers van mijn update, uit van het volgende Chinese menu kennis te nemen. Mijn streven zal zijn datgene wat men bij de afhaalchinees in witte bakken krijgt met vlag en wimpel te overtreffen. Of me dat gelukt is zal ik u t.z.t. laten weten.

* Vegetarisch diner uit China
- http://www.carelschouten.com/vegetarian/menu291103.htm

Het was een erg druk weekend met maar weinig tijd om even op de bank neer te ploffen en uit te rusten. Daardoor moest ik ook op culinair gebied economisch met mijn tijd omspringen. Dat dit wel aan de Italiaanse keuken besteed is, blijkt uit onderstaand recept, dat u overigens kunt aanvullen met eikenbladsla in een zachte mosterddressing en crostini. Dit laatste zijn plakjes stokbrood of beschuitjes, die bedekt met geperste knoflook, bieslook en eventueel een beetje geraspte kaas kort onder de grill worden verwarmd. De maaltijd is smullen geblazen en heeft door toevoeging van Griekse of Deense feta bovendien een zeker fusiongehalte.

* Macaroni met paprikasaus en feta
- http://www.carelschouten.com/vegetarian/Macaroni_met_paprikasaus_en_feta.htm

KUNST

Deze week neem ik u met een pastel mee naar het sprookje over "de reus die geen hart in zijn lichaam had", hetgeen voor de Scandinavisten onder u is na te lezen op: http://www.lysator.liu.se/runeberg/folkeven/012.html. Dit zal trouwens het laatste Noorse pastel zijn, daar ik mij sinds kort meer aan het richten ben op Litouwse, Tsjechische en Hongaarse sagen en sprookjes.

Er was eens een koning met zeven zonen die zoveel om ze gaf, dat hij ze nooit allen tegelijk kon missen. Toen de zoons volwassen werden, stuurde hij de zes oudste op vrijersvoeten, maar hield Assepasser, de jongste zoon, bij zich. De koning gaf zijn oudste zoons de prachtigste kleding en de meest kostbare paarden. Ze kwamen in andere koninkrijken terecht en ontmoetten daar de mooiste prinsessen die ze ooit gezien hadden. Al snel waren alle zes de broers verloofd en aanvaardden de terugtocht naar het koninkrijk van hun vader. Onderweg kwamen ze echter langs een grote reus die in een grot woonde en de prinsen, hun bruiden en paarden in rotsblokken veranderde. Toen de zoons maar niet thuiskwamen, liet de koning uiteindelijk Assepasser gaan om naar zijn broers op zoek te gaan. Al gauw had hij een ontmoeting met een kraai die hem om eten vroeg. Na enig overpeinzen gaf hij de kraai een stuk brood, waarop deze krakend zei: "ik zal je helpen in nood en dood". Assepasser dacht dat dit wel niet zoveel kon zijn. Later kwam hij langs een meer op de oever waarvan een spartelende zalm lag. Toen hij de vis in het water gooide zei deze: "ik zal je helpen in nood en dood". Denkend dat dit niet veel zou voorstellen ging hij verder. Toen had Assepasser een ontmoeting met een wolf. De wolf vroeg of hij zijn paard mocht opeten. Eerst weigerde Assepasser dit, maar toen de wolf zei dat hij hem naar zijn broers zou leiden stemde hij in. Na het opeten van het paard bracht de wolf hem bliksemsnel naar het hol van de reus. Hier ontmoette Assepasser een beeldschone koningsdochter. Zij zei dat ze bij de reus woonde en hij de koningsbroers in rotsblokken had veranderd. Ze moesten een list verzinnen om deze betovering ongedaan te maken. De koningsdochter wist dat de reus geen hart in zijn lichaam, maar ergens erbuiten had. Zonder dat hart kon de reus niet leven. Na een aantal pogingen kreeg zij de reus zover de plek te noemen waar zijn hart zich bevond. Dat was in een kerk op een klein eilandje in een meer aan de rand van het koninkrijk. Op de rug van de wolf zwom Assepasser naar het eilandje. Het kerkje was echter gesloten en hoog boven de poorten hing de sleutel aan een haakje. Toen kwam de kraai aangevlogen en gaf de sleutel aan Assepasser. In de kerk was een diepe waterput, op de bodem waarvan het hart van de reus lag. Toen kwam daar de zalm aangesparteld en dook het hart op. Assepasser kneep het hart ineen en precies op dat moment viel de reus dood neer, veranderden de rotsblokken terug in de koningszoons met hun bruiden en paarden. Thuis aangekomen werd Assepasser gelauwerd en trouwde al snel met de beeldschone jonkvrouw die bij de reus had gewoond.

* De reus die geen hart in zijn lichaam had
- http://www.carelschouten.com/pastels/De_reus_zonder_hart.htm

Na een serie van pastels en acryls met het thema "Curly Creatures" en "Cute and Colorful" ben ik een nieuwe reeks werken gestart, getiteld "Tricky Trees". Al toen ik vorig jaar met een schildercursus begon heb ik me gericht op het tekenen en schilderen van bomen, waar ik af en toe vol lof over werd toegesproken. Dit heeft ertoe geleid het thema "bomen" opnieuw en in andere vormen te benaderen. In mijn eerstvolgende expositie, waarover in een volgende update meer, hoop ik een aantal versies in verschillend materiaal, afmeting en kleur van deze "Tricky Trees" op te nemen. Tot slot kan ik zeggen dat ik hiervoor inspiratie heb opgedaan bij mijn studie alfa-informatica, waarin veel met boomdiagrammen, ook een soort van tricky trees, gewerkt wordt: http://acm.uva.es/archive/data/p2739.html.

* Tricky Trees
- http://www.carelschouten.com/pastels/tricky_trees.jpg

Energiemandala's komen tot stand door planeetbewegingen: er worden cirkels naar binnen of naar buiten gemaakt, en wel in een patroon dat zich herhaalt. Deze oefeningen werken volgens mandalatherapeuten bevrijdend en verminderen spanning. Dit is juist ook wat Carl Jung voorstaat in zijn benadering van psychotherapie.
Onderstaande mandala betreft een symbolische voorstelling van de versmelting van innerlijke en uiterlijke werelden tot een kosmische eenheid. Gebaseerd op de negende sleutel (drie harten gevormd door drie slangen) als symbool van de vereniging van het mannelijke en vrouwelijke principe. Rechts en links staat het teken van de dubbele bijl dat de wassende en afnemende maan voorstelt, evenals leven en dood.
Mensen die iets meer over mandala's willen weten zullen de website van Hannie de Jong (http://www.mandala.nl) informatief vinden.

* Energiemandala
- http://www.carelschouten.com/pastels/mandalas/energiemandala.htm

Af en toe bekijk ik de statistieken van mijn website en wat me dan steeds opvalt is dat er naast bezoeken van mijn site binnen Nederland er ook veelvuldig van buiten de grenzen van ons kikkerland op carelschouten.com wordt ingelogd. Van sommige landen valt dat nog te verklaren. Zo zijn hits uit België te verklaren door de Nederlandstaligheid van dat land. De aanzienlijke hoeveelheden Russen komen op mijn site doordat een aantal pagina’s van m’n site Russischtalig zijn. Van bezoeken uit het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten kan ik ook nog wel inkomen door de Engelstaligheid van de site.
Maar hoe komt iemand uit Peru, Taiwan of Libanon nu op mijn site terecht? Ik zal het misschien nooit aan de weet komen. Wel word ik altijd nogal reislustig door het internationale wereldwijde karakter van internet. Het is boeiend dat pagina's die ik schrijf en met van alles vul letterlijk vanuit elke plek op deze aardbol benaderd kunnen worden. En dat terwijl de aarde toch ook heel groot kan lijken als je er over land, bijvoorbeeld per trein over rijdt. Dit gevoel kreeg ik zeker na het bekijken van de film "In this World" dat twee vluchtelingen uit Afghanistan beschrijft die over land proberen te vluchten naar Engeland.

* Naar en van alle windstreken
- http://www.carelschouten.com/houtskool/Dromen/naar_en_van_alle_windstreken.htm

LITERATUUR

Vorige week besprak ik in het kort het laatste boek van Hella Haasse en mijn speciale relatie tot haar werk vanwege het werkstuk dat ik op school voor Nederlands moest schrijven. Dit keer wil ik kort stilstaan bij de Vlaamse schrijver Peter Verhelst (http://www.schrijversnet.nl/verhelst.htm), van wie ik een paar jaar terug de roman Tongkat las. Een schrijver die naar eigen zeggen steeds bezig is met opbouwen van iets en het kapot maken daarvan. Dit geldt mijns inziens zeker voor het boek Tongkat. Het gaat over een maatschappij die ten onder gaat aan zijn eigen wil tot perfectie. De beelden die worden opgeroepen gaan daarbij door merg en been en men moet een doorzetter zijn om deze beelden tot de laatste pagina te trotseren.

De afgelopen twee weken laten zich in mijn familie en vriendenkring kenschetsen door een continu ten val komen en het daarbij oplopen van blessures. Ook ik zelf heb me wat dit betreft niet onbetuigd gelaten. Gelukkig ben ik er daarbij erg goed van afgekomen en mag ik mijn beschermengelen dankbaar zijn. Dat je van een val ook iets kan leren en "wakker geschud" kan worden, heb ik met het volgende gedicht getracht te illustreren. Ook wil ik er natuurlijk mee bereiken dat dit ten val komen spoedig, het liefst per omgaande, halt houdt.

* Een harde val
- http://www.carelschouten.com/literatuur/gedichten5.htm#Een_harde_val

Nog altijd staan de musicals die ik enkele jaren terug op Broadway in New York heb gezien mij vers in het geheugen. Het meest intrigerende spektakel was misschien wel "The Scarlet Pimpernel" (http://www.thepimpernel.com/), waarvan ik de tevens in New York gekochte soundtrack nog altijd veel draai. De overweldigende luidkeels gezongen stukken zijn bij mij bevorderlijk voor computer georiënteerd en huishoudelijk werk, maar ook als ik op de fiets ergens snel moet zijn. Het volgende gedicht is geschreven naar aanleiding van "They seek him here" (http://www.theatre-musical.com/pimpernel/libretto2.html), een van de stukken uit de musical.

* Ze zoeken hem hier, ze zoeken hem daar
- http://www.carelschouten.com/literatuur/gedichten5.htm#ze_zoeken_hem_hier

Vorige week beschreef ik dat ik het als kleine jongen in de zomervakantie aan het strand zo leuk vond om sneller dan je benen het kunnen volgen van het duin af te rennen, dat al snel "race-rennen" genoemd werd. Een andere welgeliefde exercitie uit mijn jonge jaren was het "holderdebolder" van de dijk afrollen. Hierbij ga je bovenaan de rand van de dijk op je zij liggen en laat je je door het grazige gras naar beneden rollen tot de duizeligheid er op volgt. Dit vond meestal plaats in het aan de IJsselmeerdijk gelegen Uitdam (http://www.campinguitdam.nl/index_e.htm), waar ik als kleuter gewoond heb.

* Holderdebolder
- http://www.carelschouten.com/literatuur/gedichten5.htm#holderdebolder

Tot hier dan. Mijn excuses voor het late verzenden van deze updatebrief. Dit komt doordat ik dit weekend, zoals u hierboven hebt kunnen lezen, nogal druk bezet was. Evengoed wens ik u allen weer een zeer voorspoedige week toe en hoop u komende zondag eerder op de dag te kunnen begroeten.

Groetjes,

Carel.