*** 18.07.04 *** http://www.carelschouten.com

1. Films
2. Tentoonstellingen
3. Recepten
4. Woord
5. Beeld

Hallo lieve mensen,

Als ik met een korenhalm in de mond, op het gras in de zon gelegen naar de hemel kijk, begint voor mij een reis naar verre oorden. Door mijn oogspleetjes zie ik tien kilometer hoog een witte streep zich langzaam over ons door akkers en weidegrond geblokte landje voortkruipen. En dan komt soms ineens, op zo'n loze zomerse dag in eigen stad, het verlangen ver, heel ver hier vandaan te reizen. Oorden van ruige ongereptheid en buitengewone schoonheid. Ik zie mij reeds op een kameel een stad binnenrijden, waarvan de kleuren zo bont zijn, dat ik mijn handen voor mijn ogen moet houden, terwijl ik er in gedachten reeds mee naar mijn schildersgerei tast. Ik zie rood- en paarsgevlekte kleden en tapijten, paleizen die overweldigen door hun labyrinten aan mozaïekpatronen, en bij het ten hemel heffen van het hoofd tekent zich een woud van pinakels en minaretten af, fier terzijde gestaan door tegen het hemelse aan turquoise koepels. Zo zit ik weg te dromen aan iets dat in afzienbare toekomst welzeker realiteit gaat worden.

Tegelijkertijd zit ik met mijn gedachten ook bij zaken die zich op kortere termijn zullen voltrekken. Het hoogtepunt van de zomer is enerzijds een tijd van rust, bezinning en (hopelijk) veel zonneschijn, maar is daarnaast een periode van ommekeer. Voor mij in de eerste plaats de overgang naar een nieuw levensjaar, een gebeurtenis die ik overigens altijd met verre vakanties en grootse hitte associeer. Een ander punt is ook de aanschaf van een nieuwe collegeagenda, en daarbij het onvermijdelijke emotionele afscheid van zijn volgekliederde, inmiddels half uiteengevallen voorganger. Het is een tijd van rustig plannen maken voor het volgende seizoen, inwijden van de nodige lege pagina's: welke cursussen zou ik eens willen volgen? Voor welke concerten ga ik kaartjes reserveren? En voor mij is ook belangrijk: hoe wil ik mijn creatieve activiteiten van de afgelopen maanden, na deze ijdele komkommer- en cherrytomaatjestijd, in het komende studiejaar in een nieuwe vorm gaan vatten? Het antwoord op dit alles hoop ik in komende updates aan u te kunnen presenteren. Eerst echter nog een impressie van mijn zomerse reilen en zeilen.

FILMS

Ik kon er na een gymnasiale opleiding en een hoogst culturele reis naar Griekenland niet omheen: "Troy" (http://www.troymovie.com), een grootschalig, historisch spektakel van Wolfgang Petersen. Voortkomend uit de versregels van Homerus, zien we in de film hoe Paris (Orlando Bloom), de prins van Troje, Helena (Diane Kruger), de koningin van Sparta en schoonste vrouw ter wereld, bij Koning Menelaos wegkaapt. Dit wordt door de Spartaanse Grieken opgevat als een ontoelaatbaar vergrijp, hetgeen uiteindelijk de oorlog tegen Troje zal ontketenen. Hiertoe wordt Achilles (Brad Pitt) ingeschakeld, de grootste en stoerste krijger aller tijden. Wat de film duidelijk in beeld brengt is dat Achilles niet voor zijn koning ten strijde trekt, ook niet voor zijn land, maar alleen om zijn naam een de geschiedenisboeken te kunnen vereeuwigen. Dit laatste vond ik geloofwaardig gepresenteerd door een robuuste Brad Pitt. Veel aannemelijker overigens dan die oorlog met honderden boten en strijders, die alleen op de verdoemenis afgaan doordat die twee slijmjurken Paris en Helena elkaar een paar zoete woordjes hebben gezegd. Sowieso vond ik dat de zaken af en toe wel heel gemakzuchtig en kort door de bocht worden gepresenteerd. Op het ene moment zit je nog in Sparta, en op het andere moment staan de Grieken al voor de stadsmuren van Troje. Ook het bouwen van een houten paard, om daarmee de stad te kunnen binnendringen, geschiedde wel in een heel versneld tempo. Waar Homerus aan delen van het verhaal honderden regels wijdt, meent Petersen met enkele korte scènes te kunnen volstaan. Daardoor kreeg ik het idee dat kijkers zonder kennis van de klassieken wel een erg incompleet beeld krijgen van de mythische verzen die uiteindelijk aan de grondslag van de film liggen.
Natuurlijk is het wapengekletter en het inzetten van computeranimatie indrukwekkend. Ook het duel tussen Achilles en Hektor (Eric Bana), zoon van koning Priamos van Troje, dwingt respect af. Maar goed, dat mag ook wel met een budget van 200 miljoen dollar.

Vervolgens is er "En la Ciudad" (http://www.imdb.com/title/tt0345185/) van Cesc Gay. Een vriendenclubje in Barcelona; acht mannen en vrouwen van in de dertig, die een lappendeken vormen van relaties, warm genoeg om comfort te bieden in barre tijden en sterk genoeg om jaloezie en nijd te weerstaan. Ze ontmoeten elkaar in hippe bars, restaurants en slaapkamers. Ze zijn getrouwd of hebben 'iets'. Maar hoe goed kennen ze elkaar echt, en vertellen ze elkaar wel alles? Je hebt als toeschouwer continu het idee niet helemaal op de hoogte te zijn.
Vanuit het perspectief van de eenzame Sofia onderhouden al haar vrienden ogenschijnlijk geweldige liefdesrelaties. Zo verdenkt Mario zijn vrouw ervan vreemd te gaan, wat hem er toe aanzet hetzelfde te doen. En Irene zoekt ondanks een liefhebbende man en zoon soelaas in een relatie met een vrouw. En dan is er nog de gescheiden leraar Tomás, die er geen geheim van maakt het bed te delen met de zestienjarige studente Ana etcetera etcetera. Sofia zelf houdt haar eigen onzekerheden veilig voor zich; in plaats daarvan serveert ze haar vrienden een bij elkaar verzonnen leven vol liefdesavonturen. Het hoogtepunt van "En la Ciudad" komt tegen het einde van de film, wanneer Irene onverwacht door haar vrienden op een verjaardagsetentje wordt gefêteerd. Ze begint daarop spontaan te grienen, niet uit blijdschap, maar eerder uit de constatering dat alle aanwezigen nu samenzijn met een partner verre van hun dromen.

Tot slot ter bespreking "Los Lunes al Sol" (http://www.loslunesalsol.com/) van Fernando León de Aranoa. In deze film wordt het uitzichtsloze leven geportretteerd van een vijftal ontslagen havenarbeiders. Elk van de mannen heeft te kampen met een negatief zelfbeeld, veroorzaakt door het werkeloze bestaan. We zien ze op het arbeidsbureau in de rij staan voor een baan die er niet is, en zich vervolgens gezamenlijk in de kroeg een stuk in de kraag drinken om hun misère te verzachten. Zo verft Lino (José Ángel Egido) zijn grijze haar zwart om meer kans te maken op sollicitatiegesprekken, die veelal niet langer dan vijf minuten duren. De getrouwde José (Luis Tosar, ook te zien in het eerder besproken "Te doy mis ojos") heeft gegronde reden voor zijn huwelijk te vrezen. Als hij samen met zijn vrouw in de bank een lening aanvraagt, en niet hij maar zijn echtgenote als "hoofdverdiener" wordt aangemerkt, springt hij uit gekrenkte trots geheel uit de band. En dan is er nog Santa, gespeeld door de Spaanse topacteur Javier Bardem (The Dancer Upstairs). Alleen al zijn spel, dat nu eens strijdbaar dreigend is en dan weer zwartgallig neerslachtig, maakt deze film tot een imponerend schouwspel. De manier waarop hij loopt te foeteren als hij een boete moet betalen voor een in opwelling kapotgemaakte lantaarnpaal is buitengewoon onderhoudend.
Het gaat in deze film niet zozeer om de materiele consequenties van werkeloosheid, als wel de psychische neergang die deze teweeg kan brengen. Toch kan er in de film ook gelachen worden. Helemaal aan het eind lichten de kameraden 's nachts het anker van een in de haven aangemeerde veerpont. De volgende ochtend zie je naar het werk gaande mensen boos bij de veerpontsteiger staan, terwijl de heren in het zonnetje midden op het water dobberen. "Welke dag is het vandaag eigenlijk?" "Ehm... maandag..."

TENTOONSTELLINGEN

In het KIT Tropenmuseum (http://www.kit.nl/) te Amsterdam is t/m 12 september a.s. de expositie "Urban Islam". "Hoe beleven jongeren de islam? Wat weten we over de islam? Hoe is de beeldvorming ontstaan? Feiten, culturen en denkbeelden. Soms herkenbaar, vaak verrassend. Urban Islam geeft antwoord op vragen, maar biedt vooral stof tot nadenken. Eigentijdse en zeer persoonlijke verhalen van jonge moslims, gecombineerd met bijzondere objecten, maken deze tentoonstelling uniek. Ook lifestyle en jeugdcultuur, zoals popmuziek, mode, televisie en nieuwe media spelen in deze tentoonstelling een belangrijke rol.
In vier buitenlandse steden die qua cultuur sterk van elkaar verschillen, volgen we een jonge inwoner. Als bezoeker maak je even deel uit van hun leefwereld, met alle tegenstrijdigheden, mooie en verrassende momenten, triviale en diepzinnige gebeurtenissen die daar bij horen. De jongeren vertellen over hun dagelijks leven, hun vrienden en familie, hun ideeën, dromen en verwachtingen en over de rol die islam in hun leven speelt. Ook de islam in Amsterdam (als vertegenwoordiger voor multicultureel Nederland) komt ruimschoots aan bod. In een virtueel theater geven Amsterdammers met diverse culturele en religieuze achtergronden, hun mening over prikkelende kwesties. Zelf als bezoeker reageren op die meningen kan uiteraard ook. Bovendien is er de mogelijkheid zelf nieuwe stellingen aan te dragen of vragen te stellen, dit gebeurt via de website http://www.urbanislam.nl."
Ik waardeer het Tropenmuseum om de vormgeving van zijn tentoonstellingen. Die zijn meestal kleurig origineel, interactief en interessant voor jong en oud. Ook deze tentoonstelling over de islam stelt wat dit betreft niet teleur. Je loopt door een oosters gedocoreerd labyrint en krijgt tijdens je wandeling spelenderwijs beelden en geluiden gepresenteerd van moslims in vijf steden: Amsterdam, Dakar, Istanboel, Marrakech en Paramaribo. Erg leuk bedacht vond ik het theater waar je door middel van een druk op de knop je stem kunt uitbrengen over uiteenlopende meningen die door (bekende) Nederlanders op een scherm worden uitgesproken. Je krijgt bovendien direct te zien hoeveel van de andere bezoekers het met jou eens zijn.

In het Joods Historisch Museum (http://www.jhm.nl/) is t/m 29 augustus a.s. de tentoonstelling "JIBANEE! Joodse identiteit in hedendaagse architectuur" te zien. "Het museum presenteert het eerste internationale overzicht van architectuur voor joodse instellingen vanaf het einde van de twintigste eeuw tot nu. In veertien paviljoens worden zestien hedendaagse synagogen, joodse musea en scholen van experimenteel werkende toparchitecten uitgelicht. Alle getoonde ontwerpen zijn spraakmakend en geven met vernieuwende vormen uiting aan een sterker wordende joodse identiteit.
De zelfverzekerdheid waarmee de betrokken opdrachtgevers en architecten in de afgelopen jaren naar buiten zijn getreden met spannende en innovatieve bouwprojecten getuigt van een nieuw joods zelfbewustzijn. Niet alleen de architectuur zelf is opvallend, maar ook de locatie is vaak prominent, waardoor het project een nog sterkere uitstraling krijgt. Deze ontwikkeling werd het eerst zichtbaar in de gebouwen voor joodse musea, met als revolutionair voorbeeld Daniel Libeskinds Joods Museum in Berlijn. Zowel van binnen als van buiten geeft het gebouw uitdrukking aan de joodse geschiedenis van Duitsland en de vernietiging van joods leven tijdens de oorlog. Naast musea zijn ook synagogen en scholen zeer uitgesproken in hun ontwerp. Het nieuwe gemeenschaps-centrum van Zvi Hecker in Duisburg bijvoorbeeld staat op een belangrijke plek in de stad en is met zijn uitwaaierende structuur een complex dat niet over het hoofd gezien kan worden.
Deze vernieuwingsgolf kon pas twee generaties na de Tweede Wereldoorlog ontstaan. Joodse gemeenten zijn weer gegroeid en vitaal. De val van de Muur gaf hieraan een extra impuls met de komst van vele Russische migranten naar het Westen. Terwijl joodse instellingen voorheen bescheiden en onopvallend waren, legde het opbloeiende joodse leven de basis voor een aantal toonaangevende architectonische projecten.
JIBANEE! (Hebreeuws voor 'er wordt gebouwd') is een initiatief van het Joods Historisch Museum en zal na Amsterdam naar Osnabrück, Warschau, Berlijn, Wenen, München en Londen reizen. De ruimtelijke vormgeving is gerealiseerd door ontwerpbureau Kosmann.dejong. Onderdeel van de expositie is een film van Joram ten Brink, waarin een aantal architecten en opdrachtgevers ingaat op de achtergronden van de getoonde ontwerpen."
Na een bezoek aan het Tropenmuseum is voor het religieuze contrast het Joods Historisch Museum een goede optie. Het meest boeiende aan de tentoonstelling JIBANEE! vond ik het visuele overzicht van synagogen door de eeuwen heen. Beginnend zo'n 900 jaar voor Christus met het Heilige Tabernakel en eindigend met de hypermoderne Temple Mount Sinai in El Paso, Verenigde Staten. Je krijgt zo een prachtig beeld van de joodse architectuur over bijna drie millenia.

RECEPTEN

Wellicht zijn er abonnees die denken: "oh, daar komt-ie weer met zijn vegetarische recepten! Geef mij maar een lekker stukje vlees!" Nou, die mensen zou ik graag eens sturen naar de website van het Vlaamse "Ethisch Vegetarisch Alternatief" (http://www.vegetarisme.be/). Daar staan niet alleen de beweegredenen om op een vegetarische levensstijl over te stappen (en daarmee wordt niet per se bedoeld dat je NOOIT meer een stukje vlees eet), maar ook een selectie haute cuisine vegetarische recepten, een vegetarische restaurantgids voor Vlaanderen en Brussel en tal van richtlijnen voor een gezond leven als vegetariër of veganist. Bovendien kun je je intekenen op gratis webmail! Als iemand van u vegetarische kooktips heeft, dan kunnen die vanaf heden aan mij worden verzonden naar: carel@vegetarisme.be.

Van een vorig feestmaal heb ik opgestoken dat het belangrijk is de maaltijd niet al te zwaar te beginnen. Hierbij is het van belang niet alleen op de ingrediënten, maar ook op het volume te letten. Zo had ik laatst als voorgerecht een pompoensoep, die wel heel smakelijk was, maar tegelijk nogal zwaar doordat hij tijdens het lange koken was ingedikt. Een simpele oplossing is dan vlak voor het serveren er een flinke scheut water of bouillon door te roeren, maar dat was toen niet in me opgekomen. Het onderstaande Franse diner bestaat uit een vrij lichte soep, die zeer smakelijk wordt door de zelfgemaakte 'pistou' (Frans voor pesto). De spinaziestamppot is eenvoudig, maar door de gedroogde tomaatjes en geitenkaas rijk en romig van smaak. De ingrediënten van het nagerecht zijn nogal divers (zoet, zuur en pittig), maar die blijken wonderwel bij elkaar te passen.

* Frans diner
- http://www.carelschouten.com/vegetarian/menu100704.htm

Vorige week had ik weer de nodige gasten over de vloer, bij wie ik mijn grote voorliefde voor kaas kon uitleven. Tegelijk heb ik geprobeerd, in elk geval de eerste twee gangen, licht en gezond te maken. De soep is eenvoudig, maar door de verschillende kruiden en de zelfgemaakte knoflookcroutons erg bijzonder. De rucolasalade vergt enige kookkunsten, maar is wel heel erg rijk en lekker. Het hoofdgerecht, een Italiaanse moussaka (hetgeen feitelijk een contradictio in terminis is), ziet er in een stevige ovenschaal majesteitelijk uit. Bovendien is hij door alle groenten heel gezond. In plaats van Quorn gehakt kunt u natuurlijk ook gewoon gehakt nemen. Het nagerecht was misschien wel het summum van de maaltijd. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit zo'n lekkere chocolademousse geproefd heb, en daar was ik natuurlijk toch wel een beetje trots op! Ik kan u aanraden voor de mousse Italiaanse bitterkoekjes van Sapori te nemen, die hebben ze in elk geval bij de grotere filialen van Albert Heijn.

* Italiaans feestmaal
- http://www.carelschouten.com/vegetarian/menu240704.htm

WOORD

De vakantie-escapades waarvan ik u hier wil verhalen, stammen uit ver vervlogen tijden, maar staan nog levendig in het geheugen gegrift. Het is bijna negen jaar geleden dat ik mijn toen nog verse kennis van de Slavische talen in praktijk kon brengen, en wel door een frivool bezoek aan Bulgarije. Ook mijn twee reisgenootjes hebben zich gedurende de reis niet onverdienstelijk bekwaamd in de Bulgaarse spraakkunst. Zo wisten zij op een zeker moment uit een "wat-en-hoe-gidsje" allerlei soorten vis, zoals forel, zalm, knorhaan, baars en steur, vlekkeloos in het Bulgaars op te dreunen. Als zich echter serieuze communicatieproblemen voordeden, bijvoorbeeld wanneer een van mijn kameraadjes door oude vrouwtjes en zigeunerkinderen werd aangeklampt, riep deze steevast mij erbij: "He vogel, kom even vertalen, wil je!"
Het was evengoed een jolige reis, waarbij de lachspieren veel geprikkeld werden. Zo hebben we nogal wat toilethumor beleefd bij een klein ranjakraampje in de sloppenwijken van Sofia. Na het bezoek van een etnografisch museum, waar we ansichtkaarten kochten van geruite Balkanhoofddoeken om richting het thuisfront te sturen, stapten we een hilton hotel binnen voor een welverdiend glas melk. Wat bleek echter: we kregen gekookte schapenmelk met een paar flinke scheppen suiker erdoor. Lachen joh! Toen ik net een paar veelzeggende, aanlokkelijke kaarten op de bus had gedaan, wilde ik bij een kraampje wel eens een broodje hamburger bestellen. Helaas zat het me hierbij niet mee. Ik kreeg de winkeldochter uit het vriesvak. Het betreffende broodje werd slechts twee minuten in een magnetron gestopt, zodat de plakjes tomaat op de hamburger nog gekristalliseerd waren.
Dit alles valt nog wel te relativeren. Het werd pas hachelijk toen er geen dak voor de nacht boven ons hoofd bleek te zijn. Voor twee dollar lieten we ons over een schaal van twintig kilometer in een krakkemikkige taxi langs alle hotels, bungalowparken en campings rijden, maar steeds zonder resultaat, d.w.z. "vol" of "uitsluitend tegen buitenlanderstarief". Na tweeëneenhalf uur rijden waren we terug bij het station, waar we vervolgens met een bezem uit verwijderd werden: "jullie zullen door zigeuners geplukt worden!", luidde het argument. Het strand bood ook geen uitkomst, aangezien patrouillevoertuigen van de politie daar de hele nacht landlopers en vagebonden, waartoe we onszelf intussen wel konden rekenen, wegjoegen. Uiteindelijk beklommen we de duinen, om tegen de helling in de struiken wat nachtrust te genieten. De volgende dag, nota bene mijn verjaardag, daalden we af naar het strand om onze tanden met zeewater te poetsen…
Het hoogtepunt van de reis beleefden we bij de terugkeer van een uitstapje naar Istanboel. We waren de Bulgaarse grens genaderd, toen een potige Bulgaarse douanebeambte onze coupe binnenstapte om onze passen te bekijken. Daarop werden we gesommeerd onze spullen te pakken en de trein uit te stappen: we hadden geen geldig visum. Daartegen protesteerde ik: ons visum was immers geldig voor wel drie maanden! Helaas had ik geen studie gemaakt van de kleine lettertjes: het visum was weliswaar voor drie maanden geldig, maar slechts voor een entree, en die hadden we al verbruikt. Bij het station stond reeds een Turkse taxichauffeur klaar om van die oenige mensen zoals wij over niemandsland naar het laatste station op Turkse bodem te transporteren. Daar stonden we dan: midden in de nacht, een verlaten station, geen donder te bekennen in de wijde omtrek, overgeleverd aan de koude, harde stenen van het perron.
Bij het krieken van de dag ontdekten we wat leven in de Turkse douanebarakken nabij het stationsgebouw. Vervuld van hoop liepen we binnen om onze netelige situatie uit te leggen. Er was alleen een taalprobleem: de douaniers bleken alleen Turks te spreken en geen oplossing voorhanden te hebben. Het enige dat ze een beetje spottenderwijs konden uitbrengen was "Bulgaria visa problem? Bulgaria visa problem?". Ja, we hadden inderdaad een "Bulgaria visa problem", en waren genoopt de verdere ochtend op het station door te brengen, waar inmiddels een paar kleine jochies waren gearriveerd, die zich buitengewoon geïnteresseerd toonden in onze buitenissige verschijning. Pas na uren lukte het ons met handen en voeten uit te leggen dat we toch echt een nieuw visum nodig hadden. Daarop verscheen een heerschap in auto, dat verdacht veel leek op de taxichauffeur van afgelopen nacht. Op alles wat we zeiden antwoordde hij met "yes". Ook toen we waren gearriveerd bij het Bulgaars Consulaat in Edirne, en we vroegen of hij wilde wachten terwijl wij een nieuw spoedvisum aanvroegen, zei hij "yes" ten antwoord. Hij was natuurlijk weer pleiten toen wij het consulaat, gewapend met nieuwe, voor grof geld verkregen documenten, uitliepen.
Tja, dat kan je zomaar gebeuren in visumplichtige landen. Inmiddels is de visumplicht voor Bulgarije voor alle EU-burgers afgeschaft. Vandaar dat ik volgend jaar maar eens landen als Turkmenistan en Kirgizië ga bezoeken….

* Bulgaria visa problem?
- http://www.carelschouten.com/houtskool/Dromen/bulgaria_visa_problem.htm

Nog helder voor de geest staat mij mijn eerste glas bier. Het gebeurde tijdens een schoolreisje naar Duitsland toen ik hooguit vijftien jaar oud was. Met lange tanden en een vertrokken gezicht nipte ik aan het bittere gerstenat. Maar alles went, zo luidt het cliché, en slechts korte tijd later - mij nog steeds in de puberjaren bevindend - goot ik het spul met emmers reeds naar binnen. Dan ging ik, toen nog heel spannend, met mijn schoolkameraadjes naar Amsterdam voor een concert of anderszins vertier. Bij het terugkeren naar ons slaperige forensenstadje sprongen we halfdronken, halfbaldadig in andermans plantsoenen en struikgewas. De eindhalte was dan het huis van een zeewaardige vriend, waar de frikadellen, kroketten en andere ongezondheden in groten getale uit de frituurpan te voorschijn kwamen.
Nu is dit allemaal geen punt als je daarna een gat in de dag kunt slapen, maar ik liep in die tijd de ochtendkrant, en het kwam dan vaak voor dat ik na twee uur slapen zwaar beneveld, met net zo zwaar beladen fiets door de straten van mijn wijk zwalkte.

* Bacchanaal
- http://www.carelschouten.com/literatuur/gedichten_43.htm#bacchanaal

Zoals ik boven reeds aangaf doet de zomer verlangen naar uitvluchten in de vorm van liefst zo ver mogelijke reizen. Het is of iedereen dan om je heen weg is en elders veel plezier beleeft, terwijl jij nog in de startblokken staat, die jou tegelijkertijd aan je eigen honk lijken te binden. Bij mij is dat een gevoel dat ik reeds sinds mijn kinderjaren heb. Aan de ene kant kon ik blij zijn met mijn eigen biotoop, een grote tuin, veel parken, weinig verkeer en de hoofdstad op een korte busrit verwijderd. Aan de andere kant was daar toch steeds het idee zoveel van de wereld te moeten missen. Ik ging ter compensatie op regenachtige julidagen naar de bibliotheek om atlassen en platenboeken over de verst afgelegen continenten te bestuderen.
Maar als het dan zover was, dat ik met mijn ouders, broer en zus de ketenen van ons forensenoord lossloeg, dan was de heugelijkheid groot. Als we geografisch het verste punt van onze reis bereikten, dan markeerde ik dat in mijn geheugen als moment van grootste gelukzaligheid. Zo liep ik eens bij een uitstapje naar de verste uithoek van ons vakantieland de zee in, schelpen en stenen knerpten onder me, een lichte kabbeling, en vol vreugde bedacht ik toen: nu is het zo ver, het hoogtepunt van deze reis ligt hier!

* Het schelpenkabinet
- http://www.carelschouten.com/literatuur/gedichten_43.htm#het_schelpenkabinet

"Fritillaria is een geslacht met 85 soorten winterharde lelieachtige bolgewassen die men in de noordelijk gematigde streken in het wild aantreft. Hij komt voor in vochtige weiden langs de rivieren. De keizerskroon (Fritillaria imperialis) is afkomstig uit Afghanistan en door Rembert Dodoens in 1575 uit Constantinopel naar Wenen gebracht. De bloemen hebben binnenin een grote, ronde honingvlek. De meeste soorten worden gekweekt in botanische tuinen en in privé-collecties, en een paar in de gewone tuinen. De stengel maakt bij het opkomen een merkwaardige kronkelende beweging. Na de bloei staat die flink rechtop, steekt zijn fraai gevormde vruchtdoos omhoog. Uit de vruchtdoos komen vele platte zaden tevoorschijn die door wind en water worden verspreid." (T-Plantengids)
De keizerskroon is echter ook een belangrijk symbool van Amsterdam (http://www.kroonlantaarn.nl/akc.html). In de late Middeleeuwen was men hier bijzonder trots op, want het werd gezien als een teken van grote uitverkiezing boven de andere steden. Zelfs toen Amsterdam in de zeventiende eeuw een republikeinse handelsstad werd, hield men de keizerskroon op het stadswapen in ere. Men plaatste de kroon op de hoogste toren van de stad: de Westertoren.

* Keizerskroon
- http://www.carelschouten.com/literatuur/gedichten_43.htm#keizerskroon

BEELD

Zo langzaam aan wordt het ook weer tijd om over mogelijkheden tot exposeren na te denken. Mijn kunstuitleen heeft een zomerstop, dus wat dat aangaat zal ik in elk geval nog even geduld moeten betrachten. Ik heb echter al wel een mogelijke locatie voor een expositie op het oog, dus als ik meer weet zal ik u alleen weer op de hoogte stellen. Wel heb ik vorige week reeds op eigen locatie voor enkele intimi, en tevens abonnees van deze update, een minitentoonstelling gehouden. Hierbij heb ik ook enkele werken verkocht. Nogmaals dank hiervoor, mijn lieve kopers!
Om het gedeelte "Beeld" op mijn website meer het karakter van een virtuele galerie te geven, heb ik enkele wijzigingen doorgevoerd. Zo is het nu mogelijk te bekijken welke werken op het moment beschikbaar zijn voor verhuur en/of verkoop. De werken waarbij dit het geval is zijn voorzien van een groene stip, en de werken die niet beschikbaar zijn van een rode stip. Bovendien kunt u zien hoe u met mij in contact komt indien u in een of meer van mijn werken geïnteresseerd bent. Op "Mijn portfolio" (http://www.carelschouten.com/pastels/portfolio_carel.htm) vindt u een overzicht van mijn meest recente werk, op "Reproducties" (http://www.carelschouten.com/pastels/reproducties.htm) een overzicht van pastels naar bestaande schilderijen, en op "Impressies" (http://www.carelschouten.com/pastels/impressies.html) krijgt u een algehele indruk van mijn werk uit de afgelopen vier jaar. Dus surft u allen daarheen, en als u iets mooi vindt, schroom dan niet mij te benaderen!

Zoals ik al aangaf wil ik mijn creatieve bezigheden in het komend jaar anders vorm gaan geven: andere materialen, andere formaten en andere thema's. Om het collegejaar 2003-2004 af te sluiten, kom ik nog met een tweetal werken, die een vervolg vormen op het werk dat ik u in de vorige update reeds presenteerde. Ik heb het idee dat juist deze pastels een heel leerzaam proces voor mij waren, doordat ze mij meer gestroomlijnd met het kleurenspel lieten omgaan en ze veel inspiratie gaven voor thema's en variaties in toekomstig werk.

* Zonder titel 2 & 3
- http://www.carelschouten.com/pastels/zonder_titel2.jpg
- http://www.carelschouten.com/pastels/zonder_titel3.jpg

Ook in deze updatebrief kom ik weer met een illustratie bij een verhaal van de Russische schrijver Michail Weller (http://www.peoples.ru/art/literature/prose/detectiv/veller/), die ik in afzienbare tijd trouwens hoop te ontmoeten in Tallinn, waar hij resideert. Het verhaal van deze week heet "Goedkope genoegens" en handelt over een zekere Kajoerov, een wat koppig heerschap dat voor een dubbeltje op de eerste rang wil zitten. Uiteindelijk eindigt hij op een kermisterrein in een paviljoen, waar hij voor enkele kopeken zijn driften op een paar speelautomaten botviert.

"Als eerste ging hij achter de onderzeeboot zitten. Een periscoop met twee handvaten, een vizier en een voorraad van tien torpedo's. Silhouetten van schepen bewogen van links naar rechts en terug, en verdwenen achter de rotsen. De eerste twee torpedo's raasden met pulserende vlekjes weg door het grijze water. Met de derde was het raak: er lichtte een gloed in het duister op en een ontploffing dreunde. Hij rechtte zijn rug en van achteren werd hem voorgezegd: breng het vizier eerst in een hoek, wacht op het schip en bepaal het moment van samenkomst. Met de overgebleven zeven torpedo's maakte Kajoerov nog vijf treffers. Nogal eenvoudig. Vermakelijk: in wezen een spelletje voor kinderen, – en daar ga jij, het geeft genoegdoening.
Hij maakte kennis met het luchtgevecht. Daar drong hij met onmetelijke snelheid in de atmosfeer door, liet een raketgeronk achter zich, er ging een drietal jachtbommenwerpers achter hem aan, die van vleugel tot vleugel in het rechthoekige zicht slingerden.
Kajoerov stopte een munt in de spleet. Het scherm floepte aan. De ruimte ging deinsde terug. De vliegtuigen gingen weg, terwijl ze afstand bewaarden. Hij pakte de knuppel beet en ving de piloot in het vizier. Het panorama begon te verschuiven, de piloot kwam daardoor in het kruispunt van het vizier terecht. Kajoerov drukte met zijn middelvinger de rode knop in, het spoor lichtte meer naar links op, hij was te laat, nam de waarschuwing niet in acht, het vizier stond al niet juist meer. Voorzichtigjes bracht hij de knuppel naar rechts… silhouetten dreven ietwat schuin in het zicht… hij greep naar het vizier, drukte nogmaals de knop in, nu al iets eerder, plantte hem in de vurige punt, direct op de straalpijp, het vliegtuig smeerde zich voor het zicht uit als een brandende felle bol die fladderende brokstukken uitstootte, de opgezwollen flonkering belemmerde het zicht, het was beneden even zichtbaar, toen Kajoerov de knuppel vastpakte, de lijn van de horizon van voren zakte naar beneden, hij nam hem te hoog, de twee andere vliegtuigen waren niet meer te zien, hij draaide zijn hoofd rond, om te proberen hen in de ruimte waar te nemen, hij rommelde wat met de knuppel, helemaal niks, en toen schoot iets als een bliksemsnelle stippellijn van links en van boven, een seconde later ging het volgende spoor vlak onder de rechterflank, hij trok de knuppel instinctief van links naar zich toe, en een derde vuurstoot ging langs hem heen, direct onder zijn buik, hij keek op, twee belagers hielden zich van achteren buiten het schootsveld, ze gingen op zijn staart zitten, hij likte het zweet van zijn bovenlip, zijn machine ging temidden van hun sporen, op volle snelheid, hij minderde abrupt gas en draaide de kist met verlies van hoogte, ze snelden over hem heen, hij joeg de machine in een steile duikvlucht en veranderde de richting in een spiraal, maar daar kwamen ze weer achter hem aan, ze vuurden op hem, gloeiend metaal scheurde zijn romp aan flarden, de tanks ontploften, hij werd versnipperd in een oplichtende streep in de zwarte luchtledige hoogte, en alles was afgelopen, de motor ratelde, de knuppel verloor zijn buigzaamheid, het zweet was verblindend, geen ontsnapping mogelijk, ze hadden hem om zeep geholpen, hij probeerde met een militaire draaiing recht op de achtervolgers af te stevenen, zijn hartslag verbrijzelde zijn slapen, zij hakten hem doormidden in het horizontale vlak, een spoor van kogels hakte de rechterflank af, de horizon begon chaotisch te buitelen, de aarde klapte ondersteboven, hij werd door het einde van de aarde opgenomen, maar de sterren schenen helder en dreven direct naar opzij, maar hij probeerde om te buigen van de naderende sporen, hij wilde in wanhoop zijn schietstoel activeren, maar die werkte niet meer, het vliegpak verstikte hem, ze bleven aan zijn staart hangen met een dodelijke greep, hij liet zich gaan in een vrije val, geraakt als hij was, maar ze schoten hem helemaal neer, de een na de ander, als op een schietbaan, een lamp ontbrandde, brokstukken doorkliefden zijn pak, zijn bloedvaten sprongen als bij een diepzeevis, de aarde kwam van onder naar boven zetten en greep hem met een zachte alles vergevende kus. En alles doofde uit.
Het scherm ontbrandde: Game over."

* Goedkope genoegens
- http://www.carelschouten.com/pastels/goedkope_genoegens.htm

Tot hier. Ik wens iedereen een heel fijn verloop van augustus toe en - indien van toepassing - een hele fijne vakantie. Ik ga lekker van de zomer genieten en meld mij weer op zondag 29 augustus a.s. Hoe dan ook, pas goed op uzelf... en elkaar!

Veel groetjes,

Carel.