*** 07.03.04 *** http://www.carelschouten.com

1. Films
2. Tentoonstellingen
3. Recepten
4. Woord
5. Beeld

Hallo lieve mensen,

Om te beginnen wilde ik uw aandacht richten op de Russische pianist Alexander Izbitser (http://www.izbitser.com/). Izbitser is geboren in de Oekraïne en heeft gestudeerd aan het Conservatorium van Leningrad. Daarna heeft hij regelmatig samengewerkt met de Petersburgse Filharmonische Gemeenschap en was hij solist in het Jaarlijks Internationaal Leningrads Lentefestival. In 1992 emigreerde Izbitser naar de Verenigde Staten, waar hij sindsdien uitgebreid en met veel succes getoerd heeft. Zo heeft hij opgetreden voor een uitverkocht Carnegie Hall. Sinds 1998 heeft Izbitser een aantal cd's opgenomen, o.a. met liedtranscripties van Liszt. David Dubal, auteur van "The Art of the Piano" schrijft over Alexander Izbitser: "een pianist die verliefd is op zijn piano. Hij leeft voor zijn muziek, het is zijn intieme vriend. Wanneer hij speelt, ademt de muziek en wordt het onderdeel van zijn impulsiviteit en heftige natuur."
In april komt Alexander Izbitser naar Nederland voor een tweetal optredens in Diemen en Naarden. Wellicht is dit een aanrader voor een ieder die liefhebber is van de Russische ziel en van kamermuziek. Meer informatie over deze optredens en het bestellen van kaarten vindt u op: http://www.carelschouten.com/alexander_izbitser.jpg.

Op zoek naar de verloren tijd (A la recherche du temps perdu) van Marcel Proust, een boekwerk van ruim 3500 pagina's, wordt gezien als een van de grootste literaire hoogtepunten uit de twintigste eeuw. Mijn moeder, die successievelijk mijlpalen uit de geschiedenis van de Europese literatuur uitleest, is hier na o.a. de Goddelijke Komedie van Dante en Faust van Goethe op uitgekomen. Zo heb ik ook van Proust kennisgenomen en de op het boek gebaseerde film "Un amour de Swann" (http://www.imdb.com/title/tt0088315/) met Jeremy Irons Alain Delon gezien. Wat het boek zelf betreft heb ik me mede gezien mijn drukke agenda beperkt tot de bewerking ervan als stripboek door Stéphane Heuet. Ik was dan ook blij dat het Ro Theater (http://www.rotheater.nl) onze hoofdstad aandeed met een toneelversie naar het omvangrijke boek van de Franse grootmeester.
"Op zoek naar de verloren tijd" vertelt het verhaal van de inwijding van een jongeman, Marcel, in de wereld van de liefde, de aristocratie en de kunst. Tegelijk vertelt het ook het verhaal van ontgoocheling: de inwijding in de wereld van de liefde en passie wordt een les in jaloezie, manipulatie en perversie. De hoogste sociale kringen worden gaandeweg ontmaskerd als hypocriet, onverschillig en immoreel. Het is alleen de kunst die niet ontluistert. "Op zoek naar de verloren tijd" is het verhaal van een artistieke roeping: na heel wat amoureuze perikelen en avonturen in de mondaine kringen, ontdekt Marcel zijn eigenlijke opdracht als schrijver.
De toneelbewerking van het boek is opgedeeld in vier stukken, genoemd naar de personages ervan, waarvan ik er nu twee gezien heb: "De kant van Swann" en "De kant van Albertine". In het eerste stuk worden we geïntroceerd met Marcel, de ik-figuur. Langzaam zien we dat de salonkringen, waarin hij wordt geïntroduceerd, hun eigen niet altijd even zuivere leven leiden. Daarbij wordt de toeschouwer onderhouden met geprojecteerde teksten en beelden die het mogelijk maken de gezichtsuitdrukkingen van de personages goed te zien. Al met al is het karakter ervan degelijk en literair. Na de pauze ontaardt het echter in een echt toneelstuk in de klassieke zin van het woord. De jaloezie van Swann tegenover zijn geliefde Odette neemt bijna vermakelijke vormen aan. In het tweede stuk is het toneel kleiner en blijft de toneelbezetting beperkt tot vier acteurs: Marcel, Albertine, Andrée en de verteller. Eigenlijk vond ik dit stuk nog beter dan het eerste. In eerste instantie doordat ik de kwaliteiten van de verteller beter ben gaan waarderen en ten tweede door de wat meer conventionele toneelbenadering: er wordt meer 'echt' geacteerd en minder gebruik gemaakt van microfoons en versterking. Ook hier is grenzeloze jaloezie weer een belangrijk thema, en is een noodlottige afloop onvermijdelijk. Over het geheel genomen vond ik het een degelijk staaltje toneelkunst en zie ik met interesse uit naar de twee volgende delen ("De kant van Charlus" en "De kant van Marcel") die we vanaf mei dit jaar tegemoet kunnen zien.

Mijn website staat weer bol van de nieuwe toevoegingen, maar nu niet alleen van zaken als gedichten en tekeningen, zoals u van mij gewend bent. Doordat ik nu meer tijd heb voor het schrijven van mijn updates, besloot ik dat er nu iets structureels kon gaan veranderen. Om te beginnen heb ik de wekelijkse filmbeschrijvingen bij elkaar gevoegd op een pagina (http://www.carelschouten.com/films/), zodat u met een paar klikken de film van uw keuze kunt vinden. Voorts heb ik mijn gedichten - en dat zijn er inmiddels meer dan vierhonderd - verdeeld over meerdere pagina's (http://www.carelschouten.com/literatuur/index.htm#gedichten), zodat u de computer minder lang hoeft te laten ratelen om het gewenste gedicht te kunnen lezen. Bovendien is een aantal gedichten voorzien van aanklikbare uitleg, afkomstig uit de updatebrieven. Ik ben hier al met al bijna drie werkdagen mee bezig geweest, dus hopelijk gaat u spoedig de vrucht van mijn noeste arbeid in ogenschouw nemen!
Tot slot nog een mededeling voor abonnees die geïnteresseerd zijn in mijn wekelijkse columns (http://www.carelschouten.com/literatuur/columns.htm). U kunt nu een papieren selectie hiervan, uitgegeven in harde kaft, bij mij bestellen voor vijftien euro. Geef me per e-mail uw postadres door en u krijgt een exemplaar thuisgestuurd!

FILMS

Om te beginnen zag ik "Ying xiong", ofwel "Hero" (http://www.herothemovie.com/) van Yimou Zhang. Deze film speelt tussen de vijfde en derde eeuw voor Christus, waarin China bestaat uit zeven koninkrijken, die elk strijden om de absolute macht. Op het hoogtepunt van de strijd, die de bevolking tientallen jaren dood en verderf brengt, heeft het koninkrijk Qin de overhand. De koning van Qin droomt ervan als eerste keizer China te regeren. Daardoor is hij het doelwit van vele huurmoordenaars uit de andere zes koninkrijken. De meest beruchte zijn Gebroken Zwaard, Vliegende Sneeuw en Hemel. Aan degene die dat mythische trio verslaat belooft de koning macht, rijkdom en een persoonlijk onderhoud. Het lijkt echter een onmogelijke taak. Tien jaar lang komt niemand de prijs opeisen, tot de raadselachtige Naamloos bij het paleis arriveert met de wapens van de verslagen huurmoordenaars. De koning van Qin ontvangt hem en luistert naar zijn opzienbarende verhaal.
De film heeft het karakter van "Crouching Tiger, Hidden Dragon", maar dan met het dubbele budget. Het verhaal heeft niet zoveel om het lijf, maar dat is niet erg. Op visueel gebied is er meer dan genoeg te beleven: prachtige kostuums, decors, zwaardgevechten en vrouwelijk schoon. Hier treedt tevens het Plaatje van de Update op (http://www.carelschouten.com/updates/update070304.htm).

Voor de tweede keer zag ik "Spirited Away" (http://www.spiritedaway.net/), een Japanse animatiefilm uit 2001 van Hayao Miyazaki. Het gaat over het tienjarige meisje Chihiro dat met haar ouders op weg is naar hun nieuwe woning. Onderweg passeren ze in een bos een mysterieuze tunnel. Als ze er nietsvermoedend doorheen wandelen, komen ze terecht in een Alice-in-Wonderland-achtige wereld waar allerlei onbegrijpelijke zaken gebeuren. Het is een plaats die bewoond wordt door geesten, goden, demonen, dwergen, monsters en modderfiguren. Als Chiciro's ouders zich er te goed doen aan allerlei lekkernijen die zich in een verlaten restaurant aandienen, worden ze tot varkens getransformeerd. Chihiro wordt belast met de zware taak hen te bevrijden uit hun betovering. Zij moet echter alles op het spel zetten om te overleven en niet zelf een gevangene te worden. Om haar doel te bereiken moet zij haar naam en menselijke natuur opgegeven in een wereld die mensen niet tolereert. Aanvankelijk voelt ze zich volkomen hulpeloos, maar naarmate ze langer in deze mysterieuze biotoop vertoeft, raakt ze gewend aan haar nieuwe omgeving. Wanneer ze de dappere en innemende jongen Haku ontmoet, die haar zijn hulp aanbiedt, slaagt ze er in heel wat harten voor zich te winnen. Het is echter nog de vraag of ze ooit weer naar haar eigen wereld terug zal keren.
Alhoewel ik niet echt een fan van tekenfilms ben, werd ik door deze film werkelijk betoverd. De animatie is adembenemend, en het is goed te begrijpen dat deze film met prijzen overladen is (Eerste prijs voor beste Aziatische film).

De laatste James Bond film die ik bespreek betreft "Diamonds are forever" (http://www.imdb.com/title/tt0066995/), met Sean Connery voor de laatste keer als 007. Als Bond de wonderlijke praktijken op de wereldlijke diamantmarkt onderzoekt, ontdekt hij dat de kwaadaardige Ernst Blofeld (Charles Grey) kostbare edelstenen aan het oppotten is om te gebruiken voor een dodelijke lasersatelliet, in staat grote doelen op land, zee en in de lucht te vernietigen. Bond stelt zich ten doel, tezamen met de mooie smokkelaarster Tiffany Case (Jill St. John), de gevaarlijke en gestoorde Blofeld een halt toe te roepen. Eerst moet hij echter afrekenen met legio vijandelijke figuren. Zo zijn er de nogal onconventionele killers Mr. Wint en Mr. Kidd, en voorts de schaars geklede schoonheden Bambi en Stampertje, die Bond in gevechtstechnieken ontstijgen. Tot slot is er nog de in isolement levende miljardair Willard Whyte (Jimmy Dean), die misschien wel eens de vitale connectie kan bieden tot de verblijfplaats van Blofeld.
Deze Bond film is door het schurkachtige optreden van Charles Grey en een stevige lading actie geen slechte poging. Ook de afloop ervan is onvoorspelbaar grappig. Het is echter ook weer geen meesterwerk, en derhalve geef ik deze film een 7 1/2.
...in de volgende update bespreek ik mijn eerste Fellini film!

TENTOONSTELLINGEN

Al in enkele updatebrieven zinspeel ik op de opening van de Hermitage aan de Amstel (http://www.hermitage.nl/). Nu is het dan zover: de opening is een feit. En ik ben er zelf bij geweest, toen kroonprins Willem-Alexander het lintje doorknipte. Vanuit het dispuut van het Amsterdams studentencorps - hoe ik daar verzeild raakte weet ik ook niet meer - had ik prachtig uitzicht op het vuurwerk, dat een kopie was van het vuurwerk waar tsaar Peter de Grote getuige van was toen hij in 1697 Amsterdam bezocht. Ook was goed te zien hoe de kroonprins het museum in een bootje vanuit de Amstel benaderde. Aan het gepeupel werd bij de opening wodka en Russisch brood uitgedeeld. Voorts werd een makker van me ook nog eens geïnterviewd voor een lokaal radiostation.
Vorige week bezocht ik de Hermitage daadwerkelijk, maar de huidige tentoonstelling van Grieks goud kon mij niet echt boeien. Het betreft een collectie gouden oorbellen, colliers en lauwerkransen die zijn gevonden in grafmonumenten op de Krim en langs de Zwarte Zee, waar tussen de zesde en tweede eeuw voor Christus Griekse nederzettingen te vinden waren. Wellicht zal het u meer zeggen, wanneer u naar een cursus of lezing gaat over de exponaten. U kunt zich hiervoor aanmelden op: http://www.kunstgeschiedenis.nl. Ik denk echter dat ik de Griekse edelsmeden verder laat voor wat ze zijn, en zal wachten op de volgende tentoonstelling van kunststukken van het laatste tsarenpaar, die in september dit jaar van start zal gaan.

In het Van Gogh Museum (http://www.vangoghmuseum.nl/) is t/m 6 juni a.s. een tentoonstelling rond de Engelse kunstenaar Dante Gabriel Rossetti (1828-1882) te zien. Rossetti is tegenwoordig vooral bekend vanwege de geliefde reproducties van zijn portretten van roodharige femmes fatales. Vanaf 1860 ontwikkelde hij de voor hem zo karakteristieke vrouwenfiguur, geïnspireerd op Italiaanse Renaissance-portretten. De werken symboliseren de erotische macht van de vrouw over de man en laten zien dat zij tegelijkertijd lust en passie oproept. Zijn verleidelijke vrouwen ontstijgen echter de Victoriaanse sfeer door hun moderne karakter. Dit is het eerste retrospectief van deze veelzijdige kunstenaar in Nederland. Om een goed beeld te krijgen van de kunstenaar kan ik u het Rossetti Archief (http://www.iath.virginia.edu/rossetti/) aanraden.
Interessant om te vermelden is dat het Van Gogh Museum vanaf 27 februari dit jaar elke vrijdagavond tot 22:00 zijn deuren geopend houdt voor publiek. Aansluitend op het thema van de tentoonstelling worden op vrijdag 26 maart, 2 april, 16 en 23 april 2004 lezingen gehouden in het auditorium van het Van Gogh Museum door erkende specialisten. De lezingen (alle in het Nederlands, behalve op 16 april in het Engels) vangen telkens om 19.30 uur aan. Vooraf reserveren is niet mogelijk.

RECEPTEN

Ook al weet ik dat ik me netjes aan mijn dieet houd, is het desalniettemin erg spannend om naar de diëtiste te gaan en aldaar op de weegschaal te stappen. Maar gelukkig kan ik tevreden terugzien op twee weken, waarin ik weer drie en een halve kilo ben kwijtgeraakt. Dit is trouwens mede dankzij mijn vrienden en familie, die me moed inspreken bij het volhouden van mijn pogingen tot afvallen en het niet vervelend vinden als ik door de week een spa rood of cola light neem in plaats van bier of wijn. Ik ben inmiddels ook een calculerend calorieënteller geworden. Terwijl ik vroeger slechts een vage notie had van calorische waarden, weet ik nu van heel wat producten wat er aan energie, vet, eiwitten en koolhydraten in zit. Daarbij word ik terzijde gestaan door informatieve websites als die van het Voedingscentrum (http://www.voedingscentrum.nl/) en Watziterin (http://www.watziterin.nl/). Voorlopig blijf ik vasthouden aan een afslankschema van maandag tot en met vrijdag en gewone voeding in de weekends. Het enige is dat ik me in het weekend soms wel eens schuldig voel, daar ik dan ineens alles mag eten wat zich aandient.
Daarom is het belangrijk om in de weekends een smakelijke, maar ook gezonde maaltijd op tafel te zetten. Al een aantal jaar maak ik intensief van het internet gebruik om aan recepten te komen. Af en toe vind ik weer nieuwe sites die aan mijn vegetarische behoeften voldoen. Zo ontdekte ik Vegweb.com (http://vegweb.com/), een startplaats voor vegetarische en veganistische recepten, artikelen over vegetarisme en bovendien de faciliteiten om met gelijkgestemde vega-internetters in contact te komen via mail of chat. Dan is er nog "In a Vegetarian Kitchen" (http://www.vegkitchen.com/) met een aantal echt Amerikaanse gerechten, maar dan vegetarische of veganistische varianten ervan. Leuk vond ik de recepten en ingrediënten voor een compleet vegetarische barbecuetafel (http://www.vegkitchen.com/grilling.html). Dat ga ik van de zomer toch eens organiseren in mijn tuintje. Het enige dat mij ervan weerhoudt Engelstalige recepten ten uitvoer te brengen, zijn de afwijkende inhoudsmaten. Een omrekentabel blijkt echter al gauw gevonden te zijn (http://www.jwd.nl/1converter_volume.html).
Voor deze updatebrief heb ik weer een heerlijk vegetarisch diner samengesteld met een courgettesoep, een verrassende pastasalade, een substantiële groentetaart en een licht en gezond dessert.

* Vegetarisch Schrikkeldiner
- http://www.carelschouten.com/vegetarian/vegetarisch_diner_290204.htm

WOORD

In de vorige update deed ik verslag van mijn cursus kunstgeschiedenis, waarin ik Leonardo da Vinci beschreef als homo universalis: een kunstenaar die over een gedegen en brede kennis van de wetenschap beschikte. Zo kwam ik op het volgende verhaal. Toen ik nog klein was, had ik door mijn brede interesses ook het idee een universeel individu te zijn, kundig op alle terreinen van de kennis. Dat dit natuurlijk van opgeblazen zelfingenomenheid getuigde, tracht ik te illustreren.

"In een grijs verleden waren er tijden dat ik urenlang op m'n kamertje kon zitten tekenen. Het liefste wat ik toen wilde was een groot uitvinder als Leonardo da Vinci te worden. Die aspiraties had ik ook daadwerkelijk, arrogant snotjong dat ik was! Zo droomde ik er op vroege leeftijd van de lucht in te gaan, maar helaas wilden mijn ouders aanvankelijk alleen met de auto op vakantie gaan en dus niet per vliegtuig. Ter compensatie ben ik met potlood en papier raketten en vliegers gaan ontwerpen die mij toch een beetje het idee konden geven het zwerk meester te kunnen worden. Als brandstof voor de raketten gebruikte ik de smerige, naar metaal stinkende inhoud van opengesneden batterijen (lekker gezond trouwens) en kruit dat ik uit rotjes en vuurpijlen had opgespaard die waren overgebleven van oud en nieuw.
Voorts had ik ook nog een vlieger met een loodzwaar zelfontspannend fototoestel eraan dat ik voor een paar mooie kiekjes op onze straat en ons nabijgelegen park de lucht in wilde sturen. Nou, ik kan u verzekeren dat geen van mijn bouwwerken en staketsels meer dan tien centimeter los van de grond zijn gekomen. En die tien centimeter is dan nog wat opschepperig uitgedrukt. Zo verging het, nu zijn naam toch gevallen is, ook Leonardo da Vinci in zijn poging een helikopter (http://www.artist-biography.info/gallery/leonardo_da_vinci/27/) uit te vinden.
Mijn meest succesvolle poging het luchtruim te verkiezen was een kabelbaan waaraan ik samen met mijn broertje gebouwd heb. We hadden daartoe een katrol van de buurman geleend en een dik touw gespannen van het zolderraampje tot ver in de tuin. Daaraan bevestigden we een kartonnen doos die met een tweede touw naar boven kon worden gehesen. We testten de kabelbaan eerst met speelgoedhond Fidel, maar daarna moesten onze katten eraan geloven. Na de doos ingericht te hebben met een bakje kattenkorrels, ansichtkaarten met vogeltjes en muizen erop en een babyfoon te hebben aangebracht ging ons gedierte de lucht in. Na drie meter richting zolderraampje te zijn gevorderd begon de hele constructie onder het gewicht van een van de huisdieren te zwichten en begaf de bevestiging in de tuin het, die bestond uit een sinaasappelkratje verzwaard door enkele met pissebedden bedekte tegels. We besloten het arme dier uit zijn benarde positie te bevrijden en ons een realistischer doel dan dit voor ogen te stellen wat uitvindingen betreft."

* Willie Wortel
- http://www.carelschouten.com/houtskool/Dromen/willie_wortel.htm

Vorige week had ik geen zin om me op schildercursus aan de aanwijzingen van de docente te houden. Na minutieus met houtskool een vrouwelijk naakt te hebben nagetekend, moesten we acrylverf ter hand nemen en het model in drie kleuren zien te vatten. Ik had daarbij zin eens wild en agressief te werk te gaan. Na eerst zeer grof de contouren van het lichaam te hebben neergezet, ging ik met moddervette toetsen invulling geven aan de nog maagdelijk witte vlakken. Daarbij droop de natte verf in biggelende tranen streepsgewijs van het vel. Over deze kunstzinnige uitspatting schreef ik de volgende regels.

* Dikke klodders
- http://www.carelschouten.com/literatuur/gedichten_26.htm#dikke_klodders

In de volgende twee gedichten tracht ik mij door woorden te verplaatsen in verschillende landschappelijke gesteldheden. De vraag die ik me steeds stel is: "Als ik vanuit het niets geplaatst zou worden in elke mogelijke krocht van deze aarde, zou ik dan mijn weg naar huis toe kunnen vinden?". Dit is een existentiële vraag die een ieder zich zou moeten stellen als het gaat om overleven en behouden terugkeren naar huis. Bij het eerste gedicht moest ik denken aan een busexcursie vanuit een toeristenoord in een Noord-Afrikaans land woestijninwaarts, maar ook een stripje van Gummbah met daarin een uitgemergelde figuur midden in de woestenij, die kwaad door zijn mobiele telefoon schreeuwt: "Welke woestijn?! Welke woestijn denk je!!".
Het tweede gedicht ligt me iets nader aan het hart doordat ik nu eenmaal vaker tussen het lommerrijke geboomte dan in volslagen kaalslag heb vertoefd. Mijn grootvader hield veel van wandelen, en als we dan bij mijn grootouders in Arnhem gingen logeren, maakten we vaak uitgebreide boswandelingen. Soms duurden zij wel eens tot na het vallen van de avond en moest een speciaal daartoe meegebrachte zaklantaarn te voorschijn worden gehaald. Hoe het ook zij, de lichtvoetige pointe beider gedichten ligt in de laatste twee regels.

* In de woestijn
- http://www.carelschouten.com/literatuur/gedichten_26.htm#in_de_woestijn

* Door het bos
- http://www.carelschouten.com/literatuur/gedichten_26.htm#door_het_bos

BEELD

De Duitse expressionist Franz Marc (1880-1916) werd geboren in München. Aanvankelijk studeerde Marc filosofie aan de universiteit van München. Na een jaar verruilde hij deze opleiding voor een studie aan de kunstacademie in zijn geboorteplaats. Marc maakte verschillende reizen naar Parijs. Wat hij zag in deze stad liet diepe sporen na in zijn werk. In 1909 verhuisde hij naar Sindelsdorf.
Aanvankelijk werkte Marc in een naturalistische stijl. Door de loop der jaren versimpelde hij zijn vormen. Kleur ging een belangrijke plaats innemen. Franz Marc trad toe tot de Neue Künstlervereinigung München in 1911 en richtte met Kandinsky de redactie van Der Blaue Reiter op. Ook verleende Marc medewerking aan de uitgave van de almanak van deze kunstenaarsgroep en nam hij deel aan de belangrijke tentoonstelling Sonderbund in Keulen. Samen met August Macke bezocht Franz Marc in 1912 Parijs, waar het tweetal de kunstenaar Delaunay ontmoette. Tijdens de Eerste Wereldoorlog meldde Franz Marc zich als vrijwilliger. In 1916 sneuvelde hij, net als overigens Macke dat jaar, in de loopgraven bij Verdun.
In deze update kom ik met een reproductie van Franz Marcs "Mandrill" uit 1913, waarin het voor hem typerende kleurgebruik en de simpele vormen duidelijk naar voren komen.

* Franz Marc, Der Mandrill
- http://www.carelschouten.com/pastels/Franz_Marc1_facet.jpg

Het Swahili is een Afrikaanse taal die vooral in Oost-Afrika gesproken wordt door ongeveer 50 miljoen mensen. In Tanzania, Oeganda en Kenia is het Swahili de officiële landstaal. Ook in Congo en Rwanda wordt veel Swahili gesproken. Voor de meeste mensen die het Swahili beheersen is het niet hun moedertaal. Dat is het voor slechts 2 miljoen van de genoemde 50 miljoen sprekers.
Swahili is qua structuur een Bantoe taal. Het is echter een mengtaal die is ontstaan in de zestiende en zeventiende eeuw. Door diverse invloeden van handelaars zijn er bijzonder veel woorden uit andere talen in het Swahili opgenomen. Zo kent het Swahili Engelse, Portugese, Arabische en Hindoeïstische woorden. Voor het schrijven van Swahili werden oorspronkelijk Arabische tekens gebruikt. Later hebben Britse missionarissen een transcriptie gemaakt naar het Latijns alfabet.
Zoals inmiddels gebruikelijk kom ik weer met de illustratie van een Swahili sprookje...

Er was eens een arme man met een schoolgaande jongen. Op een dag vroeg hij zijn zoon: "Welk ambacht zou je willen doen?" Toen antwoordde deze tot zijn vaders verdriet dat hij het ambacht van het stelen zou willen leren. Op een goede dag liep de jongen de stad uit en meldde zich bij de hut van een beruchte roversbende. Toen de leden ervan hoorde dat hij bij hen in de leer wilde gaan, waren zij zeer verrukt. Hij verrichtte allerlei hand- en spandiensten en kreeg daarvoor kost en inwoning. Op een zeker moment mocht hij volwaardig deelnemen aan het steelproces en kreeg hij zijn deel van de buit uitgekeerd. Op een ochtend zei hij tot de bendeleden dat hij ziek was en moest rusten. De dieven gingen derhalve zonder hem op pad. De jongen sprong toen uit bed, stal een beestenvel, trok het aan en verraste op een open veld zijn mededieven. Deze schrokken zo, dat ze de gestolen rijkdommen ter plekke uit hun handen lieten vallen en wegrenden. De jongen deed zijn vel uit en verstopte de buit op een plek die alleen hij kende.
Een volgende dag zei de jongen tot zijn makkers: "ik ken een rijk man in de stad die komende nacht uithuizig is. Zullen we daar gaan stelen?" De dieven gingen akkoord, maar even later zei de jongen dat hij naar de bruiloft van een vriend moest. Daarna snelde hij naar de markt en kocht een vlijmscherp mes. Bij het betreffende huis wachtte hij zijn makkers in vermomming op en sneed hen allen de neus af. Daarop vervolgde hij zijn weg naar de koning van het land en zei dat hij hem kon helpen de bendeleden in de kraag te grijpen. Ten bewijze toonde hij de afgesneden neuzen. De volgende dag werd een bijeenkomst op het stadsplein belegd, waar de dieven met bedekte neuzen ook aanwezig waren. Toen zei de jongen tot de koning: "Dat zijn de lelijke dieven die u en de rijke burgers van deze stad geld afhandig hebben gemaakt." De dieven zaten als ratten in de val en moesten hun vreselijk geheim prijs geven. Nadat de rijkdommen weer terug werden gegeven, werden de dieven allen opgeknoopt en werd de jongen tot grootvizier benoemd.

* Mohammed en de zeven dieven
- http://www.carelschouten.com/pastels/Mohammed_en_de_zeven_dieven.htm

De 'Aboriginal Droomtijd' is het gedeelte van de Australische aboriginal cultuur dat de oorsprong en cultuur van het land en zijn volk uitlegt. Elke aboriginal stam heeft zijn individuele droomtijd, alhoewel sommige van de legendes elkaar overlappen. De meeste 'droomtijden' vinden hun herkomst bij de Reuzenhond of de Reuzenslang en elke droomtijd is uniek van kleur en uitleg. Legendes van de 'droomtijd' worden mondeling of per totem overgeleverd van generatie op generatie (aboriginals hebben immers geen schriftelijke traditie). Er zijn geheime rituelen en gebruiken aan verbonden, waarvan er sommige als 'mannenzaken' en 'vrouwenzaken' bestempeld worden. Kleurrijke, symbolische taferelen en dansen worden gebruikt om de verhalen van de schepping over te dragen. Een poging hiertoe is de onderstaande mandala, waarvan het patroon afkomstig is van de Australische aboriginals, met daarin de vier verschillende vormen van energie van de aarde, met de daarbij behorende insecten en hagedissen.

* Droomtijdmandala
- http://www.carelschouten.com/pastels/mandalas/droomtijdmandala.htm

Tot hier ditmaal. Ik wens een ieder van u een fijn en voorspoedig verloop van maart toe en hoop u over twee weken weer met een update te begroeten. Hopelijk dat de weergoden inmiddels ook een beetje richting lente gaan denken!

Groetjes,

Carel.