*** 04.04.04 *** http://www.carelschouten.com

1. Films
2. Tentoonstellingen
3. Recepten
4. Woord
5. Beeld

Hallo lieve mensen,

Afgelopen weekend bracht ik een kort bezoek aan Brussel (http://www.bruxelles.irisnet.be/). Ik was al eerder in de Europese hoofdstad geweest, maar nog niet eerder heb ik mijn tijd daar zo cultureel besteed als nu. Hieronder bespreek ik de tentoonstellingen die ik er heb bezocht. Hoe dan ook had ik het gevoel na enkele uurtjes sporen er helemaal uit te zijn. Ondanks dat het centrum erg onoverzichtelijk is en er hier en daar afzichtelijke moderne gebouwen zijn neergeplempt, heeft de stad iets metropolitisch. Dit komt o.a. door de brede boulevards, de grote paleizen en parken, maar ook door de vergezichten over de stad die men heeft vanaf de Kunstberg, waar de Koninklijke Musea gelegen zijn. Van hieraf kijkt men uit op de spitse toren van het stadhuis aan de Grote Markt en in de verte de koepels van de Basiliek van Koekelberg. Jammer is alleen dat op het traject van het Centraal Station naar de musea op culinair gebied weinig te beleven valt. Zeker op zondag is men aangewezen op het museumcafé, dat erg duur is en kwalitatief gezien te wensen over laat.
Hoe dan ook heb ik de reiskriebels weer aardig te pakken, en was verheugd te horen dat mijn geplande reis naar Griekenland (http://www.carelschouten.com/Griekenland/) nu echt doorgang zal vinden. Voor acht dagen ga ik mij storten op de restanten van de oude Griekse beschaving en alle uithoeken van het land bezoeken, voor zover treinen en bussen vanuit mijn thuisbasis te Athene die bereiken kunnen.

In 1995 is in Amsterdam het Mahler Feest gehouden. Alle symfonieën, liederen en overige werken van de beroemde componist zijn toen in het Concertgebouw opgevoerd. Daarbij had men op het Museumplein een tent opgezet, waar men een drankje kon gebruiken, maar de uitvoeringen ook live kon volgen op een groot scherm. Voorts werden er Mahler-kenners uitgenodigd, zoals Donald Mitchell en Henry-Louis de la Grange, om over Mahlers muziek lezingen te houden. Ik weet nog dat mijn grootmoeder een passe-partout had voor alle uitvoeringen en ik ook enkele keren ben meegegaan. Het is in die tijd dat ik Mahler-fan ben geworden. Ik werd geraakt door de complexiteit, de zwaarmoedigheid, maar ook het troostende karakter van zijn muziek. Met name de symfonieën spraken mij aan, omdat het karakter ervan me inspireerde tot mijn eigen muziek. Ik speelde in die tijd namelijk in een bandje, waarvan de muziek ook nogal complex en compact was.
Toen ik vernam dat in de Vrije Gemeente (http://www.vrijegemeente.nl/) een Mahlercursus gegeven werd, heb ik mij daar gelijk op ingetekend. Alhoewel enkele liederen worden behandeld, ligt het accent bij de Vijfde Symfonie van Mahler, die misschien wel de zwaarste van alle is. En laat dit nu net mijn favoriete symfonie zijn! U kunt in volgende updates zeker een verslag verwachten van al wat ik van deze cursus heb opgestoken...

FILMS

De film "Runaway Jury" (http://www.runawayjurymovie.com/) is van de hand van Gary Fleder en gebaseerd op de gelijknamige roman van bestsellerauteur John Grisham. Hierin krijgt men een goed beeld van het Amerikaanse rechtssysteem, maar tevens de twijfelachtigheid ervan. Wendell Rohr (Dustin Hoffman) wordt als gewetensvol advocaat ingehuurd om de wapenindustrie aan te klagen, die volgens een weduwe verantwoordelijk is voor de gewelddadige dood van haar echtgenoot. Daar tegenover staat de omkoopbare Rankin Fitch (Gene Hackman), die door vuurwapenmagnaten voor veel geld is ingehuurd om in het geniep de jury te beïnvloeden. Een van die juryleden wordt vertolkt door John Cusack, die samen met zijn vriendin een doorslaggevende rol in het proces zal spelen.
Ik vond deze film onderhoudend, mede door mijn interesse in de Amerikaanse rechtsgang en de documentaires daarover op Discovery Channel. Daarbij vond ik de cast succesvol bijeengezocht, tussen Hofmann en Hackman komt een opbouwende chemie tot stand. Jammer is alleen het soms snelle camerawerk en de drukke montage die deze gedeeltelijk weer teniet doen. Tot slot is de acceptatie van de corrupte, maar qua personage wel interessante Cusack als jurylid erg onwaarschijnlijk. Maar goed, laten we dit beschouwen als dichterlijke vrijheid van Grisham.

Voorts zag ik "Gothika" (http://gothikamovie.warnerbros.com/) van Mathieu Kassovitz. Hierin is psychologe Miranda Grey (Halle Berry) een expert in het beoordelen en behandelen van gevaarlijke, psychotische patiënten binnen een vrouweninrichting, waaronder de moordenares Chloe (Penélope Cruz). Miranda's man is hoofd van de psychiatrische afdeling. Het huwelijk en leven van de Miranda maken plotseling plaats voor een afschuwelijke nachtmerrie na een geheime ontmoeting met een mysterieus jong meisje. Wanneer Miranda ontwaakt na een angstwekkend ongeluk, ontdekt ze dat haar man vermoord is en het bewijs naar haar wijst. Daarbij ziet ze zich geplaatst tussen de paranoïde patiënten van de inrichting, waarvoor ze gewerkt had. Miranda herinnert zich niets van de betreffende gruwelnacht, ze heeft alleen korte visioenen van het raadselachtige meisje. Op steun van haar collega's, waaronder Peter Graham (Robert Downey Jr.), hoeft ze echter niet te rekenen. Haar beweringen onschuldig te zijn, worden door hen slechts gezien als het begin van een totale gekte.
Halle Berry is in deze film ontzettend mooi, maar tegelijkertijd angstaanjagend. Haar confrontaties met het meisje, dat een geestverschijning blijkt te zijn, zijn voorspelbaar maar toch bloedstollend. Al met al een film die niet uitblinkt in originaliteit, maar door Halle en haar fantastische acteerwerk een bioscoopkaartje zeker waard is.

De film "Una giornata particulare" (http://www.imdb.com/title/tt0076085/) van Ettore Scola speelt in een modern woningbouwcomplex ergens in het fascistische Italië tegen het einde van de jaren dertig. Gedurende een dag waarop alle bewoners hun huizen verlaten om een parade van Mussolini en Hitler bij te wonen, raken twee achtergeblevenen - een huisvrouw (Sophia Loren) en een homoseksuele radiopresentator (Marcello Mastroianni) - verwikkeld in een gepassioneerde toenadering. De regisseur ontvlecht een netwerk waarin architectuur het subtiele raamwerk schept voor constructieve actie en mentale conflicten. Men wordt eraan herinnerd dat vrijheid of het gebrek aan vrijheid het gevolg is van de wisselwerking tussen sociale druk, mentale kracht en fysieke mogelijkheid.
Het in 1977 uitgekomen "Una Giornata Particulare" vormt een hoogtepunt uit de Italiaanse, en mijns inziens ook de wereldlijke filmgeschiedenis. Voor Loren en Mastroianni is het de mooiste film die ze samen maakten. Regisseur Ettore Scola weet met zijn zeer sobere kleurgebruik perfect de grauwe dagen van vlak voor de Tweede Wereldoorlog op te roepen.

TENTOONSTELLINGEN

Vorige week bezocht ik voor het eerst het Teylers Museum (http://www.teylersmuseum.nl/) te Haarlem. Het museum staat bekend als het oudste van Nederland, en heeft mij mede in die hoedanigheid weten te boeien. De zalen zijn hoog en hebben een gerond plafond met grote ramen. Mede door de statigheid die het museum uitstraalt, en de collectie van geologische vondsten als bijzonder gesteente, fossielen en skeletten, moest ik onwillekeurig aan St.Petersburg denken. Die stad is op zich al een museum, en de musea erin zijn dat des te meer, met name het gigantisch grote Zoologisch Museum op het Vasilij Eiland.
Ik werd echter niet hierdoor alleen naar Haarlem gelokt, als wel door de tentoonstelling "Extreem! Overleven op Antarctica", die t/m 13 juni a.s. in het Teylers Museum te zien is. Hier treedt dan ook het Plaatje van de Update op (http://www.carelschouten.com/updates/update040404.htm). De expositie gaat over het koudste en meest onherbergzame continent: Antarctica. Met een gemiddelde temperatuur van 37 graden onder nul, een overal aanwezige ijslaag en de schaarse flora en fauna, is het werelddeel extreem in veel opzichten. Geen wonder dat het lange tijd ontoegankelijk was voor de mens. Pas in de vorige eeuw werd de Zuidpool bedwongen door pioniers als Amudsen en Scott. Ondanks die menselijke aandacht is de Zuidpool nog steeds niemands eigendom, maar wordt het als internationaal territorium bestuurd door achtentwintig landen. Die landen, waaronder Nederland, moeten er als tegenprestatie wetenschappelijk onderzoek verrichten. Nooit eerder was dat door zaken als het broeikaseffect, klimaatsveranderingen en zeespiegelrijzingen zo actueel. Met deze expositie wijdt het Teylers Museum een tentoonstelling aan Antarctica, waarin te zien is hoe mens en dier er leven en overleven. Van de eerste ontdekkingsreizen vol ontberingen tot de hedendaagse, wetenschappelijk gekleurde expeditietochten en luxe toeristencruises, waarover men zich overigens in daar aanwezige reisgidsen kan informeren.

Afgelopen zondag bezocht ik in De Koninklijke Musea voor Schone Kunsten (http://www.fine-arts-museum.be/) te Brussel een retrospectieve tentoonstelling gewijd aan Fernand Khnopff (1858-1921), een van de voornaamste vertegenwoordigers van het Belgische symbolisme. Deze manifestatie biedt een bijzondere gelegenheid om talrijke nooit gepubliceerde en totaal onbekende kunstwerken voor de eerste maal aan het publiek te tonen.
Brussel was, na Parijs, een der grote centra van het "Mouvement Symboliste" dat kunstenaars verenigde met vrij doctrinaire, anti-realistische opvattingen. De belangrijkste onder hen, Fernand Khnopff, bracht een sfeer van droom en evasie tot uitdrukking in zijn portretten en geïdealiseerde voorstellingen van de vrouw als mysterieus wezen. Hij schilderde ook gevoelige stemmingslandschappen in de Ardennen en getuigde daarin van een totaal andere visie dan de 'tachisten' en impressionisten die zijn tijdgenoten waren.
Ik was aardig verguld met deze tentoonstelling. Ik vind Khnopffs etherische manieren van portretteren erg boeiend. Hij heeft in zijn leven heel veel vrouwen geschilderd, en allen krijgen die door zijn heldere kleurgebruik iets goddelijks. De natuurgezichten uit het dorpje Fosset laten een hele andere kant van zijn schildertalent zien, maar zijn niet minder interessant. Om hem in een breder kader te plaatsen, vindt men op de expositie vijftien schilderijen van tijdgenoten, waaronder die van de eerder door mij besproken Dante Gabriel Rossetti.

In het Paleis voor Schone Kunsten (http://www.bozar.be/nl/expo_home.asp) te Brussel is de expositie "Arthur Rimbaud (1854-1891). Een seizoen in de hel" te zien. Rimbaud was een wonderkind dat op zijn negentiende een dichtbundel uitgaf, die tot op heden als een van de hoogtepunten uit de Franse poëzie van de negentiende eeuw wordt beschouwd. Rimbaud heeft een tijd in Brussel gezeten waar hij een turbulente verhouding had met de tien jaar oudere dichter Paul Verlaine. Hierdoor, maar ook doordat Rimbaud dit jaar 150 geleden is geboren, is in Brussel een expositie aan hem gewijd. Nu was ik van tevoren niet zo zeker of ik deze tentoonstelling wel interessant zou vinden. Het leek me immers buitengewoon lastig om van een dichter een boeiende tentoonstelling te maken. Nou, de organisatoren hebben zich goed van hun taak gekweten! De expositie is een ware ontdekkingsreis. De deuren van de ene naar de andere zaal zijn afgedekt door gordijnen, zodat je in elke zaal weer voor een verrassing staat. Elke zaal heeft zijn eigen kleur en karakter, waardoor het roerige leven van de dichter tot leven komt, zonder dat hij daarbij in een bepaald hokje wordt geplaatst.

RECEPTEN

Graag wilde ik hier iedereen bedanken die mij terzijde staat bij mijn pogingen tot afvallen. Afgelopen week betrad ik bij de diëtiste de weegschaal en ja hoor... weer een paar kilo's eraf! Ik haal echter bewust geen weegschaal in huis, aangezien ik vrees dat ik daar dan dagelijks meerdere keren per dag op ga staan en op die manier door teleurstelling gedemotiveerd wordt. Nee, zo eens in de twee weken wegen is meer dan genoeg.
Wat mij ook zeer motiveert, zijn mijn bijna dagelijkse bezoeken aan het Universitair Sport Centrum (http://www.usc.uva.nl/), dat zich op vijf minuten lopen van mijn woning bevindt. Dit komt niet alleen door de grote hoeveelheden calorieën die ik daar verbrand, maar ook doordat ik merk dat mijn conditie zienderogen vooruitgaat. Ik kan met minder transpiratie steeds hogere prestaties leveren. Alleen de buikspieroefeningen, die ik overigens ook hard nodig heb, verricht ik grotendeels thuis. De matten en logge buikspierapparaten op de sportschool zijn me niet effectief genoeg. Ik ben sinds kort de trotse eigenaar van een Abswing, dat zogezegd alle eerder via telsell verkochte rommel overbodig maakt. De oefeningen met de Abswing zijn goed vol te houden en concentreren zich alleen op de buikspieren, en belasten niet de nek of rug. Voor een paar tientjes is het apparaat op het internet te bestellen.

Vorige week had ik gasten te eten die het liefste vleesgerechten geserveerd krijgen, maar ook grote liefhebbers zijn van de Italiaanse keuken. Daar vlees bij mij "out of the question" is, moest ik het toch op het Italiaanse gooien. Om te beginnen een pompoensoep, die heel smakelijk is, maar door de pompoen ook arbeidsintensief. Bij de betere groenteboer kun je pompoen in stukken of plakken krijgen, maar daar moet natuurlijk wel meer voor betaald worden. Door toevoeging van tivallballetjes - en die zijn echt heel geschikt voor door de soep - kunnen ook de carnivoren aan hun trekken komen. Toevoeging van een scheut droge witte wijn kan de feestvreugde nog verder verhogen. De Toscaanse salade vind ik echt om te watertanden, mede door de kazen en de zoete smaaksensatie, afkomstig van het peertje en de verse vijgen. De pastaschotel is een degelijk Italiaans gerecht en het mascarponetoetje is heel snel te bereiden, maar oogt wel feestelijk.

* Italiaans Diner
- http://www.carelschouten.com/vegetarian/menu200304.htm

Na dit copieuze maal werd het tijd voor iets magerders. De salade anticipeert reeds op de in aantocht zijnde zomer en staat in een handomdraai op tafel. In plaats van een halve krop ijsbergsla kunt u ook een zakje ijsbergsla van 200 gram nemen. En in plaats van kipfilet of oesterzwammen kan een schaaltje pittige tofoestukjes een mooi alternatief zijn. De spaghettimaaltijd is klassiek, maar niet vet. Zeker als u geraspte Slankiekaas ter bestrooiing neemt. Voor een groter smakenpalet kunt u er ook een paar gedroogde tomaatjes door doen. Het toetje is het lekkerst met verse rode vruchtjes, maar als die niet voor handen zijn, kan een blikje (op sap, en dus niet op siroop!) of een pakje uit de diepvries soelaas bieden.

* Slank Diner
- http://www.carelschouten.com/vegetarian/menu270304.htm

WOORD

Welke schooljongen haalt van tijd tot tijd nu geen baldadigheden uit? Zeker als je in een buurt woont van oude, verzuurde vrouwtjes die overal aanstoot aan nemen. Dat is wel wat oneerbiedig gezegd, maar ergens valt het in de wereld van een jonge dondersteen allemaal wel te begrijpen. Deze oude vrouwtjes, inherent aan de vergrijzende buurt waarin ik ben opgegroeid, werden nog oneerbiediger door mijn broertje en mij "wieven" genoemd. Enkele voorvallen met deze wieven worden in de volgende aantekening beschreven...

"De buurt waarin ik ben opgegroeid kenmerkt zich door een hoog vergrijzingsgehalte. Slechts op enkele huisnummers in mijn straat woonden kinderen, met wie mogelijkerwijs gevoetbald kon worden, ware het niet dat ik een godsgruwelijke hekel aan voetbal had.
Oude bejaarde vrouwtjes, door mijn broertje en ik spottenderwijs 'wieven' genoemd, waren er echter des te meer. Om te beginnen was er het witte wief, vernoemd naar de luchtgeesten uit de Germaanse mythologie, vaak als boosaardig beschouwd, bewoonsters van holen en andere schuilhoeken, die zij nu en dan verlaten om geluk, ongeluk of toekomstige gebeurtenissen te voorspellen en aanwijzingen te geven waar zich ontvreemde of verloren goederen bevinden. Ons witte wief woonde echter niet in een hol, maar schuin tegenover ons met een aanpalende tuin. Zij was heel gevoelig voor geluidsoverlast, zelfs midden op de dag, als wij vrolijk aan het spelen waren. Ze kon dan ons of onze buurman opbellen met een scheldserenade. Mijn buurman heeft haar toen eens gezegd, dat wanneer ze in alle rust wilde leven, ze dan maar naar het Zandpad in Breukelen moest verhuizen. Ook had het wief er veel bezwaar tegen wanneer mijn broertje en ik bij haar de tuinenloop deden, een strooptocht door andermans tuinen meestal om onze katten in het nekvel te grijpen voor het vallen van de nacht.
Naar analogie van het witte wief, dienden zich in onze buurt ook andere wieven aan. Zo was er het kruiwagenwief, dat haar naam dankte aan een incident vlak voor haar huis. Een vriendje en ik deden nietsvermoedend met mijn vaders kruiwagen een ronde om het stratenblok, waarop zij haar hoofd uit een zolderraampje stak en ons ten onrechte toesnauwde dat we die kruiwagen gestolen hadden.
Voorts was er het krottigautowief, ook wel het dagzeggerswief genoemd. Zij had een krottige, tot op de draad versleten auto, waar ze echter heel gesteld op was. Toen wij op de straat stonden te ballen in de buurt van haar auto, kwam ze eens naar buiten gestoven om ons het ballen te doen stoppen. Ze jelde ons toe: 'jullie gooien mijn autolampen stuk en dat kost duizenden guldens!'. De benaming 'dagzeggerswief' heeft ze gekregen doordat ze elk bezoek uitgeleide deed door uitgebreid en luidkeels 'nou da-ag, da-ag, da-ag!' te roepen. Zelfs als haar man de deur uitging om een doosje sigaren te kopen.
Dan was er nog het krottighuiswief, dat in een heel bouwvallig, afgebladderd huis woonde. Toen zij kwam te overlijden ging de sloperskogel tegen haar domicilie, waarbij de voordeur overeind bleef staan, met daarop de legendarische woorden: 'geen bloemen of rouwbeklag'.
Tot slot was er nog het skelterwief. Ik was eens met mijn broertje door de Amstelveense plantsoenen aan het skelteren, toen opeens een deur openvloog en een oud wijfje tegen ons begon te vuilbekken en ons toeschreeuwde: 'Dat doen jullie in jullie eigen tuin toch ook niet?!'. Waarop wij verongelijkt antwoordden: 'juist wel!'. Zo zie je dat er in onze wijk meer te beleven was dan bij Harry Potter in vier boeken tezamen!"

* Het witte wief
- http://www.carelschouten.com/houtskool/Dromen/het_witte_wief.htm

Er zijn meerdere interpretaties van het werkwoord 'kelderen', van sommige had ik zelfs nog nooit gehoord voor het openslaan van een woordenboek. Zo gebruiken boeren het met betrekking tot de aardappelteelt voor het poten in een kuiltje dat ontstaat door met een spade in de grond te steken. In regionaal taalgebruik kan 'kelderen' gebruikt worden voor iemand die ergens kabaal mee maakt of spullen in de rondte smijt. Daarnaast kan een boot kelderen, maar kunnen ook zojuist gebottelde flessen wijn gekelderd worden. Aandelen kelderen en wanneer iemands papieren kelderen, dan houdt dat vaak ook in dat iemands aanzien daarmee gestaag omlaag gaat. Het gebruik van het woord 'kelderen' zoals ik dat voor mezelf bezig is heel anders, maar laat zich eenvoudig raden, zo getuige het volgende gedicht...

* Kelderen
- http://www.carelschouten.com/literatuur/gedichten_41.htm#kelderen

Paul Klee blijft nog altijd een groot voorbeeld voor mij, in het bijzonder door zijn pedagogische benadering tot de kunst. Naar aanleiding van zijn "Figur im Garten" (http://www.kunstimnetz.de/klee/kle1564.htm) uit 1937 schreef ik onderstaand gedicht. Het is geschilderd in een periode dat Klee het erg moeilijk had, en door de opkomst van de Nazi's de Bauhaus Universiteit moest verlaten en moest terugkeren naar Zwitserland. Daarbij werd de schilder in die periode door ziekte getroffen. Het pastel "Figur im Garten" bestaat uit kleurvlakken met onregelmatige contouren in het grijs, beige, groen, blauw en roze die op een abstracte manier de verhouding tussen mens en natuur suggereren. Het werken met zwarte strepen en vlakken zien we bij Klee in de jaren dertig steeds sterker. Het is alsof hij de donkere wolken van oorlog zienderogen naderbij zag komen en zich als "entartete Künstler" uiteindelijk genoodzaakt zag uit te wijken.

* Figuur in de tuin
- http://www.carelschouten.com/literatuur/gedichten_41.htm#Figuur_in_de_tuin

Woekeren kan gezegd worden van kwaadaardige cellen en micro-organismen, die zich ten koste van vitale elementen uitbreiden. Het kan ook slaan op het verkrijgen van onwettige winst, verkregen door misbruik te maken van iemands anders nood en verlegenheid. Denk hierbij maar aan de woekeraarster van Dostojevski, die uiteindelijk een onfortuinlijk lot ten deel viel. Maar het woord woekeren wordt niet alleen in negatieve zin gebruikt. Zo kan het woekeren in proza en met name poëzie de lezer een verrijkende ervaring bieden. Mijn gedichten zijn vaak nogal planmatig en recht omlijnd, maar voor deze update wilde ik eens variëren op mijn vertrouwde werkwijze. Waar ik alleen nog niet van los kan komen is de lengte van de versregels, maar dat komt in de toekomst wellicht nog eens. Ik nodig u in elk geval uit het te lezen en uzelf een weg door de woordenkanonnade te banen.

* Woekering
- http://www.carelschouten.com/literatuur/gedichten_41.htm#Woekering

BEELD

De Duitse expressioniste Gabriele Münter (1877-1962) werd geboren in Berlijn. Samen met haar zuster bracht zij een twee jaar durend bezoek aan de Verenigde Staten. In 1902 bezocht zij de schildersklas van Kandinsky op de "Phalanx"-school. Münter verloofde zich toen met de reeds gehuwde Kandinsky. Samen met Kandinsky bezocht Münter tussen 1904 en 1908 Italië, Zwitserland, Frankrijk, Nederland, Tunesië en Rusland. In 1909 kocht zij een huis in Murnau en knoopte zij nauwe banden aan met de kunstenaars Jawlensky en Von Werefkin.
Gabriele Münter sloot zich aan bij de "Neue Künstlervereinigung Munchen". Twee jaar later verliet zij deze vereniging uit solidariteit met Kandinsky en Marc. Na het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog verliet Kandinsky Duitsland en keerde terug naar Rusland. In 1915 ontmoette zij Kandinsky voor het laatst in Stockholm. Na de scheiding van Kandinsky kon Gabriele Münter jarenlang niet schilderen. Zij woonde enige tijd in Kopenhagen, maar keerde in 1920 terug naar Murnau.
Pas in 1927 begon Gabriele Münter weer te schilderen, maar in de jaren die daarop volgden zou zij een teruggetrokken bestaan leven. In 1957 schonk zij een omvangrijke verzameling werken van Kandinsky en haarzelf aan de Städtische Galerie im Lenbachhaus te Munchen. Münter schilderde landschappen, stillevens, interieurs en figuren. Na 1914 werd haar werk expressiever en zwaarmoediger. De schilderijen die na 1927 ontstonden zijn voornamelijk abstract. Münter overleed in 1962 in Murnau.
In deze update kom ik met een reproductie van Münters "Strasse in Stockholm", die ze schilderde in 1915 te Stockholm, waar ze Kandinsky zogezegd voor het laatste zag. Meer over Münter kunt u lezen op: http://www.fembio.org/frauen-biographie/gabriele-muenter.shtml.

* Gabriele Münter, Strasse in Stockholm
- http://www.carelschouten.com/pastels/Gabriele_Munter1.jpg

In deze update kom ik met alweer het laatste Swahili sprookje. Hopelijk heb ik u hiermee een beeld verschaft van de verhalen die zich in Oostelijk Afrika de ronde doen. Voor wie zich geroepen voelt het Swahili te leren kan ik de site "Unforgettable Languages" (http://www.unforgettablelanguages.com/frames_a8.html) aanraden. Een methode met een snelle woordverwerving door middel van visualisatie.

Er was eens een zeer arm man, wiens vrienden zich constant vrolijk maakte om zijn armoede. Op een keerde droomde de arme man dat hij een boot moest maken om uit vissen te gaan. Dat deed hij, maar hij ving gemiddeld slechts een vis per dag, en bleef dus arm. Op een dag landde een reuzenvogel op zijn boot en vroeg: "Zeg, ben jij rijk of arm?" De man antwoordde: " Helaas, ik ben straatarm". De vogel zei: "Spring op mijn rug en ik zal je rijkdom geven, maar waag het niet daaronder hooghartig te worden!" De man ging akkoord en de vogel vloog hem naar het Eiland van Enkel Vrouwen. Daar werd de man door enkele verwonderde vrouwen gevonden en naar de koningin gebracht in de Stad Met Niet Een Man. De koningin vroeg hem: "Goh, zijn er waar jij vandaan komt meer schepsels zoals jij?". De man antwoordde daarop: "Jazeker, ongeveer de helft van de bevolking bestaat bij ons uit schepsels zoals ik. Wij noemen ze mannen".
De man en de koningin voelden zich al snel sterk tot elkaar aangetrokken en algauw kreeg het paar kinderen. De man leefde als koning in weelde op het paleis. Op een dag zei hij tot zijn gemalin: "Zeg ik moet nu even spugen". De koningin liet daarop een kwispedoor komen, maar die vond de man niet goed genoeg. Daarop liet de koningin een zilveren, gouden, parelmoeren en diamanten kwispedoor komen, maar die waren allemaal niet goed genoeg voor meneer. Kort daarna kwam de vogel aangevlogen en die zei tegen de man: "Herinner je je mijn woorden niet meer? Je zou niet hooghartig worden!" Daarop nam de vogel de man op zijn rug en vloog hem terug naar diens land van herkomst. Daar raakte de man snel weer aan de bedelstaf en werd armer dan ooit.
En wat gebeurde er intussen met de koningin? Die voedde haar kinderen op, drie meisjes en vier jongens. En zo kwam het dat het Eiland van Enkel Vrouwen zijn naam verloor.

* De bedelaar (Swahili)
- http://www.carelschouten.com/pastels/De_bedelaar.htm

Het beroemdste labyrint uit de Middeleeuwen is misschien wel dat in de Kathedraal van Chartres (http://www.lessons4living.com/Labrinte1.GIF), nabij Parijs. Het labyrint was bedoeld om bewandeld te worden, maar dat wordt vandaag de dag nog maar weinig gedaan. In het verleden kon het aflopen ervan dienen als pelgrimage, maar ook als boetedoening. Als pelgrimage was het een zoekende tocht met de hoop nader tot God te komen. Als boetedoening plachten pelgrims het labyrint te betreden op hun blote knieën. Soms diende het elfbanige labyrint als vervanging voor een bedevaartstocht naar Jeruzalem en werd derhalve ook wel "Chemin de Jerusalem" genoemd. Als je door het labyrint van Chartres ronddoolt en alle vier de kwadranten passeert, rijst de vraag of je het centrum ooit wel zult bereiken. In het midden treft men een rosetvorm aan die een symbolische waarde hebben, waaronder die van verlichting. De vier armen van het kruis zijn van boven goed te ontwaren en dienen voor een veelbetekenend Christelijk symbolisme.
De onderstaande mandala is duidelijk geïnspireerd door het boven beschreven labyrint. Er bestaat trouwens een wezenlijk verschil tussen een labyrint en een doolhof: waar je in een doolhof kunt kiezen uit meerdere wegen, valt er in een labyrint niets te kiezen, al is het natuurlijk niet te overzien na hoeveel bochten en wendingen het doel uiteindelijk bereikt wordt.

* Labyrintmandala
- http://www.carelschouten.com/pastels/mandalas/labyrintmandala.htm

Tot hier ditmaal. Opdat de vogeltjes maar vlijtig mogen kwinkeleren, de lammetjes dartel mogen ronddrentelen en u een voorspoedig eieren zoeken tegemoet gaat! Hoe dan ook hoop ik u over twee weken weer te kunnen begroeten.

Veel groetjes!

Carel.