In een grijs verleden waren er tijden dat ik urenlang op m’n kamertje kon zitten tekenen. Het liefste wat ik toen wilde was een groot uitvinder als Leonardo da Vinci te worden. Die aspiraties had ik ook daadwerkelijk, arrogant snotjong dat ik was! Zo droomde ik er op vroege leeftijd van de lucht in te gaan, maar helaas wilden mijn ouders aanvankelijk alleen met de auto op vakantie gaan en dus niet per vliegtuig. Ter compensatie ben ik met potlood en papier raketten en vliegers gaan ontwerpen die mij toch een beetje het idee konden geven het zwerk meester te kunnen worden. Als brandstof voor de raketten gebruikte ik de smerige, naar metaal stinkende inhoud van opengesneden batterijen (lekker gezond trouwens) en kruit dat ik uit rotjes en vuurpijlen had opgespaard die waren overgebleven van oud en nieuw.
Voorts had ik ook nog een vlieger met een loodzwaar zelfontspannend fototoestel eraan dat ik voor een paar mooie kiekjes op onze straat en ons nabijgelegen park de lucht in wilde sturen. Nou, ik kan u verzekeren dat geen van mijn bouwwerken en staketsels meer dan tien centimeter los van de grond zijn gekomen. En die tien centimeter is dan nog wat opschepperig uitgedrukt. Zo verging het, nu zijn naam toch gevallen is, ook Leonardo da Vinci in zijn poging een helikopter (http://www.artist-biography.info/gallery/leonardo_da_vinci/27/) uit te vinden.
Mijn meest succesvolle poging het luchtruim te verkiezen was een kabelbaan waaraan ik samen met mijn broertje gebouwd heb. We hadden daartoe een katrol van de buurman geleend en een dik touw gespannen van het zolderraampje tot ver in de tuin. Daaraan bevestigden we een kartonnen doos die met een tweede touw naar boven kon worden gehesen. We testten de kabelbaan eerst met speelgoedhond Fidel, maar daarna moesten onze katten eraan geloven. Na de doos ingericht te hebben met een bakje kattenkorrels, ansichtkaarten met vogeltjes en muizen erop en een babyfoon te hebben aangebracht ging ons gedierte de lucht in. Na drie meter richting zolderraampje te zijn gevorderd begon de hele constructie onder het gewicht van een van de huisdieren te zwichten en begaf de bevestiging in de tuin het, die bestond uit een sinaasappelkratje verzwaard door enkele met pissebedden bedekte tegels. We besloten het arme dier uit zijn benarde positie te bevrijden en ons een realistischer doel dan dit voor ogen te stellen wat uitvindingen betreft.