U kent dat wel, er komt een brief van de belastingdienst of een andere bureaucratische instantie die in eens allerlei bewijsjes en bonnetjes van u eist. En dan hangt het af van de mate van uw georganiseerdheid op welke termijn u hier gehoor aan kunt geven.
In vroeger jaren was ik op alle fronten een volslagen chaoot, dat geef ik nu ruiterlijk toe. Als er bijvoorbeeld eens een schrijven van de informatiseringsbank kwam met het verzoek om kopieën recente giroafschriften toe te sturen, moest ik mijn hele kamer minstens vier keer overhoop halen en in paniek toezien hoe de deadline voor het indienen van de gewenste bescheiden naderbij kwam.

Hoogtepunten van mijn chaotiek en amorfe wijze van handelen beleefde ik aan het einde van een studieverblijf in Sint-Petersburg. Het begon met het per ongeluk in de wind wuiven van een aanzienlijke som geld. Toen ik na een roerige dag een blik in mijn portemonnee wierp, constateerde ik tot mijn grote schrik dat een biljet van honderd dollar, dat ik een dag eerder voor het betalen van de huur gepind had, verdwenen was. De dag die hierop volgde stond geheel in het teken van het terugvinden van het betreffende bankbiljet. Alle musea, broodjeskraampjes en leeszalen ben ik rondsnuffelend als een speurhond langsgegaan. Volstrekt zonder hoop vroeg ik aan de aldaar dienstdoende, veelal hardhorende en stekeblinde omaatjes of ze het biljet misschien ergens hebben zien rondslingeren. Uiteindelijk besloot ik met mijn hospita over het verlies van mijn liquiditeiten te praten. Wel, dat had ik beter niet kunnen doen: dit werd namelijk gelijk opgevat als een onheuselijke beschuldiging, waarna de hospita met haar familie prompt het hele huis ondersteboven zette.

Nou, dit euvel was achteraf nog wel te overzien. Het ergste kwam op de laatste dag van mijn verblijf in Petersburg, volgens het boekje althans de laatste dag. Op de vooravond van ons vertrek was er op de "All Russian" etage van een studentenflat een compleet uit de hand lopend drinkgelag. Tegen vieren strompelde ik in een inmiddels ontwakend Petersburg naar mijn stulpje aan de rivier de Neva. De volgende ochtend kreeg ik bezoek van een vriend, maar bij het zien van hem moest ik terstond naar het toilet om te braken (gelukkig vatte de vriend in kwestie dit niet al te persoonlijk op!). Om op tijd op het vliegveld te zijn, propte ik tezamen met mijn vriend al mijn spullen en rommel met flink wat aanstampen in mijn koffer, zei mijn hospita gedag, en wenkte voor een taxi.

Maar toen gebeurde het reeds voorspelbare: er zat van alles in die koffer van me, alleen geen paspoort en visum. In een roes van stress ziftte ik al mijn bagage door, maar tevergeefs natuurlijk. Ik moest toezien hoe al mijn studiekameraadjes door de douane gingen, terwijl ik alleen achterbleef in de vertrekhal van het vliegveld. Terneergeslagen keerde ik per busje terug naar mijn verbaasde hospita om mijn kamer grondig te doorzoeken. Na kussens en dekens uitgeplozen te hebben bedacht ik me het onvermijdelijke: een doos met oude kranten… Er had op mijn bureautafel een stapel kranten gelegen, en wel op dezelfde plek waar mijn paspoort kon hebben gelegen. En die stapel had ik in een doos geschoven die er nu niet meer stond. IJlings vroeg ik aan mijn hospita waar deze doos zich nu bevond: die had ze onlangs bij de vuilstortplaats gezet! Ik sprong als een bezetene met acht treden tegelijk de trap af, snelde naar de stortplaats, waar ik tijdens mijn verblijf al zoveel keren was langsgelopen. Daarbij was me steeds opgevallen dat deze bijna nooit geruimd en schoongemaakt werd. Maar laat dat nu op deze fatale ochtend wèl gebeurd zijn! Geheel mismoedig vroeg ik aan een bezemende schoonmaker, die wellicht de laatste sporen van mijn identiteit aan het uitwissen was, waar het vuil gestort zou kunnen zijn. Daarop antwoordde hij met een mistroostige blik: "volgens mij kent Petersburg achtenveertig vuilnisbelten, ze kunnen het overal gestort hebben".

Het heeft me meer dan acht dagen gekost om terug in Nederland te geraken. Wat ik daarbij allemaal heb doorstaan en beleefd is een ander verhaal, dat ik wellicht nog wel eens te boek stel. In elk geval kan ik het huidige verhaal met een positieve noot afsluiten: ik heb van Ikea een geweldig uitklapkastje met mappen daarin, waarin ik alle binnenkomende paperassen voor mijn doen hemeltergend gedifferentieerd en geordend kwijt kan. Dus laat ze nu maar komen, die bureaucratische documenten- en formulierenknechten!