Een van de vervelendste dingen die je tijdens je vakantie kan overkomen is, ziek worden. Om het succesvol afsluiten van de middelbare school te vieren, vertrok ik met een schoolkameraadje per budgetreis naar Praag. Het begon allemaal heel jofel en studentikoos. We kochten elke dag een paar stevige halveliterflessen Pilsner Urquell, het lokale Tsjechische bier, en vermaakten ons in toen nog spotgoedkope restaurantjes. Ik kan me herinneren dat we de finalewedstrijd van het WK bijwoonden in een vaag studentenhonk waar gewone Tsjechen zich in twee kampen verdeeld hadden: een Italiaans en een Braziliaans. Daarnaast weet ik nog dat we aan gene zijde van de Moldau door beboste hellingen struinden, op zoek naar de afgelegen studentenflat waar mijn toenmalige wederhelft met een paar vriendinnen zou resideren. Na heel wat distels en brandnetels te hebben getrotseerd, kwamen we uit op een desolaat ogend complex van afbladderende flats met geen enkele aanwijzing die ons naar de meisjes kon leiden. En aangezien het mobiele tijdperk toen nog lang niet was aangebroken, voelden wij ons genoopt de zoekpogingen te staken.
So far so good, zou u zeggen. Nou, de volgende ochtend begon echter de ellende. Ik werd wakker met een opgezwollen keel die me verhinderde te slikken, laat staan dat ik voedsel of het goddelijke Pilsner Urquell tot me kon nemen. We liepen die ochtend maar wat rond in de hoop dat mijn zwellingen wel wat zouden afzakken. Dat gebeurde niet, dus moesten we op zoek gaan naar een arts om me van mijn ongerief af te helpen. In gebroken Tsjechisch legde ik uit wat er aan de hand was, en werd al gauw naar een ziekenhuis doorverwezen. Nou dat ziekenhuis was op z’n zachtst gezegd desolaat en in hoge mate verontrustend. De artsen en verpleegsters die er rondliepen hadden hoge koksmutsen op. Toen ik aan de beurt was, werd me verteld dat mijn amandelen eruit moesten. Daar ik niet zoveel zin had om in dit ziekenhuis onder het mes te gaan, heb ik me er met kloppende keel uit weten te praten met het voorstel direct te repatrouilleren om thuis behandeld te kunnen worden.
Wel, ik heb nog een paar dagen met zware keelpijn door Praag rondgelopen en me na thuiskomst bij de kno-arts van de VU gemeld. Die zei dat het om een angina ging en dat het na een antibioticumkuurtje van een week wel over was. Hij zei daar tussen neus en lippen door bij dat mijn kwaal niets met mijn amandelen te maken had en dat die gerust achter in mijn keel mochten blijven bungelen.