Toen ik nog een ondeugende dreumes was en aan het begin van mijn schooljaren stond, was knikkeren een van mijn lievelingsbezigheden. Gedurende het speelkwartier streed ik met mijn schoolkameraadjes om de mooiste glazen knikkers. Er waren globaal gesproken twee manieren om van je tegenspelers de interessantere exemplaren afhandig te maken: opleggen en een 'potje'. Bij het opleggen, wordt een felbegeerde knikker, vaak een grote en schitterend fonkelende, in een kuiltje gelegd en probeert een belangstellende vervolgens vanaf een tevoren af te spreken aantal tegels het exemplaar te raken met gewone, kleine knikkers. Zolang hij of zij misgooit zijn alle kleine knikkers voor de 'oplegger'. Als het raak is, dan moet de opgelegde knikker afgestaan worden aan de werper. Bij een potje gaat het er anders aan toe. Er wordt een kuiltje gegraven en er zijn twee of meer spelers, die allen een afgesproken aantal, van elkaar te onderscheiden knikkers in de strijd werpen. De speler die als eerste al zijn knikkers in het kuiltje heeft weten te gooien, kan alle knikkers van de tegenspelers innen.
Wel, ik zou mezelf niet zijn als ik bij dat knikkergebeuren niet aan het sjoemelen zou slaan. Zo verfde ik eens een doodgewone overgrootbonk (het grootste formaat knikker) wit met tipp-ex om hem door te laten gaan voor een overgrootchinees, die veel meer waard was en waar ik veel meer knikkers voor kon incasseren. Wel was ik soms nogal verbolgen over buitensporige knikkerwinst van mijn klasgenootjes ten koste van mij. Zo stond ik eens te foeteren en te stampvoeten toen een van hen, Addy heette hij, geloof ik, met slechts tien miezerige knikkers een overgrootoliebonk van me won en om dat feit door zijn vriendjes gejonast werd.
Jaren later, toen het knikkeren mij allang was gaan vervelen, moest ik toch nog wel eens terugdenken aan deze kinderlijke vorm van vermaak en het verdriet als het fout ging. Op een schoolreisje naar Rome had een klasgenootje van mij op een straathoek een soort stukje plastic gekocht, waarmee je door het tussen je tong en verhemelte te plaatsen ,vogelenzang kon nabootsen. Onze vriendelijke vriend was hier zo verrukt over dat hij er de hele dag mee zat te kwinkeleren, totdat het de rest van de groep de keel uit ging hangen. Een van ons maakte hem het stukje pvc afhandig en gooide het in de Tiber. Hierdoor moest de betreffende jongen schreien als een klein kind.