Dit verhaal is zeker twintig jaar geleden begonnen tijdens een vakantie in Cornwall, een graafschap in het zuidwesten van Engeland. Daar kregen mijn broertje en ik een paar vingermonsters, koddige gedrochtjes die op de vingers geplaatst kunnen worden. Algauw kreeg het plastic gedierte namen. De leider van de monsterlijke vriendjes kreeg de naam ‘Eppo’. Dan was er nog Prikkels, het vingermonster met stekelige rug, Punthoofd, de naam zegt het al, en Hilda, het enige vrouwelijke monster in het gezelschap. Gezamenlijk waren de monsters, met Prikkels als opzichter, verantwoordelijk voor talloze bouwprojecten, meestal uitgevoerd met duplolego. Zo was er de terracotta, volgens het woordenboek ongeglazuurde gebrande pottenbakkersklei, maar in het vingermonsterlexicon een kolossaal schip bestaande uit legostenen. Ook waren er eveneens uit speelgoedstenen bestaande torens die tot het plafond reikte en uiteindelijk altijd tot instorten kwamen, waarbij de kapotgevallen bouwstenen steevast in de rondte vlogen. De grote vijand van de vingermonsters was de snode Skeletto, een zwart-grijs plastic geraamte met een koordje op zijn kruin. De kornuiten van Skeletto waren de legomannetjes met gele, schijnheilig glimlachende gezichtjes. Als zij door de monsters in de kraag gegrepen werden, bestond er geen genade: ze werden gegeseld, aan het kruis genageld of besmeurd met monsterdrek, over de bestanddelen waarvan ik het maar beter niet zal hebben. Dat de vingermonsters reisluchtige types waren bleek uit hun ontdekkingsreis naar o.a. Kameroen. Een jaar later gingen we weer naar Cornwall op vakantie en, naarstig op zoek naar meer vingermonsters, vonden we er in het kustplaatsje Saint-Yves een doos vol van. Nog lang nadien hadden we spijt dat we niet de hele doos leeg hadden gekocht. Nu, twintig jaar later, blijkt dat je vingermonsters gewoon via internet kunt bestellen, en wel op: http://www.officeplayground.com/fingermonsters.html.