WWW.CARELSCHOUTEN.COM

home

Gedichten van Carel Schouten [143-152]

[<-- terug] [home] [verder -->]

opgaaf

143. Babylon - tuin der tuinen
144. Vuurvast
145. A friend in need...
146. Koning
147. Met z'n tweeen
148. Zwart als de raven
149. De olympiade voor viervoeters
150. Ik ruik je, dier
151. Het stalletje
152. Uitgeput

Scheuten schieten omhoog Prachtig panorama alom De wingerd is weelderig Vanaf de de gebogen daken Wonderbaarlijk de lucht Zoete geuren van ’t groen Dalen af op de bezoekers Lopend over stapstenen Zo waan je je tussen De vegetatie en talen aller Landen en volken En dat in ons landje ’t is net Babylon 2002

Nou lieve kinderen Verberg jullie snel Want het kwaad komt Schrikbarend naderbij Enkel dit gewaad Zal jullie redding zijn Doe het aan en wacht Laat het overwaaien Kolkend en laaiend De redding is er, want Diep van binnen brandt Een vuur, een vuur Krachtiger dan buiten 2002

Graag steek ik mijn handen Uit de mouwen voor ’n vriend Het wordt mij licht te moeden Wanneer ik iemand helpen kan Maar hoe zorgzaam je ook ben Zorg dat het eigen ik voorop staat Alleen door jezelf lief te hebben Kun je dat waarlijk voor anderen 2002

Kon ik u maar tot koning zalven En mij achter uw mantel scharen Het volk zal stoppen met krijten Van rechteloosheid en tirannie De harten van de mensen zullen Ontluiken door uw galmende stem En toe-eigening der landerijen Zal in pais en vree plaatshebben O koning, sta op en regeer over ons Laat ons in het aangezicht staan Niet van dood maar van leven en Geef ons volk vrede en hoop 2002

Met z’n tweeën Hooggeplaatst ben je onbetwist In de orde van intelligente wezens Gezegend ben je met grote kennis Een vriend en steun voor mij In zware tijd en akelige omgeving Alles ging echter bergopwaarts Ik zag je opbloeien uit een diep gat Ik wilde me spiegelen aan jou Maar nu heeft de hogere je bevolen Onuitvoerbare zaken te verrichten Zelfs voor iemand met jouw potentie En daardoor verdiende je een straf Door jezelf toegebracht te worden Maar tracht jezelf in de hand te houden Nu is het je zicht, maar wat morgen? Met z’n tweeën moeten we er uitkomen Somehow, some way… 2002

Zwartgallig klinkt de toekomst In de oren van een gedeprimeerde Schateren doen de vogels in ’t park In het bed doemen zich de meest Sombere signalen op aan ’t zwerk En buiten zing een man zijn lied Maar voor dovemansoren helaas Wij zijn het team ter verbetering Van de geestesgesteldheid van deze Jonge man, die vastgeketend ligt In zijn dromen verre van hier In het pikzwarte, in de leegte 2002

De olympiade voor viervoeters Zweep er maar fiks op los, jongelui Laat die beesten in het stof bijten Niet voor niks staan wij te drommen Bij de lootjeskassa en op de tribune Kom aan gedierte, laat zien dat jullie Die pedigree en roskam waard zijn 2002

Ik ruik je, dier Wat een dampen rijzen hier op Meer dan de menselijke neus Feitelijk kan verdragen, dier Want jij bent het die ik grijp Bij het nekvel na gedane zaak Want een lesje kun je leren Immers gaar koken in de eigen Odeur is geenszins een optie Dus laat zakken die staart En zoek een rustig plekje op Ver weg in de heide of duinen Waar je je geheel kunt laten gaan En je geuren zullen verwaaien 2002

Wat glinstert daar in de verte Boven het nederige stalletje Waar de herders nu heengaan Uitgenodigd door een engel Het kindeke, onze redder Lijkt nu op aard’ gekomen Om ons spoedig te verlossen Van onze zondes en gebreken 2002

Strompelend door de vlakte Geen rustpuntje in zicht Genoodzaakt door te sjokken Door ‘t onherbergzame land Midden in ‘t drukke verkeer Auto’s snijden je rakelings Voetgangers blokkere de weg Geen stop in het verschiet Wat verlang je naar rust Al kon je maar ergens zitten Even op adem komen Na al dat ijlings gehaast Maar na vermoeid te zijn Na zware afpeigeringen Is daar een tijd en plaats Waar je rust vindt en je Jezelf weer opladen kunt 2002

[<-- terug] [home] [verder -->]

Laatst gewijzigd: 29 februari 2004