WWW.CARELSCHOUTEN.COM

home

Gedichten van Carel Schouten [113-122]

[<-- terug] [home] [verder -->]

opgaaf

113. Dwars door het rif
114. Bevrijd van het alledaagse
115. De hondenblaf
116. Applaus voor mijn beste kameraad
117. De kannibaal waart rond
118. De vogels zingen weer
119. Kort koppie
120. Fout na fout
121. In mei
122. Gedane zaken

Dwars door het rif audio Bron van leven Vanuit de luie stoel Schiet men langs de anemonen De zeesterren en dolfijnen Je bent in het water Mijlenlang met bubbels Van de fles Uit de mond 2001

Bevrijd van het alledaagse We vliegen naar boven Naar de punt van Dante Streven wij allemaal Of willen wij liever Naar het Nirvana Waar geen behoeften Bestaan Waar geen verlangens Bestaan Geen aardse wensen Maar het bevrijd daarvan zijn Klaar om ledig in de open armen Van het opperwezen terecht komen 2001

De hondenblaf Fikkie zet het op een tieren Bello houdt zich ook niet koest De aandrang is het der dieren Die vaak eindigt in geproest Ik ben dat blaffen nu wel beu Van honden uit onze banlieu Een scharreltje hier, een keffertje daar En dan een smoezelige allegaar Maar ook zij hebben levensdrang Doen alles op hun eigen gang Beroven plots de slagerswinkel En ontsnappen aan een boerenkinkel 2002

Het is toch niet gering Elke keer sta ik versteld Van wat hij niet al presteert En wat hij al niet doormaakt Driewerf een pluim Krijgt hij van mij En dat zijn weg Alsmaar voorwaarts mag gaan Het is goed om een kameraad te hebben Die steeds het goede voorbeeld geeft En mij in de rails zet en me kracht geeft Dat zeg je niet iedere dag, maar ’t is zo 2002

De kannibaal waart rond Zo onschuldig lijkt het Een memmetje te spelen Op lier, blok- of dwarsfluit In een groep Van een mannetje of zes Maar het brein hierachter Is een menseneter, ja echt Een kannibaal Op menigeen Komt hij onschuldig over Maar dat is hij geenszins Hij is tevens pyromaan Ja echt, ik lieg niet Hij steekt onze gymzaal In de hens Niets dan as blijft over 2002

De vogels zingen weer Het groen begint weer te spreken Het gevogelte kwinkeleert weer Hoe mooi is het toch te wandelen En je buiten het stadsgedruis te wanen Hoe je je ook verplaats De benenwagen of de fiets De scooter of zo’n stepje De natuur zal je niet ontgaan Na die kale takken, de kille wind Is de terugkeer van het gebladerte welkom De vogeltjes gaan weer nestjes bouwn Op zich zelf of in ons houten vogelhuisje 2002

Kort koppie! He dat is even leuk Eindelijk ben je er vanaf Van die paardenstaart Gereduceerd tot millimeters Maar waar is nu je kracht Die je ontleende aan je haar? Ineens ben je een slampamper Je hebt geen troef meer in handen Wachten tot het weer aangroeit En dat gebeurt, zonder lotionnetjes En in wilde lokken en krullen Ben je al snel weer de oude 2002

Fout na fout Wat ergerlijk kan het zijn Steeds geconfronteerd te worden Met ergerlijke foutjes Die alles overheersen Maar op een gegeven moment Moet je verder kunnen kijken Over je fout stappen en Een nieuwe uitdaging aangaan Laat ze maar lachen en gieren Om je mindere daden Dat hoort erbij, niemand is perfect En je doet het nog niet eens zo slecht niet 2002

In mei Lange stammen en staken Hoog de hemel in priemend Wuivende varens raken Mijn ontblote knieën Scherpe schaduwen flakkeren Over de zwarte aarde en ’t groene mos Van bladeren die’t zonnevuur aanwakkeren Mooi die ontluikende lentescheutjes Zoals de bladeren de zon filteren Zo komen vlagen van kracht in mij Tot leven, gezuiverd, geklaard Het nieuwe leven is er in mij, in mei 2002

Gedane zaken Zo nauwgezet precies De kleurenschakering zij juist Al het ongerijmde Lijkt opgeblazen groot Maar de weg die je wandelt Eenrichtingsverkeer Kijk niet achteruit Of brokken maak jij Geen tijd nee niet Doe alles een tandje lager En je ziet de toekomst Opent zich voor jou Keus keus ja de juiste Geen spijt niet meer achterom Je doet het puik man, ontzettend wijs 2002

[<-- terug] [home] [verder -->]

Laatst gewijzigd: 29 februari 2004