Films op CARELSCHOUTEN.COM

home

Op deze pagina doe ik elke week verslag van de films die ik bekeken heb. Ik begin telkens met een algemene beschrijving en eindig met een persoonlijke noot. De teksten zijn afkomstig van mijn wekelijks verzonden updatebrieven (http://www.carelschouten.com/updates/). U kunt ze lezen, afdrukken en citeren mits u mijn naam erbij vertelt.

Carel.

Laatst gewijzigd: 14.10.04

Hable con ella (http://www.clubcultura.com/clubcine/clubcineastas/almodovar/hableconella/hableconella.htm), een prachtige film van Pedro Almovodar. Het beschrijft heel gevoelig en ontroerend het verhaal van een schrijver en zijn vriendschap met een jonge verpleegkundige. Allebei hebben ze iets met een in coma liggende vrouw: een vrouwelijke toreador en een balletdanseres. Het is echt een aanrader, dus check de filmladder (http://www.filmladder.nl/) om te zien waar hij draait.

The Ring (http://us.imdb.com/Title?0298130) van Gore Verbinski, een zeer aangrijpende film die het midden heeft van een thriller en een horrorfilm. Het gaat over een journaliste die zich stort op het mysterie achter een videoband. Een ieder die de videoband ziet krijgt een telefoontje dat men nog zeven dagen te leven heeft. Na veel speurwerk gedaan te hebben komt de journaliste tot bloedstollende ontdekkingen.

Thomas est amoureux (ook wel: Thomas in love) (http://us.imdb.com/Title?0262826) van Pierre-Paul Renders heeft een apart thema. Het handelt over een jongeman van in de dertig met een extreme vorm van agorafobie. Hij woont alleen en afgezonderd in zijn huis, komt nooit naar buiten, ontvangt geen bezoek, terwijl zijn verzekering alle levensbehoeften regelt. Thomas vindt alles wel best zo, hij heeft vrede met zijn kluizenaarsbestaan. Er schort slechts een ding aan zijn bestaan: hij is alleen. Zijn verzekeringsagent wijst hem erop dat hij in aanmerking komt voor gratis prostituees en inschrijving in een Internet datingclub. Dan komt er uiteindelijk verandering in het bestaan van Thomas.

Russian Ark (http://www.russianark.spb.ru/eng/) van Alexander Sokoerov. Voor de liefhebbers van de Russische cinema is er goed nieuws. Vanaf 3 april 2003 draait in het Filmmuseum (http://www.filmmuseum.nl/) in het Vondelpark te Amsterdam deze nieuwe Russische film. Deze brengt drie eeuwen geschiedenis van het Winterpaleis in St-Petersburg in beeld met al zijn bewoners van dien. Het is een project van Sokoerov in het kader van het driehonderjarig bestaan van St-Petersburg.

Darkness (http://us.imdb.com/Title?0273517). Afgelopen week bekeek ik deze film van de Spaanse regisseur Jaume Balaguero. Een film over een gezin dat - met name 's nachts - achterna gezeten wordt door een verschrikkelijk verleden. Naar mijn mening een matige thriller, met alleen interessant acteerwerk van Anna Paquin, die ook figureert in 25th Hour van Spike Lee.

The Matrix Reloaded. Deze week zag ik - wie niet eigenlijk - het tweede deel van de Matrix trilogie (http://whatisthematrix.warnerbros.com/). In mijn herinnering had het eerste deel een vrij intelligent verhaal, terwijl het tweede deel, The Matrix Reloaded, wat oppervlakkiger van inhoud is, terwijl de computeranimaties des te geavanceerder en gelikter zijn. Ook eindigt het verhaal wat plompverloren, met de boodschap "To be continued".

Spirited Away (http://bventertainment.go.com/movies/spiritedaway/), een Japanse animatiefilm uit 2001 van Hayao Miyazaki. Het gaat over het tienjarige meisje Chihiro dat met haar ouders op weg is naar hun nieuwe woning. Onderweg passeren ze in een bos een mysterieuze tunnel. Als ze er nietsvermoedend doorheen wandelen, komen ze terecht in een Alice-in-Wonderland-achtige wereld waar allerlei onbegrijpelijke zaken gebeuren. Het is een plaats die bewoond wordt door geesten, goden, demonen, dwergen, monsters en modderfiguren. Als Chiciro's ouders zich er te goed doen aan allerlei lekkernijen die zich in een verlaten restaurant aandienen, worden ze tot varkens getransformeerd. Chihiro wordt belast met de zware taak hen te bevrijden uit hun betovering. Zij moet echter alles op het spel zetten om te overleven en niet zelf een gevangene te worden. Om haar doel te bereiken moet zij haar naam en menselijke natuur opgegeven in een wereld die mensen niet tolereert. Aanvankelijk voelt ze zich volkomen hulpeloos, maar naarmate ze langer in deze mysterieuze biotoop vertoeft, raakt ze gewend aan haar nieuwe omgeving. Wanneer ze de dappere en innemende jongen Haku ontmoet, die haar zijn hulp aanbiedt, slaagt ze er in heel wat harten voor zich te winnen. Het is echter nog de vraag of ze ooit weer naar haar eigen wereld terug zal keren.
Alhoewel ik niet echt een fan van tekenfilms ben, werd ik door deze film werkelijk betoverd. De animatie is adembenemend, en het is goed te begrijpen dat deze film met prijzen overladen is (Eerste prijs voor beste Aziatische film).

Tape (http://us.imdb.com/Title?0275719) uit 2001 van Richard Linklater. Het is een budgetfilm die in slechts een kamer is opgenomen in twee weken tijd. Het is de verfilming van het gelijknamige toneelstuk van Stephen Belber. Ondanks dat is het een film die de kijker van het begin tot het einde op het puntje van zijn of haar stoel laat zitten. Twee oud-klasgenoten ontmoeten elkaar. Op een gegeven moment gaat het gesprek over een meisje met wie beide heren tien jaar geleden iets gehad hebben. Er ontstaat een ruzie: volgens de een zou de ander haar destijds verkracht hebben. Een onverwachte wending krijgt de film als het betreffende meisje (Ulma Thurman) binnenkomt om beide lieden eens flink op hun nummer te zetten. Ga deze films zien! Om na te gaan waar en wanneer ze bij u in de buurt draaien, kunt u kijken op: http://www.filmladder.nl/

Ken Park (http://www.larryclarkofficialwebsite.com/Ken%20Park.html, http://us.imdb.com/Title?0209077) van Larry Clark en Edward Lachman. Deze film volgt het leven van een groep tieners uit een afgelegen plaatsje in Californië. Allen kennen ze hun problemen in de maatschappij, maar ook zeker met hun ouders. Geweld, drugs, sex, haat en liefde passeren bij ieder de revue. Ik vond de film interessant doordat het getoonde zo dicht bij de realiteit staat dat het lijkt of het een documentaire is. Wel moet ik waarschuwen voor enkele schokkende beelden. Mensen die "Kids" of "Baise-moi" hebben gezien, weten waarschijnlijk wat ik bedoel.

Far from heaven (http://movies.go.com/movies/F/farfromheaven_2002/) van Todd Haynes. Deze film geeft een prachtig beeld van het melodrama uit de jaren vijftig. Wat lijkt op een volmaakte gezinsidylle met Julianne Moore en Dennis Quaid brokkelt langzaam maar zeker af. Het verhaal van de film op zich vond ik niet erg opzienbarend, maar de kleuren en verve dat de technicolor-camera op de kijker overbrengt maken het tot een uniek tijdsdocument van vervlogen tijden.

Punch-Drunk Love (http://www.punchdrunklove.com/), een comedy van Paul Thomas Anderson. Na vol ergernis gekeken te hebben naar de flauwe James Bond persiflage "Johnny English" met Rowan Atkinson - ook bekend als Black Adder en Mister Bean - heb ik me voorgenomen in afzienbare tijd geen comedy's meer te zien. Het aan m'n laars lappen van dit voornemen door het zien van Punch-Drunk Love is me echter goed bevallen. De film bevat veel schijnbaar onbedoelde humor en vervalt niet in allerlei quasi-komische cliches die terzijde worden gestaan van een lachband. Adam Sandler speelt een kleine zakenman uit een gezin van zeven bemoeizuchtige zusters. Met een op straat gevonden harmonium, een enorme karrenvracht puddinkjes en een mysterieuze vrouw (Emily Watson - bekend van Breaking the Waves) begint voor hem een romantisch avontuur.

The Hours (http://www.thehoursmovie.com/) van Stephen Daldry - een film die overigens al lange tijd op mijn verlanglijstje stond. Het verhaal volgt het bestaan van een drietal vrouwen, die in verschillende tijden leven, maar elk iets met elkaar te maken hebben. Virginia Woolf (Nicole Kidman) wordt gevolgd als zij in 1929 het boek Mrs. Dalloway schrijft. Laura Brown (Julianne Moore) is zwanger in 1951 en is dit boek aan het lezen. Zij bereidt de verjaardag van haar echtgenoot voor. Tot slot is er Clarissa Vaughn (Meryl Streep), die ook een feest voorbereidt voor haar vriend Richard, de zoon van Laura Brown. De gebeurtenissen van deze drie vrouwen spelen zich allemaal af in slechts een dag, vandaar de titel van de film.

Lantana (http://www.palace.net.au/lantana/), een recente Australische productie van Ray Lawrence. Het is een niet helemaal uit de verf gekomen thriller over de verdwijning van Valerie Somers, een bekend psychiater. Het leven van vijf stellen wordt in dit Australische drama gevolgd; allen hebben zij iets te verbergen. Langzaam echter komt de waarheid aan het licht in een finale die doet denken aan "Magnolia" en "Short Cuts". Bij vlagen krijgt men een beeld van het prachtige Australisch landschap.

24 Hour Party People (http://www.mgm.com/ua/24hourpartypeople/) volgt de muzikale belevenissen van Tony Wilson, presentator bij een lokale televisiezender in Manchester. Zo woont hij in 1976 het eerste optreden van de Sex Pistols bij. Daardoor geïnspireerd start hij een eigen platenlabel en contracteert hij bands als Joy Division en Happy Mondays. De film geeft in documentairestijl een mooi beeld van Britse punkbands uit het eind van de jaren zeventig en het begin van de jaren tachtig. Voor mensen die deze muziek niet zo goed kennen, zoals ik, is deze film zeer leerzaam, maar tegelijk ook goed te volgen.

Frida (http://www.miramax.com/frida/) vertelt het verhaal van een Mexicaanse vrouw die na een ongeluk revalideert en sterkte verkrijgt door te schilderen. Ze wordt ontdekt en tot een beroemdheid gemaakt door de kunstenaar Diego Rivera, met wie ze later trouwt. Ze zal de eerste Latijns Amerikaanse kunstenaar zijn met een schilderij in het Louvre. Beide kunstenaars keren rond 1930 terug uit de VS naar Mexico, waar ze onderdak bieden aan de verbannen politicus Trotskij, met wie Frida een affaire krijgt. Voor mij was dit laatste gegeven natuurlijk de directe aanleiding om deze film te zien.

Als de kraanvogels overvliegen (http://us.imdb.com/Title?0050634) een Sovjet klassieker van Michail Kalatozov uit 1957. De film brengt een tragische liefdesgeschiedenis ten tijde van de Tweede Wereldoorlog in beeld. Een jong stel wordt gescheiden, net voordat zij met elkaar willen trouwen. De bruidegom wordt opgeroepen om aan het front te vechten. Als na de oorlog blijkt dat hij is gesneuveld, is de inmiddels met een andere man getrouwde bruid ontroostbaar. Vanwege zijn expressieve stijl diende de film als vertrekpunt voor verdere vernieuwingen binnen de Russische cinema.

Jackass: The Movie (http://www.jackassthemovie.com/) van Jeff Tremaine presenteert Johnny Knoxville en zijn gestoorde vrienden, die trouwens al een tijdlang op MTV te zien waren, voor het eerst op het grote doek. In hun nakie lopen ze rond door Tokio, ze richten verwoestingen aan op een golfbaan en voeren stunts uit boven een vijver met hongerige krokodillen. Terwijl Johnny en zijn maten hun leven op de waagschaal zetten, vermaken ze tegelijkertijd het publiek.

Rabbit-Proof Fence (http://www.rabbitprooffence.com.au/) van Phillip Noyce laat een ander beeld van Australië zien dan we gewend zijn: geen krokodillenjagers of flying doctors dus. De film speelt in 1931 aan de westkust van Australië en vertelt het waar gebeurde verhaal van drie aboriginal-meisjes die aan hun familie ontrukt worden om opgevoed te worden in de "blanke" wereld. De meisjes ontsnappen echter uit hun opvoedingskamp en weten dwars door het ruige landschap en de woestijn terug naar huis te keren, ze leggen daarbij een afstand van meer dan 2000 kilometer af. Bovendien worden ze door politie en overheid op de hielen gezeten. De spanning zit er praktisch tot het eind van de film in, een echter aanrader voor elke Australië-fan.

The Hulk (http://www.thehulk.com/) van Ang Lee. Wie de tv-serie "The incredible hulk" kent naar de gelijknamige strips, kan bij deze film voor verrassingen komen te staan. Zo is het grote groene wezen, dat ontspruit uit wetenschapper Bruce Banner, vooral agressief en vernielzuchtig, terwijl die goede oude Hulk uit die strips van vroeger ook z'n gevoelige, menselijke kanten had. De verhaallijn is nogal dun, het geheel zou eigenlijk binnen een kwartier wel uit de doeken kunnen worden gedaan. De computeranimatie, die de incredible hulk van vijfentwintig jaar terug met vlag en wimpel overstijgt, compenseert dit minpunt ten dele.

Ripley's Game (http://www.ripleys-game.com/) van Liliana Cavani en de gevierde acteur John Malkovich vertelt het verhaal van de kunsthandelaar Ripley die in een wereld van luxe woont in Noord-Italië. Er ontstaat echter vijandschap tussen de kunsthandelaar en een lijstenmaker, waardoor het kalme leven danig verstoord wordt. Dan komt ook de Russische maffia, verweven in de belangen van Ripley, in actie. Uiteindelijk ontstaat onder de meest bizarre, gewelddadige en verschrikkelijke omstandigheden toch een soort vriendschap tussen Ripley en de lijstenmaker.

L'adversaire (http://www.ladversaire-lefilm.com/) van Nicole Garcia. In deze film wordt verhaald over de leugenachtige Jean-Claude Romand die zijn vrouw, kinderen en ouders vermoord heeft, maar deze misdaden heeft weten te verbergen. Al jaren oogst hij respect door zijn leven te maken tot een bouwsel van fantasie, misleiding en bedrog. Uiteindelijk stort die façade natuurlijk rücksichtlos in elkaar.

The Isle (http://www.fright.com/edge/Isle.html) van Ki-Duk Kim speelt zich af op en rond een geïsoleerd meer ergens in Zuid-Korea, omringd door beboste bergen en gehuld in een deken van mist. Op het sprookjesachtige meer drijven hutjes (niet groter dan een hondenhok) die dienst doen als weekendverblijven voor vissers. De knappe, stomme Hee-jin verhuurt de hutjes en voorziet in haar levensonderhoud door overdag voedsel en 's nachts haar lichaam aan de vissers te verkopen. Op een van die drijvende hutjes belandt Hyunshik, een ex-politieagent met een zwaar verleden. Het wordt Hee-jins obsessie om hem de hele dag te observeren. Wanneer Hyunshik zichzelf probeert te doden, redt Hee-jin hem op het nippertje. Dit incident is het begin van hun vreemde passionele liefdesrelatie.

Les Amants Criminels (http://www.ecrannoir.fr/films/99/amants.htm) van François Ozon. De film gaat over twee jonge geliefden die overgaan tot het vermoorden van een klasgenoot die de verhouding tussen de twee had verstoord. Ze besluiten het lichaam van de jongen ver in de bossen te begraven opdat niemand het zou vinden. Daar vergissen ze zich echter in: het verdoezelen van hun misdaad wordt gade geslagen door een eenzame stroper die in het bos woont. Als de twee geliefden zijn hut ontdekken en eten stelen, betrapt de bosman hen en zet ze gevangen. Dan volgt er voor de twee een angstige en verschrikkelijke tijd waarbij de bosman wrede spelletjes met ze uithaalt, zodat ze niet weten of ze het er ooit wel levend van af zullen brengen. Het acteerwerk in deze crimi-thriller is bij vlagen geniaal (met name dat van Natacha Régnier), maar het script zit mijns inziens niet helemaal juist in elkaar en de verhaallijn is soms wat mager.

Terminator 3: Rise of the machines (http://www.terminator3.com/) van Jonathan Mostow. In deze episode staat Judgment Day (de Dag des Oordeels) op het punt te gebeuren. Daarbij is de veiligheid van John Connor en een aantal andere sleutelfiguren niet gewaarborgd. Uit de toekomst wordt een vrouwelijke robot gestuurd om met John af te rekenen. Tegelijkertijd wordt een andere robot, gespeeld door Arnold Schwarzenegger, gezonden om John Connor en zijn toekomstige vrouw te beschermen. Maar is Arnold opgewassen tegen het vrouwelijk geweld? Al met al een film die goed aansluit op de twee eerdere Terminators.

Dans Grozny, dans (http://www.cinemaparadiso.nl/dansgroznydans.html) van Jos de Putter is een documentaire die zich richt op de kinderen van de nagenoeg totaal verwoeste Tsjetsjeense hoofdstad Grozny. Zij worden bijeengebracht door de danser Ramzan Achmadov om een dansgroep te vormen. Voor de kinderen is dit een manier om hun uitzichtloze bestaan te ontvluchten en weer wat eigenwaarde op te bouwen. In de documentaire is te zien hoe de kinderen letterlijk op het puin van hun stad oefenen en reizen door Europa om op te treden.

Swimming Pool (http://www.imdb.com/Title?0324133) van François Ozon, van wie ik vorige week trouwens al "Les amants criminels" zag. De film handelt over een succesvolle Engelse schrijfster van detectiveromans, die geen inspiratie kan vinden voor een nieuw boek. Haar uitgever vindt dat het tijd wordt voor een nieuwe bestseller en stelt haar zijn vakantiewoning in Frankrijk beschikbaar. In eerste instantie lijkt ze hier inderdaad de juiste rust en inspiratie te kunnen vinden voor het schrijfproces. Totdat plots Julie, de dochter van haar uitgever, ten tonele verschijnt. Eerst moet de schrijfster niets van haar hebben, maar dat lijkt langzaam te veranderen, en Julie wordt haar belangrijkste muze.

The Quiet American (http://www.miramax.com/quietamerican/) van Phillip Noyce - tevens regisseur van het eerder besproken "Rabbit-Proof Fence" - naar het gelijknamige boek van Graham Greene. Het speelt in het door de Fransen bezette Indo-China (thans Vietnam) van 1952. Een Engelse journalist (Michael Caine) leidt er een rustig leven met zijn jonge maîtresse Phuong. Het bevalt hem prima in Saigon, maar de krant waarvoor hij werkt wil hem terugroepen naar Londen. Hij gaat daarom op zoek naar verhalen om zijn verblijf te kunnen verlengen. Dan verschijnt een idealistische jonge Amerikaan ten tonele, die deel uitmaakt van een medisch programma voor oorlogsslachtoffers in de strijd tussen de Fransen en de communisten in het Noorden. Zaken veranderen als hij als een blok valt voor de beeldschone Phuong.

Sous Le Sable (http://us.imdb.com/title/tt0240913/) van François Ozon, van wie ik reeds twee films gezien heb. Het vertelt het verhaal van een echtpaar Jean en Marie (gespeeld door Bruno Cremer en Charlotte Rampling) dat al jaren gelukkig getrouwd is en de vakanties doorbrengt in een zomerhuis aan de kust in Zuid-Frankrijk. Op het strand aangekomen neemt Jean gelijk een duik in zee, terwijl Marie op het droge achterblijft. Als haar man na een half uur nog niet terug uit het water is, schakelt Marie de strandwacht in om naar haar man te gaan zoeken maar zonder resultaat. Een half jaar later lijkt Marie haar draai weer gevonden te hebben en vervolgt ze haar baan als docent op de universiteit. Ze doet echter of er niets veranderd is: ze blijft voor haar man koken en cadeautjes voor hem kopen. Haar beste vriendin doet pogingen om haar over haar verdriet heen te helpen en brengt haar in contact met de vrijgezel Vincent. Dan krijgt Marie van de kustwacht het verzoek een lijk, dat net uit de zee geborgen is, te identificeren.

Dogville (http://www.tvropa.com/Dogville/) van de Deense regisseur Lars von Trier, van wie ik eerder "Breaking the Waves" en "Dancer in the Dark" zag. De film gaat over een jongedame (Nicole Kidman) die op de hielen wordt gezeten door een paar gangsters. Ze zoekt haar toevlucht in het kleine plaatsje Dogville, waar ze eerst de harten van de bewoners voor zich moet winnen. Uiteindelijk lijkt dit te lukken maar dan moet ze een aantal vernederingen doorstaan. De film eindigt met een noodlottige wending, zoals we die van Lars von Trier gewend zijn. De entourage van het gebeuren is buitengewoon origineel. De straten, muren, deuren en zelfs de plek waar een hond ligt zijn met krijtstrepen aangegeven. De gehele film is binnen de studio opgenomen en krijgt daardoor iets theatraals, maar dan met een extra dimensie. Ook komt hierdoor het accent bij het spel van de acteurs te liggen. En als u dat wilt ervaren, zou ik deze film absoluut in de bioscoop gaan zien.

Basic (http://www.sonypictures.com/movies/basic/) van John McTiernan. Drill-sergeant Nathan West (Samuel L. Jackson) en een aantal van zijn Special Elite Forces in opleiding worden vermist. In eerste instantie lijken ze tijdens een orkaan in de jungle van Panama te zijn verdwenen. Er worden slechts twee overlevenden gevonden, Dunbar en de zwaargewonde Kendall. Aangezien geen van beide bereid is mee te werken met het hoofd van de militaire politie, Juliana Osborne, wordt de hulp van de ex-ranger Hardy (John Travolta) gevraagd. Omdat Osborne een hekel aan Hardy heeft en omdat hij ervan wordt verdacht smeergelden te hebben aangenomen heeft Osborne een slecht gevoel bij Hardy's betrokkenheid. De film eindigt met een onverwachte wending. Het verhaal rondom de verdwijning van de rangers blijkt in werkelijkheid totaal anders te zijn dan gedacht, waardoor de kijker het gevoel krijgt de hele film op het verkeerde been te zijn gezet.

The Italian Job (http://www.italianjobmovie.com/) van F. Gary Gray is een spectaculaire remake van de gelijknamige film uit 1969 en tevens een ode aan de Mini-Cooper, een eigenwijs klein autootje dat bij tal van achtervolgingen en vluchtpogingen erg adequaat blijkt. Charlie Croker (Mark Wahlberg) heeft een team van experts om zich heen om in Venetie de perfecte goudroof uit te voeren. Steve (Edward Norton) is goed ingevoerd in de schimmige wereld van het goud, Lyle is een computergenie, Handsome Rob kan alles met auto's, Left-Ear is gek op explosieven en de oude John Bridger weet elke kluis open te krijgen. Ze zijn in staat om zonder een schot te lossen een enorme goudvoorraad weg te slepen uit een zwaarbewaakt palazzo. Na de geslaagde roof gaan de mannen ervandoor, maar op hun reis naar de vrijheid en de rijkdom heeft Steve, een van de bendeleden, zijn eigen plannetje. Hij steelt de buit nog eens van zijn mederovers en laat hen voor dood achter. Samen met Stella, de dochter van John Bridger, gaan zij hun goud terugstelen in Los Angeles. Een weinig origineel script dus, maar de spetterende actie erin zorgt wel voor een avond ongecompliceerd filmgenot.

Noi Albinoi (http://us.imdb.com/title/tt0351461/) van Dagur Kari. Het gaat over een zeventienjarige jongen Noi uit een klein plaatsje in het noorden van IJsland. Door een psycholoog wordt de jongen als wonderkind bestempeld. Noi spijbelt echter vaak en zijn schoolprestaties zijn buitengewoon matig. Als hij op een bepaald moment ter vervanging van zichzelf een dictafoon op z'n schoolbank plaatst, wordt hij van school gestuurd. Noi droomt ervan zijn ondergesneeuwde dorp te verlaten en naar verre landen te reizen. Door zijn onhandigheid en het barre klimaat lijkt dit idee tot mislukken gedoemd. De film is naar mijn mening zeer interessant voor degenen die zich een beeld willen vormen van IJsland en haar bewoners, of mensen die er eens naartoe willen reizen. Meer informatie over het eiland vindt u op de Nederlandse IJsland Website: http://www.ijsland.nl/.

Les Triplettes de Belleville (http://www.lestriplettesdebelleville.com/), een animatiefilm van Sylvain Chomet. De film kan zeker wedijveren met het eerder door mij besproken "Spirited Away" van Miyazaki en is voor liefhebbers van de tekenfilm een absolute must. Het gaat over een jongen die bij zijn grootmoeder woont en op vroege leeftijd al een passie voor wielrennen blijkt te vertonen. Zijn grootmoeder stimuleert hem daarbij enorm en uiteindelijk doet haar kleinzoon mee aan de Ronde van Frankrijk. Tijdens de Ronde wordt hij ontvoerd door twee mannen in het zwart en wordt hij meegenomen over de oceaan naar de metropool Belleville. De grootmoeder en haar hond Bruno besluiten er achteraan te gaan en krijgen onverwachte hulp van de "Triplettes de Belleville", een trio excentrieke sterren die in de jaren '30 hun hoogtepunt beleefd hadden. De tekenfilm zit boordevol bizarre en vaak lachwekkend overdreven details.

The Pirates of the Caribbean (http://pirates.movies.go.com/) van Gore Verbinski. Hierin speelt Johnny Depp de wat klunzige piraat Jack Sparrow. Zijn schip, The Black Pearl, wordt gestolen door zijn grote vijand Barbarossa. Tevens ontvoert Barbarossa de schone gouverneursdochter Elizabeth Swann. Jack Sparrow en Will Turner, een jeugdvriend van Elizabeth, kiezen gezamenlijk het ruime sop om kapitein Barbarossa te grazen te nemen.

The League of Extraordinary Gentlemen (http://www.lxgmovie.com) van Stephen Norrington met mijn favoriete acteur Sean Connery. Hij speelt in deze film werelds grootste avonturier, Allan Quartermain, en leidt een legio individuen met legendarische krachten, de zogeheten League Of Extraordinary Gentlemen. Deze bijzondere groep bestaat o.a. uit kapitein Nemo, dracula vampier Mina Harker en de onzichtbare man Rodney Skinner. Ook al zijn zij allen van nature individualisten, ze zijn genoodzaakt op elkaar te vertrouwen om binnen 96 uur de wereld van een onherroepelijke ondergang te kunnen redden.

Once upon a time in Mexico (http://www.sonypictures.com/movies/onceuponatimeinmexico/) van Robert Rodriguez. De film is gebaseerd op het verhaal van de drugsbaron Barillo, die doet alsof hij de Mexicaanse president omver zal werpen. Binnen het drama is een van de hoofdpersonages een corrupte CIA agent die van zijn grootste vijand een vergoeding eist voor het uitvoeren van een opstand door drugsbaron Barillo. Indrukwekkend acteerwerk van Antonio Banderas, Johnny Depp en Salma Hayek.

Der Mann ohne Vergangenheit (http://www.der-mann-ohne-vergangenheit.de/), een Finse film van Aki Kaurismaki. Een man arriveert in Helsinki en wordt daar zo bruut in elkaar geslagen, dat hij er zijn geheugen door verliest. Omdat hij niet meer in staat meer is om zich zijn verleden of zijn naam te herinneren kan hij ook nergens een baan of woning krijgen. Hij leeft in de buitenwijken van Helsinki, waar hij langzaam zijn leven weer op de rails probeert te krijgen met behulp van het Finse sociale stelsel.

Dirty Pretty Things (http://movies.go.com/movies/D/dirtyprettythings_2002/) van Stephen Frears. Het betreft een misdaadthriller met Audrey Tautou, beter bekend als Amélie Poulain, die wat mij betreft ten onrechte een matige score heeft gekregen van het Parool. Het vertelt het verhaal van twee illegalen in Londen die met zwart werk hun hoofd boven water trachten te houden. Als Okwe, een van de twee, in het hotel waar hij werkt een schokkende ontdekking doet, komt hij er al snel achter dat hij het niet aan zijn corrupte baas en ook niet aan de politie kan vertellen. Samen met Senay, de tweede illegale die in hetzelfde hotel werkt, staat hij voor een groot dilemma bij het oplossen van grote misstanden.

Bruce Almighty (http://www.brucealmighty.com/), een Hollywood kaskraker van Tom Shadyac en de grootste gekkenbekkentrekker Jim Carrey. Volgens een vriend van me is deze film alleen met gekromde tenen uit te zitten en betreft het 'een verschrikking van het eerste tot het allerlaatste moment'. Ik was nu ook niet hogelijk aangedaan door de film, maar vond hem al met al nog wel te verdragen, ondanks het Hollywoodgehalte. Het gaat over God, gespeeld door Morgan Freeman, die menselijke vorm aanneemt en Bruce Nolan (Jim Carrey) voorstelt zijn goddelijke taken en krachten voor een bepaalde tijd over te nemen, zodat God eens op vakantie kan gaan. Bruce neemt de uitdaging heel consciëntieus aan, maar het beheersen over Goddelijke krachten eindigt natuurlijk, zoals we van Jim Carrey kunnen verwachten, in een fiasco.

Phileine zegt sorry (http://www.phileinezegtsorry.nl/) van Robert Jan Westdijk naar het gelijknamige boek van Ronald Giphart. Het is een film om als Nederlanders toch een klein beetje trots op te zijn: de special effects en de hele setting doen onnederlands professioneel aan en het acteerwerk van Kim van Kooten is een lintje meer dan waard. Wel is het verhaal wat mager en lijkt alles in de film te draaien om "seks, seks, seks". Toch heeft de film iets sprankelends en komen de acteurs natuurlijk en spontaan over. Dus kijken deze film, al is het om de Nederlandse filmindustrie in gang te houden!

In This World (http://www.in-this-world.de/) van Michael Winterbottom. Dit is zonder overdrijven voor mij de meest aangrijpende film die ik de afgelopen jaren gezien heb. Het gaat over twee in Pakistan wonende Afghanen die besluiten te vluchten naar Londen om daar een beter bestaan op te bouwen. Ze reizen daarbij over land en komen in de handen terecht van mensensmokkelaars die het met het issue menswaardigheid niet zo nou nemen. In deze film, die tussen realiteit en fictie in drijft, worden de twee gevolgd bij hun riskante reis door Pakistan, Iran, Turkije en na een slopende bootreis in een container door Italië, Frankrijk en tot slot Engeland. Uiteindelijk overleeft slechts een vluchteling de reis en is de ander niet meer "in this world". Het feit dat alles met een draagbare digitale camera gefilmd is, maakt dat je als toeschouwer meer bij het gebeuren betrokken raakt. In dat opzicht is de film te vergelijken met bijvoorbeeld de Deense film "Festen" en het Amerikaanse "Blair Witch Project".

Être et avoir (http://chipsquaw.free.fr/etreetavoir/) van Nicolas Philibert. Het gebeuren speelt zich af in een dorpje in de Auvergne waar de leraar Georges Lopez in zijn eentje les geeft aan een klasje met dertien kinderen van vier tot twaalf jaar. Geduldig en vol toewijding onderwijst hij deze verschillende kinderen met een verschillende leeftijd, karakter en niveau. Van de strenge winter tot aan de zomervakantie wordt hun leerproces gevolgd, afgewisseld met lyrische beelden van het veranderende landschap in deze dunbevolkte streek van Frankrijk.

Cloaca (http://www.cloacadefilm.nl/), een Nederlandse film van Willem van de Sande Bakhuyzen. De film gaat over vier oude schoolvrienden van in de veertig die tezamen komen in een tijd van problemen en wanhoop. Hierbij lijkt oude vriendschapsvreugde te herleven, maar de wrange realiteit van al hun eigen sores raakt ze danig en brengt uiteindelijk hun wederzijdse vriendschap in gevaar. De tand des tijds en het egoïsme van de mannen draagt hier uiteraard aan bij. Het element humor blijft echter zeer sterk aanwezig, met name bij het optreden van een Russische hoer die voor een van de vrienden wordt ingehuurd. Indrukwekkend spel van de gevierde acteurs Peter Bok, Pierre Bokma, Gijs Scholten van Aschat en Genio de Groot. De film betreft een bewerking van een toneelstuk, maar mijns inziens wel een heel geslaagde, ook al is het acteerwerk wel wat theatraal.

Mystic River (http://mysticrivermovie.warnerbros.com/) is geregisseerd door de macho Hollywood cowboy Clint Eastwood. Het gaat over drie jongemannen die elkaar vanaf hun vroegste jeugd kennen en zijn opgegroeid in een rustige volkswijk te Boston. De vrienden komen bij elkaar na de dood van de oudste dochter van Jimmy, een van de jongens. De film komt pas echt in stroomversnelling als een andere vriend Dave vervolgens wordt ontvoerd in het zicht van de andere twee. Als Jimmy, gespeeld door Sean Penn, zich als politiedetective op de zaak zet, stuit hij op allerlei hoogst verontrustend bewijsmateriaal. Ik moest hierbij natuurlijk meteen denken aan de afleveringen van "Forensic Detectives" op Discovery Channel. Ook sluit de film mooi aan bij Cloaca, gezien de plot die gelijkenissen vertoont.

Alien R.I. (http://www.moviecity.nl/index.php3?page=film&ID=3383) van Ridley Scott uit 1979. Dit betreft een angstaanjagende film die het verhaal vertelt van een ruimtevrachtschip dat op een gegeven moment een zwak SOS-signaal opvangt van een nabijgelegen planeet. De bemanningsleden vinden een neergestort ruimteschip met daarin twee vreemde cocons. Vervolgens springt er een vervaarlijk insect uit en hecht zich aan een van de bemanningsleden. Terug in het vrachtschip weet het insect zich te vermenigvuldigen en vervolgens breekt, zoals u misschien kunt raden, de hel los. Dezelfde regisseur heeft met nieuwe animatietechnieken beelden en geluiden aan de film toegevoegd die het geheel alleen nog huiveringwekkender maken.

Otto e mezzo (http://us.imdb.com/title/tt0056801/) van Frederico Fellini. Dit is een licht absurdistische film over een succesvolle regisseur, wellicht het alter ego van Fellini, die door al zijn beslommeringen maar niet toe komt tot het op papier zetten van een deugdelijk scenario. De druk van zijn vrouw, minnares en een ongeduldige producent dragen hier mede toe bij. Als hij in een kuuroord belandt, hoopt hij zijn artistieke impasse te doorbreken en maakt hij zijn gebrek aan inspiratie tot onderwerp van zijn volgende film. Fellini zorgt er wel voor dat je nog lang na het verlaten van de bioscoop bezig bent met zijn intrigerende personages en rare, soms absurdistische beelden. Meer over Fellini kunt u (ook in het Engels) lezen op: http://www.federicofellini.it/.

Le vélo de Ghislain Lambert (http://www.imdb.com/title/tt0252665/) van Philippe Harel, die een aanrader is voor alle wielrenliefhebbers. Het speelt in de jaren zeventig, en dat was de tijd van enerzijds Eddy Merckx en anderzijds alle anderen. Tot die anderen behoorde Ghislain Lambert, een kleine Belgische wielrenner, wiens enige ambitie was kampioen te worden. Jammer genoeg had Ghislain niet de benen die zijn grote hart verdiende en belandde derhalve meer dan eens in berm of sloot. Deze film zag ik in het kader van de Movie Zone (http://www.moviezone.nl/). Filmtheaters in heel Nederland doen aan dit project mee en vertonen aan leerlingen, studenten en afgestudeerden voor relatief weinig geld bijzondere films die meestal niet in de grote bioscopen draaien. Kijk dus op hun site voor de lokaties en het programma.

The Matrix Revolutions (http://whatisthematrix.warnerbros.com/) van de gebroeders Wachowski, alweer het derde en laatste deel uit de Matrix trilogie. De echte fans van de Matrix kunnen in Pathé theaters de drie delen achter elkaar zien. Je stapt dan in het middaguur de bioscoop binnen en verlaat deze pas tegen het eind van de avond. Aan mij is dit echter niet besteed, daar ik de eerdere twee delen reeds in voldoende mate gezien heb: het eerste deel vond ik werkelijk niet om door te komen door o.a. de complexiteit van het verhaal, terwijl ik bij het tweede deel juist zat te gapen van saaiheid. Wat dat betreft is het laatste deel, the Revolutions, mijns inziens het meest geslaagde, vooral wat betreft de dosering van actie en verhaallijn. Grof gezegd gaat het over een leger van machines dat de mensheid dreigt te vernietigen. De held van het verhaal, Neo (Keanu Reeves), wordt gevangen gehouden door een mysterieuze treinconducteur. Als hij door zijn kompanen bevrijd wordt, moet hij de kwaadaardige Smith, die het systeem van de Matrix aantast en zich blijft vermenigvuldigen in de "echte wereld", voorgoed uitschakelen. Daarvoor gaat hij in een soort ruimteschip met zijn aimabele partner Trinity op reis naar het hart van de stad der machines en nu luidt natuurlijk de vraag: slaagt hij erin deze tot de laatste spaander te verwoesten?

Good Bye Lenin (http://www.good-bye-lenin.de/) van Wolfgang Becker. Het speelt in Oost-Berlijn in het cruciale jaar 1989. De moeder van Alexander, een voorvechtster van het communistische regime van de DDR, krijgt een hartaanval en belandt in coma. Als zij acht maanden later ontwaakt is de muur en tevens de Oost-Duitse regering inmiddels gevallen. Haar zoon is echter bang dat zijn nog zwakke communistische moeder dit nieuws niet zou overleven, neemt haar daarom mee naar huis alwaar hij de DDR in het klein laat voortbestaan. Tezamen met een vriend neemt hij met een videocamera fictieve nieuwsberichten op die hij vervolgens in het bijzijn van zijn moeder afspeelt. Als zijn moeder vraagt om Spreewaldgurken, een typisch Oost-Duits product, komt Alexander in de problemen: veel Oost-Duitse levensmiddelen zijn immers al uit de handel genomen. Daarom is hij genoodzaakt westerse producten in overgebleven Oost-Duitse blikken en potten te gieten om zo de schijn op te houden. Op een gegeven moment openbaart zich de werkelijkheid natuurlijk wel en moet Alexander zich in bochten wringen om zijn moeder te overtuigen van het voortbestaan van haar geliefde land, een land dat er overigens nooit echt geweest is; met die woorden wordt de film besloten. Ik vond de plot van deze film zeer interessant, het is een van de beste historische films die ik de afgelopen jaren gezien heb. Het brengt goed in beeld hoe razendsnel de Wende van 1989 eigenlijk verlopen is en neemt beide systemen, die van ervoor en erna, op de korrel.

Kill Bill: Vol. 1 (http://www.kill-bill.com/) van mijn geliefde regisseur Quentin Tarantino, o.a. bekend van Resevoir Dogs, Pulp Fiction en Jackie Brown. De film, althans het eerste deel, gaat over een zwangere huurmoordenaar, bekend als "the Bride" (Uma Thurman), die op haar eigen bruiloft wordt neergeschoten door opdrachtgever Bill en zijn handlangers. Ze overleeft de aanslag wel, maar door een kogel in haar hoofd ligt ze ruim vier jaar in coma. Als ze bijkomt is ze compleet des duivels en vastberaden om wraak te nemen. Ze gaat op zoek naar de bendeleden om ze een voor een te vermoorden, waarbij ze Bill tot het laatst bewaart. Het verhaal lijkt misschien wat standaard, maar Tarantino zorgt in zijn vierde hit voor flink wat "educatief onderhoud" dat deze film het bekijken meer dan waard maakt. Ik kijk in elk geval al uit naar het tweede deel van het tweeluik dat volgend jaar verschijnt.

Hukkle (http://www.hukkle.hu/) een Hongaarse film van György Pálfi. Het gaat over een Hongaars dorpje dat aanvankelijk een rustig, loom leven kent. De bewoners ervan doen het kalm aan, doen middagdutjes in de zon en rusten uit in de lommerrijke omgeving in de buurt van hun dorp. Ondanks deze idylle gaat er toch iets helemaal mis in het dorpje en komt langzaam aan een duister misdadig complot aan het licht. De film is bijzonder door het scheppen van een atmosfeer op de achtergrond waarvan zich vervolgens duistere zaken ontpoppen. Ook is de film interessant doordat er praktisch geen dialoog in voorkomt en de kijker daardoor alleen op beelden af kan gaan.

Mon oncle (http://perso.wanadoo.fr/ecole.chabure/cinema/accueil_mononcle.htm), de gelauwerde klassieker van Jacques Tati uit 1958. Tati speelt hierin zelf de hoofdrol van de verstrooide, innemende Monsieur Hulot. Zijn zwager is de manager van een fabriek waar artikelen van plastic vervaardigd worden en zijn neefje groeit op in een huis waar alles volledig geautomatiseerd is. Om de invloed die Monsieur Hulot op zijn neefje heeft te reduceren, krijgt zijn zwager Hulot zover in de fabriek te komen werken. Zo wordt diens leven steeds onpersoonlijker en steeds meer gemechaniseerd. In inventief gedachte en vaardig uitgewerkte slapstick-scènes laat Tati zijn hoofdpersoon het conflict met de moderne wereld telkens opnieuw beleven.

Roma (http://www.imdb.com/title/tt0069191/) van de eerder behandelde Frederico Fellini. In een mengeling van fictie en non-fictie herinnert de gevierde regisseur zich zijn jeugdjaren in zijn geboortestad Rimini en toont hij het fascistische Rome van de jaren dertig en het moderne Rome van 1972, het jaar waarin de film uitkwam. Temidden van een enorme verkeerschaos probeert hij met zijn crew een documentaire over Rome te maken. Zo filmt hij hippies op de Spaanse trappen en laat hij zien hoe de archeologische vondst van een Romeinse villa het boren van een metrotunnel bemoeilijkt. Van een conventioneel plot is geen sprake: Fellini veroorlooft zich bizarre uitstapjes die zijn ontsproten aan zijn uitbundige verbeelding. Zo doorsnijdt de regisseur zijn vertelling graag met een 'modeshow voor geestelijken', waarin een bizarre, surrealistische parade van nonnen, kardinalen en bisschoppen voorbijtrekt.

Hamlet (http://www.geocities.com/Athens/Parthenon/6261/hamlet.html) van Kenneth Branagh. Het is een buitengewoon realistische bewerking van een van de beroemdste stukken van Shakespeare. Ondanks dat de tekst letterlijk wordt overgenomen uit het zestiende-eeuwse toneelstuk is de regie en het spel zo levensecht gedaan, dat het lijkt of je naar een contemporain drama kijkt. Buitengewoon knap en meeslepend vond ik het acteerwerk van Julie Christie en Kenneth Branagh, tevens regisseur van de film. Het vertelt het verhaal van Hamlet, de zoon van de koning van Denemarken, die opgeroepen wordt voor de begrafenis van zijn vader en de bruiloft van zijn moeder met zijn oom. In een bovennatuurlijke episode komt hij erachter dat zijn oom, die hij toch al haat, zijn vader vermoord heeft. In een uiterst gecompliceerd plot, maar volgens vele letterkundige een van de interessantste uit de wereldliteratuur, weet hij zijn vader te wreken, maar wel ten koste van elk leven dat zich op het podium ophoudt, inclusief dat van zijn moeder en hemzelf. Het complete werk van Shakespeare kunt u vinden op: http://the-tech.mit.edu/Shakespeare/.

Die hard (http://www.imdb.com/title/tt0095016/) van John McTiernan is ook voor een luttel bedrag op dvd te koop. Het gaat over de New Yorkse politieagent John McClane, gespeeld door Bruce Willis, die naar Los Angeles komt om samen met zijn vrouw en kinderen de kerst te vieren. Als hij voor een kerstborrel in het kantoorgebouw van zijn vrouw aankomt, worden de aanwezigen aldaar gegijzeld door een groep uit Europa afkomstige terroristen. Daar de ernst van de situatie bij de plaatselijke politie pas laat wordt ingezien, moet McClane in z'n eentje een hele strijd leveren om de gijzelnemers te grazen te nemen en de gegijzelden, inclusief zijn vrouw, te bevrijden. Bruce Willis speelt een personage waar hij goed in is: een robuuster redder in nood. De film bevat flink wat stevige actie en ondanks dat hij al weer uit 1988 stamt is hij het kijken mijns inziens zeker waard.

Kees de jongen (http://www.keesdejongen.nl/) van André van Duren naar het boek van Theo Thijssen. Het gaat over Kees Bakels, een twaalfjarige schooljongen in het Amsterdam van 1895. Ondanks het steeds slechter wordende economische klimaat en de ziekte van zijn vader, weet Kees zich staande te houden door zijn grote fantasie die hem in staat stellen zijn zware leven draaglijk te maken, hetgeen in de film ook mooi wordt gepresenteerd. Verder begaat hij heldendaden door zijn jeugdliefde Rosa van een gewisse dood te redden, zijn schermleraar te verslaan, vloeiend Frans te spreken tegen Franse toeristen en een jongen uit een gracht te halen. De decors vond ik mooi en heel realistisch. Zo zien we Kees bijvoorbeeld voor het gereconstrueerde Paleis van de Volksvlijt (http://www.paleisvoorvolksvlijt.nl/) lopen en wordt hij bijna door de afgebroken spits van de Westertoren getroffen. Ook de kostuums en passerende koetsen zijn een lust voor het oog. Over het acteerwerk was ik echter minder enthousiast. Alleen het spel van vader, moeder en de schoolmeester (Hans Kesting) konden mijn goedkeuring voluit wegdragen. Voorts vond ik de commentaarstem wat storend: de gevoeligheid van het verhaal wordt verstoord door een te luide ongevoelige stem, die alle gedachten en handelingen van Kees hardop voordraagt.

S.W.A.T. (http://www.swatthemovie.com/) van Clark Johnson is thans op de schermen te zien. Het Los Angeles Police Department S.W.A.T.-team, onder leiding van commander Dan Harrelson (Samuel Jackson), begeleidt een uiterst gevaarlijke drugsbaron tijdens zijn overlevering aan de FBI. Wanneer de beruchte drugskoning het magische geldbedrag van honderd miljoen dollar uitlooft aan de persoon die hem uit handen weet te krijgen van de politie, wordt het S.W.A.T.- team achtervolgd door een groep gevaarlijke, onvoorspelbare en zwaar bewapende geldwolven. Hierdoor krijgt het S.W.A.T.-team het zwaar te verduren en staat de film garant voor anderhalf uur keiharde actie met achtervolgingen, helikopters, explosies en veel wapengekletter.

Master and Commander; the Far Side of the World (http://www.masterandcommander.com/) van Peter Weir. Hierin is Jack Aubrey (Russell Crowe) ten tijde van de napoleontische oorlogen kapitein van het fregat "The Surprise". Op een bepaald moment wordt het fregat aangevallen door een Frans oorlogsschip dat qua kannonnenkracht veel sterker is. "The Surprise" weet echter zwaar gehavend te ontkomen in een mistbank. Na enige tijd gedobberd te hebben in de Zuid-Amerikaanse wateren volgt er uiteraard een tweede confrontatie. Ondertussen worden de personages van Aubrey en de geleerde dokter Maturin (Paul Bettany) goed uitgewerkt. Zo probeert Maturin het lot van de oorlog met zijn drang tot het doen van vreedzame wetenschappelijke ontdekkingen te combineren. Een aantal ander bemanningsleden komt ook als lichtend en positief naar voren ondanks de geleden fysieke schade. Als u de film gaat zien moet u er wel rekening mee houden dat u zich anderhalf uur op een schip in zee zult bevinden en dat er naast het neerzetten van de personages en twee confrontaties vrij weinig verhaal in de film zit. Zeeziekte-gevoelige mensen kan ik aanraden een pilletje mee te nemen.

Xiao cheng zhi chun, ofwel "Springtime in a Small Town" (http://www.heroic-cinema.com/review.php?ID=sprngtim) van Zhuangzhuang Tian. Deze film speelt in 1946 in Mantsjoerije, een streek in het noordoosten van China. Een Chinees dorp ligt als gevolg van de Chinees-Japanse oorlog en de Japanse bezetting (1937-1945) grotendeels in puin. Ook het statige huis van Dai Liyan en zijn vrouw Yuwen heeft averij opgelopen, evenals hun tien jaar eerder gearrangeerde huwelijk. Dan staat opeens de arts Zhang Zhichen voor de deur. Zhang is de jeugdliefde van Yuwen, en woont inmiddels in Shanghai. Zijn komst brengt het leven van de gehuwden in een stroomversnelling. Het hoofdthema achter deze film is dat iedereen weet dat er iets niet helemaal juist is en er iets gedaan moet worden, maar dat niemand iets wezenlijks doet en derhalve alles weer bij af is. Dit thema kan tevens gezien worden als een weerspiegeling van het huidige China, en de leden van het regime: iedereen weet dat hervormingen versneld en uitgediept moeten worden, maar niemand doet iets en alles is zoals het altijd al was, zo niet erger. De achtergronden en decors plaatsen de film in een traditioneel Chinees kader, waarbinnen de grillen van de menselijke ziel van ondergeschikt belang zijn. Alles wat rondom de acteurs plaatsvindt heeft mijns inziens ook iets theatraals.

Raw Deal (http://www.imdb.com/title/tt0091828/) kwam vijftien jaar geleden uit van John Irvin met daarin de altijd onverschrokken kleerkast Schwarzenegger. Nadat deze uit de FBI ontslagen wordt vanwege zijn ruwe optreden ten opzichte van een verdachte, bekleedt hij de positie van sheriff in een klein stadje in North Carolina. De FBI chef Harry Shannon, wiens zoon door de gangster Patrovina is vermoord, huurt de gespierde Oostenrijker in om bloedwraak te nemen met als belofte dat hij hem weer terug bij de FBI zal krijgen. Om dit voor elkaar te krijgen moet Schwarzenneger undercover gaan en zich bij Patrovina's gang aansluiten. In deze film is Schwarzenegger helaas niet op z'n best. Ondanks dat hij een heel leger aan bendeleden neerknalt, heeft hij niet de stalen spieren en zenuwen als in de Terminator. Ook de plot vond ik nogal stompzinnig. Het wordt helemaal niet gemotiveerd waarom Schwarzenegger de FBI chef vertrouwt en vanwege diens zoon er lustig op los schiet.

Lord of the Rings, Return of the King (http://www.lordoftherings.net/) van Peter Jackson. Een magistraal einde van een imposant drieluik naar aanleiding van het gelijknamige boek van Tolkien. Ik heb de vorige twee delen ook gezien en globaal gezien kan het volgende gezegd worden: in het eerste deel wordt de opzet gegeven. Het geheel speelt zich af in Midden-Aarde, een tijd dat mensen de wereld deelden met onsterfelijke elfen, machtige tovenaars, nijvere dwergen en hobbits. De ring, ooit gesmeed door de boze tovenaar Sauron, is gemaakt om heel Middel-Aarde te onderwerpen. Lange tijd dacht men dat deze ring voorgoed verdwenen was, totdat de hobbit Frodo hem vindt. Er zijn uiteraard veel boze lieden en gedrochten die deze ring in hun bezit willen krijgen. De tovenaar Gandalf draagt Frodo en zijn medehobbits op de ring te vernietigen. Dit kan echter alleen door hem in de Doemberg te werpen. Hiervoor moet Frodo dwars door het vijandige land Mordor trekken. In het eerste en tweede deel van het epos wordt Frodo en zijn kameraden gevolgd tijdens een reis die zwaarder wordt naarmate ze dichter bij het duistere Mordor komen. In het derde deel, The Return of the King, wordt op kunstige manier een eind gebreid aan alle lopende verhaallijnen. De animatie in het laatste deel werkt een climax in de hand en het hoef- en wapengekletter tussen de bewoners van Midden-Aarde en de Orken uit Mordor is buitengewoon geraffineerd. Mijn enige bezwaar is de lengte van de film. Hij duurt namelijk ruim drie-en-een-half uur en wordt in de meeste bioscopen in Amsterdam zonder pauze vertoond. Aan het einde, dus wanneer de ring reeds lang en breed vernietigd is, zit de gemiddelde kijker dan ook in spanning te wachten op het slotakkoord. Maar Jackson (en Tolkien wellicht ook) willen voor het einde nog een ding kwijt: ook al is de strijd gestreden, na de afloop zal niets meer zo zijn als het ooit was. Het feit dat Frodo een vinger verliest, illustreert dit mijns inziens.

Ironija sud'by, ili s legkim parom (http://www.imdb.com/title/tt0073179/) bij van Eldar Rjazanov in Filmhuis Cavia. Het was tevens de laatste film van het Russische filmfestival "From Russia with Laughter". Het is een film die qua lengte kan wedijveren met "Lords of the Ring" en dient bij voorkeur op oudejaarsavond bekeken te worden. Het gaat over een paar jongens die volgens een oude traditie op oudejaarsdag naar het badhuis gaan en een flinke neut wodka nemen. Diezelfde avond moet een van de jongens van Moskou naar Leningrad vliegen. Doordat de vier volstrekt beneveld zijn zetten ze Zjenja, de verkeerde, op het vliegtuig. Als Zjenja aankomt in Leningrad denkt hij dat hij nog in Moskou is. Beschonken als hij is, neemt hij - nog in de veronderstelling dat hij in Moskou is - een taxi naar huis. Maar laat nu de straatnaam en het huisnummer dat hij noemt ook in Leningrad voorkomen. En laat nu ook de sleutel toevalligerwijs passen en het interieur er precies zo uitzien als bij hem thuis. Door al deze omstandigheden, een ironie van het lot te noemen, gaan een aantal mensen het nieuwe jaar in op volstrekt andere wijze dan gedacht. Het is alsof zich in een nacht een heel leven voorbijtrekt. Het voorkomen van identieke adressen, sleutelgaten en inboedel is uiteraard een knipoog naar het toenmalige sovjetregime, dat het begrip 'eenheidsworst' niet vreemd was.

James Bond, Moonraker (http://www.jamesbond.com/) met Roger Moore in de hoofdrol. Als een spaceshuttle onderweg naar Londen gestolen wordt, zendt M James Bond uit om excuses aan te bieden aan de fabrikant ervan - de miljardair Hugh Drax. Terwijl hij Drax' landgoed bezoekt, staat 007 een aantal keer in oog met de dood, hetgeen Drax natuurlijk verdachte nummer een maakt. Bond ontmoet vervolgens Dr. Holly Goodhead, een wettenschapster van de NASA en tevens CIA-agente die de werkzaamheden van Drax in de gaten houdt. Gezamenlijk met haar komt Bond een plot tot massamoord op de wereldbevolking op het spoor, waarna Drax de planeet naar zijn evenbeeld zou kunnen herbevolken. De jacht op Drax leidt Bond door de hele wereld: Californië, Brazilië, de Amazone en tot slot naar Drax' ruimtestation, vanwaar snode plannen jegens de mensheid worden voorbereid. Drax heeft intussen een oude vriend, Jaws, ingehuurd om af te rekenen met Bond. Maar is deze bikkelharde reus nog wel bereid mee te werken na geheel van Brax' plannen doordrongen te zijn?

Pismo do Amerika ofwel "Letter to America" (http://www.biosagenda.nl/index.php?action=film&filmID=6098), een Bulgaarse film van Iglika Triffonova. Deze film vertelt het verhaal van de jonge Bulgaar Ivan, die samen met zijn vriendin in Sofia woont. Op een avond krijgt hij een telefoontje uit Amerika: zijn beste vriend Kamen, die naar New York was geëmigreerd, heeft een auto-ongeluk gehad en is in coma geraakt. Ivan wil direct naar Amerika om zijn vriend in het ziekenhuis op te zoeken, maar er wordt hem alleen geen visum verleend. Ivan is echter vastberaden iets voor zijn beste kameraad te doen. Met de digitale videocamera die hij van hem gekregen had, trekt Ivan het Bulgaarse platteland in, op zoek naar de reeds lang vergeten woorden van een liedje dat hij vroeger met Kamen zong en waaraan een mythische werking wordt toegedicht. Er is een oude vrouw, Baba Rus?, die de woorden ervan nog weet. Onderweg naar haar komt Ivan allerlei plattelandsmensen tegen die hij ook opneemt met zijn camera. Men krijgt in de film een mooi beeld van de Bulgaren en het indrukwekkende bergachtige landschap. Wel moet ik zeggen dat ik, ondanks het feit dat ik slavist ben, de ondertiteling af en toe wel nodig had. Dus heb ik na de film maar gelijk mijn lesboek "Colloquial Bulgarian" weer uit de kast getrokken!

Oasis (http://us.imdb.com/title/tt0320193/), een Zuid-Koreaanse film van Chang-dong Lee. Het gaat over Jong-Du, een naïeve, warmhartige onaangepaste dwaas, die negen maanden in de gevangenis heeft gezeten voor een aanrijding met dodelijke afloop. Op een bepaald moment besluit hij naar de familie van het betreffende slachtoffer te gaan om met een bos bloemen zijn verontschuldigingen aan te bieden. Daar maakt hij kennis met Gong-Ju (gespeeld door So-ri Moon), de spastische dochter van het slachtoffer, door wie hij gelijk gefascineerd is. Hij stuurt haar cadeautjes, maar als hij haar een dag opzoekt doet hij een poging haar te verkrachten. Als Gong-Ju daarop flauwvalt stopt hij en neemt hij de benen. Tot zijn verbazing belt Gong-Ju, die door haar ziekte nauwelijks kan lopen en praten, Jong-Du op met de vraag of hij niet nog eens langs wil komen. Zo bloeit er langzaam een romance tussen de twee op. Als de families van beide kanten er weet van krijgen, zijn ze sterk afkeurend. Als de spastische jongedame aan Jong-Du vraagt of hij niet bij haar wil blijven slapen, wordt hij door haar familie gezien en door de politie gevankelijk afgevoerd onder de beschuldiging van 'poging tot verkrachting'. Als de agenten even niet opletten ontsnapt hij, rent naar het huis van zijn geliefde en ontdoet de boom die voor haar huis staat met een zaag van zijn takken, voor de schaduw waarvan Gong-Ju zo bang was geweest. Het is een emotioneel treffende film die laat zien dat Korea niet zo ver is als sommigen misschien denken. Prachtig zijn de fragmenten waarin Jong-Du even geheel genezen is van haar ziekte en de twee geliefden gelukkige momenten beleven: zo is me een scène bijgebleven waarin de twee samen met een baby-olifantje en een Indiase jongedame uit blijdschap in de rondte dansen.

James Bond, The man with the golden gun (http://www.eofftv.com/m/man/man_with_the_golden_gun_main.htm). Hierin moet Bond (Roger Moore) de vermiste "Solex Agitator" traceren, een apparaat dat zonnestraling opvangt en buitengewone krachten geeft aan een ieder die het in zijn bezit heeft. Francisco Scaramanga (Christopher Lee), een sluipmoordenaar van wereldklasse,dingt echter ook mee naar dit voorwerp. Hierbij maakt hij gebruik van zijn gouden pistool met gouden kogels van een miljoen dollar per stuk. Als 007 ontdekt dat hij Scaramanga's volgende doelwit is, werpt hij zich in een dodelijk kat-en-muisspel. Hierbij gaat hij voort met zijn zoektocht, maar wel met een moordenaar op zijn hielen. Bond moet ook nog eens wedijveren met Scaramanga's geliefde Andrea Anders (Maud Adams) en de kleine Nick Nack (Hervé Villechaize), wiens kleine afmetingen in tegenspraak zijn tot zijn 'dodelijke' vermogens. Zelfs als 007 de sensuele Mary Goodnight (Britt Ekland) in dienst neemt, moet hij moeite doen te overleven in het explosieve slotakkoord op Scaramanga's afgelegen eiland.
Het judicium dat ik aan deze Bond film, de tweede voor Roger Moore, wilde toekennen is een 7+. In komende updatebrieven zal ik elke 007 steeds van een persoonlijk cijfer voorzien.

Finding Nemo (http://www.pixar.com/featurefilms/nemo/) uit de Walt Disney en Pixar Studios. Het is een van die films die dermate veel in de media is besproken als grootste kaskraker ooit op het gebied van animatiefilms, dat ik er als cinefiel niet omheen kon. Toch moet ik in een bepaalde, van kinderlijke vreugde vervulde stemming zijn om me tot het bekijken van een tekenfilm te zetten. De laatste keer was dat met het geniale "Spirited Away" (http://www.imdb.com/title/tt0245429/) van Hayao Miyazaki. Nou, ik moet zeggen dat de verbluffende animatie van Finding Nemo deze laatste film zeker overstijgt, al vond ik de verhaallijn van de Japanse tegenhanger boeiender en intrigerender. In Finding Nemo raakt clownvis Marlin zijn enige zoon Nemo kwijt op het Grote Barrière Rif. Samen met de vergeetachtige vis Dory begint hij aan een zoektocht naar zijn vermiste oogappel. Dat valt echter niet mee: de oceaan blijkt groter dan gedacht. Bovendien is Nemo daar niet meer te vinden. Hij is in het aquarium van een tandarts beland. Samen met de andere daar aanwezige vissen en zeedieren begint Nemo een ontsnappingspoging. Ondertussen beleeft vaderlief angstaanjagende avonturen met de van vis eten "bekeerde" haai, een lampionvis en tenslotte achter de baleinen van een reusachtige walvis.

Das Experiment (http://www.dasexperiment.de/intro/) van Oliver Hirschbiegel. De film is gebaseerd op het beruchte "Stanford Prison Experiment", uitgevoerd in 1971. In een onderzoekslaboratorium wordt een gevangenis opgezet, compleet met cellen, tralies en surveillancecamera's. Voor de duur van twee weken worden twintig mannelijke deelnemers ingehuurd om voor gevangenen en bewakers te spelen. De 'gevangenen' worden opgesloten en moeten schijnbaar milde regels naleven, terwijl de 'bewakers' verteld wordt gewoon de orde te handhaven zonder lichamelijk geweld te gebruiken. Iedereen is vrij om er op elk moment mee te stoppen, waarbij dan van honorering wordt afgezien. In het begin is de stemming tussen beide groepen onzeker en nogal gespannen. Al snel doet zich echter tweespalt voor en wenden de gevangenbewaarders drastischer sancties aan om hun autoriteit te bevestigen. Ik vond de film iets angstaanjagends hebben. De kijker krijgt te zien hoe een alleszins gezond lijkende geest onder bepaalde omstandigheden duistere trekken kan aannemen. Het spel van Moritz Bleibtreu (bekend van "Lola rennt") onderstreept deze constatering.

James Bond, Octopussy (http://www.imdb.com/title/tt0086034/). Hierin wordt 007 (Roger Moore) op een missie gestuurd om er achter te komen hoe een '00'-collega met dodelijke afloop door het raam van de Britse Ambassade komt gevlogen met een vals Faberge ei in zijn hand. Zo komt Bond erachter dat niet alleen hij geïnteresseerd is in het echte ei, als het ter verkoop wordt aangeboden in een veiling en het gekocht wordt door Kamal Khan, een Indiase prins in ballingschap. Bonds achterdocht wordt bekrachtigd als Kamal Khan een ontmoeting heeft met Orlov, een krankzinnige Russische generaal met het plan West-Europa te veroveren en Ruslands kunstschatten te vervalsen, terwijl Rusland zelf plannen heeft tot ontwapening. 007 ontdekt dat zowel Orlov als Khan van plan zijn voor het realiseren van hun doelstellingen een atoomwapen tot ontploffing te brengen in een Amerikaanse luchtbasis. En dit iets nu net iets voor Bond om te verijdelen. Bond en het geboefte worden bijeen gebracht door de mooie maar mysterieuze smokkelaarster die bekend staat als 'Octopussy'. Maar heeft zij de intentie Bond te helpen of te doden? Ik vind het een van de sterkste Bond films met Roger Moore, mede door de achtervolgingen in India en het memorabele gevecht dat Bond levert op het dak van een voortsnellende trein. Mijn cijfer is dan ook een 8.

The Last Samurai (http://lastsamurai.warnerbros.com/) van Edward Zwick. Hierin is kapitein Nathan Algren (Tom Cruise) ontevreden over zijn positie in de VS en is hij vervuld van een schuldgevoel wegens indianen-genocide. In 1876 vertrekt hij naar Japan, dat in die tijd nog maar kort voor buitenlanders geopend was. Hij krijgt daar de opdracht om het Japanse leger te leren omgaan met vuurwapens. Uiteindelijk is het doel hiervan een burgeroorlog te winnen tegen de samoerai, de klassieke elitesoldaten die nog vechten alsof het de middeleeuwen is: met zwaard en pijl en boog. Als Algren in de strijd krijgsgevangen wordt gemaakt door de samoerai, ontdekt hij dat hij eigenlijk aan de verkeerde kant had gestaan. In het dorp waar hij krijgsgevangen wordt gehouden maakt hij kennis met eeuwenoude tradities die bedreigd worden door een verwesterend Japan. Algren gaat in de leer bij samoerai Katsumoto en wordt uiteindelijk zelf een samoerai. Hun sterke levensfilosofie doet hem denken aan de man die hij ooit was voor hij het "verkeerde" pad insloeg. De film wordt besloten met een kletterende oorlog, waarin de samoerai het uiteindelijk moeten afzien tegen het gemoderniseerde keizerlijke leger, waarbij zogezegd eeuwenoude tradities definitief ten onder gaan. Ik vond dat de film ontzag afdwong door de authentiek uitziende kostuums, het wapengekletter en de prachtige landschapsbeelden. Tegelijkertijd heeft de film iets voorspelbaars en ligt er overduidelijk een succesformule aan ten grondslag: een verhaal waarin flink wordt gestreden, een exotische cultuur ten tijde van grote sociale veranderingen en tot slot een held die zijn leven wil geven voor de goede zaak. De rol van Algren is Tom Cruise mijns inziens op het lijf geschreven. Zo kon hij eindelijk over de schouders van zijn tegenspelers heenkijken en zijn nobele inborst ten tonele brengen.

De Passievrucht (http://www.depassievrucht.nl/) van Maarten Treurniet. Dit betreft een verfilming van de debuutroman van Karel Glastra van Loon. Hierin krijgt Armin (Peter Paul Muller) te horen dat hij zijn hele leven al onvruchtbaar is geweest. Hij heeft echter een zoon, Bo, die hij al dertien jaar als zijn eigen zoon beschouwd had. Nu blijkt dus dat dit onmogelijk het geval kan zijn. De vraag rijst dus wie zijn echte vader is. Alleen de moeder van Bo, Monika, zou hem dat kunnen vertellen, maar die is al negen jaar dood. Ellen, de beste vriendin van Monika, met wie Armin nu samenwoont, weet wie het is, maar dat weet Armin weer niet. Armins leven wordt volledig ontregeld. Hij is woedend, jaloers en ontgoocheld en wil antwoorden. Hij gaat derhalve op zoek in het verleden. Elke man die contact heeft gehad met Monika is een potentiële verdachte. Alles wat waarheid leek, kan nu leugen zijn. Zijn relatie met Ellen, die eigenlijk zelf droomt van een kind, raakt steeds meer ontwricht. En ook van Bo, die ineens moet beseffen zijn eigen vader niet te kennen, raakt hij totaal ontvreemd.
Het is de vraag of Armin uiteindelijk de waarheid zal achterhalen, zodat hij door kan met zijn leven. Of kan de waarheid beter verborgen blijven.... daarachter komt u bij het bekijken van deze film. En dat kan ik u zeker aanraden. De film gaat over de relatie van vader tot zoon, liefde, hartstocht en bedrog. Daarbij bevat de film een lach, een traan en een flinke dosis opgekropte boosheid.

James Bond, A view to a kill (http://www.imdb.com/title/tt0090264/), waarin Roger Moore voor de laatste maal de rol van 007 vertolkt. Bond moet het in deze film opnemen tegen de psychotische Franse industrialist Zorin (Christopher Walken). Deze wil de markt van siliconen computerchips veroveren door Silicon Valley onder water te zetten middels een georkestreerde aardbeving, die miljoenen slachtoffers dreigt te maken. Zorins compagnon May Day (Grace Jones) maakt het Bond behoorlijk lastig, maar schaart zich uiteindelijk aan Bonds zijde als de geschifte schurk Zorin niets om haar leven blijkt te geven. Ook wordt Bond ter zijde gestaan door de aimabele Stacey (Tanya Roberts). De film bevat een aantal memorabele scènes, zoals het paardenrennen op Zorins landgoed, het onderstromen van een ondergronds gangenstelsel en tot slot een duizelingwekkend duel op de top van de Golden Gate Bridge in San Fransisco. Uiteindelijk vind ik deze film niet de beste episode van de tegen pensionering aanlopende Moore, hij behaalt niet het niveau van het vorige week besproken "Octopussy". Wel is het acteerwerk van Walken met zijn ultieme schurkenrol prijzenswaardig. Het is jammer dat dit personage niet verder wordt uitgewerkt. Het cijfer voor deze Bond film bedraagt een 7.

Angel on the Right (http://www.deutsches-filminstitut.de/goeast_2003/content/filme/angel_on_the_right.htm) van Jashmed Usmonov. Na tien jaar in Moskou in de gevangenis te hebben gezeten keert de crimineel Hamro terug naar zijn geboortedorp Asjt in Tadzjikistan. Daar aangekomen wordt hem gezegd dat zijn moeder Halima op sterven ligt en hij moet helpen haar een waardige uitvaart te geven. Hij knapt het hele huis op, plaatst een nieuwe deur en treft de nodige voorbereidingen. Maar dan wacht hem een verrassing: zijn moeder blijkt niet ziek te zijn en veel dorpsbewoners eisen onder bedreiging achterstallige schulden van hem op. Bovendien moet hij zijn inmiddels tienjarige zoon eindelijk erkennen. Maar Hamro zit op zwart zaad en is tot alles in staat om uit de problemen te geraken. In deze donkere komedie zet Usmonov een contrastrijk portret neer van de bevolking van een klein dorp in een land waar we eigenlijk weinig van weten. Bovendien vormen de verhoudingen tot moeder en zoon de spil van deze film. Een aanrader voor iedereen die geïnteresseerd is in de voormalige sovjetrepublieken.

Blue Moon (http://www.rialtofilm.nl/bluemoon.htm) van Andrea Maria Dusl. In deze roadmovie ontmoet de Oostenrijkse kleine crimineel Johnny Pichler bij een dubieuze transactie de Oekraïense callgirl Shirley. Samen gaan ze er vandoor in een gestolen auto in de richting van Slowakije. Ze brengen een paar dagen tezamen door, maar dan verdwijnt Shirley plotseling. Hierdoor ontdaan besluit Johnny haar achterna te reizen, gewapend met alleen een adres en een paar pasfoto's van haar. Zo belandt hij in het Oekraïense Lviv, waar hij Dana ontmoet, de tweelingzuster van Shirley. Bovendien kruist een Oost-Duitse sjacheraar en schoenverkoper steeds zijn pad. Uiteindelijk belandt hij met hem in een Oekraïense gevangenis. De film eindigt in Odessa, waar de twee hoofdpersonen uit de film herenigd op de boot naar Georgïe moeten stappen, maar het is maar de vraag of dat lukt.
De film was al met al zeker aan mij besteed door mijn vertrouwdheid met de Oekraïne en de beelden van Lviv, Kiev en Odessa en zelfs een hotel waar ik gelogeerd heb. De film is af en toe ook lachwekkend, bijvoorbeeld het gemak waarmee een cipier afgekocht kan worden en de manier waarop Johnny met een digitale camera achter een paar schapen aanrent om te kijken of ze over de omheinende hekken zullen springen. De Oostenrijkse regisseur Dusl vertelt: "Vanaf het eerste moment dat in 1989 de grenzen wegvielen ben ik met een vriend vanuit Wenen naar het oosten gereisd. Daar trof ik een geheel andere wereld aan. Ik wist meteen dat ik een film moest maken over deze nieuwe en vreemde wereld." Het interessante is dat Johnny als volstrekte buitenstaander wordt geportretteerd, steeds verbaasd over de vreemde manier van leven in het voor hem onbekende Oosten, dat hemelsbreed eigenlijk helemaal niet zo ver blijkt te zijn.

James Bond, From Russia with love (http://www.imdb.com/title/tt0057076/), de tweede film waarin Sean Connery figureert als 007. De kwaadaardige organisatie SPECTRE heeft een plan uitgebroed om een decoder te stelen die toegang kan verschaffen tot Russische staatsgeheimen en de wereldorde onherstelbaar uit balans kan brengen. James Bond moet dit apparaat voortijdig te pakken zien te krijgen, maar daarbij moet hij de confrontatie aangaan met Red Grant (Robert Shaw) en de meedogenloze Rosa Klebb (Lotte Lenya) - een voormalig KGB-agent met puntig en uiterst giftig schoeisel. Zelfs tijdens de romance met een beeldschone afvallige van het sovjetregime (Daniela Bianchi), realiseert Bond zich dat hij in een dodelijke val gelokt wordt en dat hij al zijn moed en behendigheid in de strijd moet gooien om te triomferen over de krachten die hem trachten te vernietigen.
Deze tweede James Bond film wordt door veel fans gezien als de beste van allemaal. De film werkt naar een climax toe, die tot uiting komt in een gevecht op leven en dood in de Oriënt Express. From Russia with Love toont bovendien een klassieke James Bond: nog voor de gadgets, explosies en het vuurwerk, en bovendien voor Roger Moore, die Bond distantieerde van de meer realistische toon in de boeken van Ian Fleming. Het cijfer voor deze film bedraagt een 8 1/2. Een interessante Russische James Bond site, waar u screensavers, wallpapers en geluiden voor uw mobiele telefoon kunt downloaden luidt: http://007.themes.ru/.

The Human Stain (http://www.imdb.com/title/tt0308383/) van Robert Benton naar het gelijknamige boek van Philip Roth. Hierin is Coleman Silk (Anthony Hopkins) een professor in de klassieke talen in een klein stadje in New England. Al vijftig jaar draagt hij een levensgroot geheim met zich mee: hij is van Afro-Amerikaanse afkomst, terwijl zijn huidskleur en voorkomen blank zijn. Mede daardoor heeft hij een glansrijke carrière kunnen maken aan de universiteit. Aan zijn professionele leven op de campus komt abrupt een einde wanneer hij ten onrechte wordt beschuldigd van racisme. Woedend over het voorval besluit hij een jaar voor zijn pensionering ontslag te nemen. Op zoek naar een nieuwe invulling voor zijn leven, maakt hij kennis met een dertig jaar jongere vrouw, de beeldschone maar gedesillusioneerde schoonmaakster Faunia (Nicole Kidman). Wanneer Coleman en Faunia in een romance verwikkeld raken, dreigt zijn levensgeheim onthuld te worden, hetgeen verstrekkende gevolgen kan hebben. Zijn vriend Nathan Zuckerman is schrijver en besluit zijn nieuwe boek te wijden aan het leven van Coleman. Hij stelt een onderzoek in naar het onbekende levensverhaal en mysterieuze verleden van zijn vriend, om zo te achterhalen hoe diens leven zo verstoord is geraakt.
Ik vond de film bij vlagen mooi, met name het begin en einde, als de twee hoofdpersonen door een sneeuwlandschap rijden. Tegelijkertijd schuilt in die beelden ook iets clichématigs. Waar bij het donkere haar en de bruine ogen van de jonge Coleman Silk (gespeeld door Wentworth Miller) nog wel iets te Afro-Amerikaans te bedenken is, maakt de oude Coleman Silk (gespeeld door Anthony Hopkins) de film totaal ongeloofwaardig: het is absoluut uitgesloten dat deze uit Wales afkomstige acteur ook maar een druppel zwart bloed in de aderen heeft. De presentatie van de relatie tussen Coleman en de veel jongere Faunia laat ook te wensen over: het is een drakerig drama en het ontbreekt aan chemie tussen de acteurs. De regisseur had de raciale worsteling van Coleman en de verhouding tussen de twee personen wat mij betreft wel wat kunnen inkorten en zich moeten toespitsen op de eigenlijke pointe van Philip Roths boek: een scherpe kritiek op het Amerika van de afgelopen jaren negentig.

Underworld (http://www.sonypictures.com/movies/underworld/) van Len Wiseman. Daarin hebben vampiers en weerwolven gezworen elkaars vijand te blijven voor honderden jaren. Voor de mensheid zijn ze een mythe, maar in de film blijken ze maar al te echt te zijn en zien ze elkaar als eeuwige rivalen en hebben gezworen pas te zullen rusten als hun vijand met wortel en tak is uitgeroeid. Selene (Kate Beckinsale) is vampier en als "Death Dealer" belast met het opruimen van de weerwolven. Door toeval ontdekt zij dat de weerwolven van plan zijn de jonge mensendokter Michael te ontvoeren. Om erachter te komen wat de weerwolven van Michael willen, overweegt zij hem te volgen. Er ontstaat een band tussen de twee en ze besluit hem te redden. Dan ontdekt ze dat het de weerwolven om Michaels bijzondere bloed te doen is waarmee zij een ras willen creëren dat sterker is dan beide rassen tezamen. Selene slaat groot alarm maar vindt geen gehoor bij de leiding. Wanhopig besluit zij haar grote held en leider Viktor (Bill Nighy) een eeuw eerder te laten ontwaken uit zijn slaap om samen met hem het naderende onheil het hoofd te bieden. Maar of dat een verstandige keus is valt nog te bezien.
Het mooie aan de film is de consequent duistere belichting ervan. Hierdoor bewijst de regisseur dat het met een relatief laag budget mogelijk is een gaaf ogende, sfeervolle productie te krijgen. Maar hier is dan ook alles mee gezegd. De personages zijn bijzonder vlak en van enige passie, die een naar bloed hunkerende vampier eigen zou moeten zijn, verstoken. Alhoewel even een parallel wordt gelegd met Romeo en Julia, maakt het de kijker tegen het einde van de film door de algehele oppervlakkigheid geen donder uit wie nu als winnaar uit de bus komt.

James Bond, Thunderball (http://www.imdb.com/title/tt0059800/), de vierde film met Sean Connery figurerend als Bond. Volgens een vermetel, doch dodelijk plan kaapt de kwaadaardige organisatie SPECTRE een NAVO-vlieguig en bemachtigt daarbij twee zware kernkoppen, elk in staat miljoenen onschuldige mensen te doden. Terwijl de wereld in de greep is van de dreiging van een nucleaire nachtmerrie, komt Bond in actie. In een race tegen de klok leidt het spoor hem naar het tropische eiland Nassau. Daar ontmoet hij Emilio Largo (Adolfo Celi), een hooggeplaatste agent van SPECTRE, en de beeldschone Domino (Claudine Auger), tot wie hij een onweerstaanbare aantrekkingskracht deelt. De confrontatie bouwt op tot een episch gevecht op de bodem van de oceaan, waarbij Bond en zijn bondgenoten strijden om een catastrofe van immense proporties af te wenden.
Tegen de tijd dat Thunderball in 1965 in de bioscopen draaide, was Bond op filmgebied al een waar icoon geworden. Op de documentaire "Behind the scenes with Thunderball", die tevens op de dvd uit mijn collectie staat, wordt getoond hoezeer de commercie met allerhande Bond-posters, handdoeken, T-shirts en andere Bond-gerelateerde prullaria hier op inspeelde. Op de website "Thunderball Obsessional" (http://www.obsessional.co.uk/) is daar iets van terug te zien. Leuk op deze site vind ik de foto's die tijdens het opnemen van Thunderball achter de coulissen zijn opgenomen. Ondanks de kritiek op het internet dat dit een van de saaiste episodes uit het Bond-epos zou zijn, ben ik toch vrij goed te spreken over de film. Dit komt waarschijnlijk mede door de gevechten in duikerspakken onder water. Ik heb namelijk enige tijd zelf met veel plezier duiklessen gevolgd. Het cijfer voor Thunderball is een 8-.

Depuis Qu'Otar est parti (http://www.imdb.com/title/tt0336264/), het speelfilmdebuut van Julie Bertucelli. Het betreft een ontroerende tragikomedie die hoofdzakelijk in Tblisi, de hoofdstad van Georgië, speelt en handelt over drie generaties francofiele vrouwen. De bejaarde vrouw Eka (Esther Gorintin) bewoont samen met haar dochter Marina (Nino Khomasouridze) en kleindochter Ada (Dinara Droukarova) een klein, maar sfeervol huis. Eka's oogappel is haar zoon Otar, die naar Frankrijk is vertrokken omdat hij in Georgië als arts niet aan de slag kwam. Zijn telefoontjes en brieven suggereren een succesvol migrantenbestaan, maar in realiteit werkt hij in Parijs als illegale bouwvakker. Als Marina en Ada horen dat hij om het leven is gekomen na een val van een steiger, durven ze dat niet aan Eka te zeggen. De oude vrouw zou het tragische nieuws niet overleven. Ze spelen dat Otar nog leeft en schrijven brieven in zijn stijl aan haar. Hoelang houdt hun bedrog echter stand? Wat te doen als Eka naar Parijs wil om Otar te bezoeken, hetgeen aan het einde van de film ook gebeurt?
Het intelligente scenario en het innemende acteren zijn de grote troeven van de film. Gorintin is geweldig als kwieke oude dame, die slimmer is dan haar omgeving denkt. Terloops schetst de film een beeld van drie generaties Georgiërs. Eka staat voor de generatie die terugverlangt naar Stalin (''Hij was een groot man''), Marina voor de verloren generatie van de jaren zestig en Ada voor de hoopvolle, nieuwe generatie. Ik vond Eka (Esther Gorintin) door haar strafheid een bijzonder personage. Marina en Ada deden ondanks de Georgische setting erg Russisch aan. Een leuk detail is dat de drie dames van de hak op de tak overgaan van de ene taal op de andere: Georgisch, Frans en Russisch.

The Dancer Upstairs (http://www2.foxsearchlight.com/thedancerupstairs/), het regiedebuut van John Malkovich. Hier dient zich het Plaatje van de Week aan (http://www.carelschouten.com/updates/update080204.htm). Deze politieke thriller naar een roman van Nicholas Shakespeare vertelt het verhaal van rechercheur Augustin Rejas (Javier Bardem), een man die vasthoudt aan de hoop van een onmogelijke liefde in een onmogelijke wereld. Terwijl hij achter Ezequiel aanzit, een teleurgestelde anarchist die de beklemde massa ophitst om zich bij zijn gewelddadige revolutiepoging te scharen tegen de fascistische regering van hun niet bij name genoemde Zuid-Amerikaanse land, vindt Rejas vertroosting in zijn eigen zelfrespect en de vreugde die zijn vrouw en dochter hem brengen. Dan ontmoet hij Yolanda, de zeer bekoorlijke balletlerares van zijn dochter, een vrouw die zijn reeds lang vergeten hartstochten doet opleven en alles wat goed en verdorven aan hun ontspoorde land vertegenwoordigt. Maar hoewel zij aanvankelijk juist de beschutting van de storm die door het land jaagt lijkt te zijn, blijkt zij na verloop van tijd de storm zelf te zijn. Als de revolutie zich uiteindelijk aanscherpt en het net lijkt te vallen over de verantwoordelijke figuren, zal de waarheid achter de danseres zo ongrijpbaar blijken te zijn als het verloop van de revolutie en tot slot de gemoedsrust van rechercheur Rejas.
The Dancer Upstairs staat in de traditie van politieke thrillers, met als belangrijk verschil dat de film geen greintje hoop biedt. Malkovich' revolutionairen zijn geen helden maar ontspoorde fanatici, voor wie een mensenleven even weinig waard is als voor degenen die zij bestrijden. Het dictatoriale regime en de guerrilla's zijn spruiten van dezelfde stam, te herkennen aan hun meedogenloze wreedheid. Hoe blijf je integer in zo'n situatie? Ook Rejas speelt uiteindelijk het spel van 'voor wat hoort wat' mee. Hij moet wel, wat anders bereikt hij niets. Het is een sombere conclusie die The Dancer Upstairs, dat onder de oppervlakte meer moraal-politieke kwesties aanstipt, bijna terloops trekt.
Mijn lof voor deze intelligente film gaat uit naar Malkovich, met wie ik voor het eerst bewust kennismaakte in het eerder door mij besproken "Ripley's Game". De eigenzinnigheid van hem als acteur heeft hij als regisseur zeker behouden. Mijn enige punt van kritiek is dat ik de acteurs voor het echtheidsgehalte liever Spaans dan Engels had horen spreken.

James Bond, Goldfinger (http://www.imdb.com/title/tt0058150/), waarin Sean Connery voor de derde maal als 007 figureert. In deze film moet Bond het met al zijn charme en trefzekerheid opnemen tegen een van de beruchtste criminelen aller tijden: Auric Goldfinger (Gert Frobe). Deze machtige magnaat heeft operatie "Grand Slam" geïnitieerd, een nogal destructief plan om in te breken bij Fort Knox en de wereldeconomie ernstige schade te berokkenen om haar uiteindelijk te kunnen overheersen. James Bond moet, gewapend met zijn speciaal uitgeruste Aston Martin (een hippe wagen voorzien van ingebouwd machinegeweer, rookscherm en schietstoel) dit plan een halt toeroepen, waarbij de nodige ontzagwekkende tegenspelers het hoofd geboden moeten worden. Allereerst is dat Oddjob, de doofstomme bediende die dodelijk is door zijn van scherpe randjes voorziene hoed. Dan is er nog de mooie Jill Masterson, die een nieuwe betekenis geeft aan de benaming "golden girl". Tot slot is er de sexy pilote Pussy Galore (Honor Blackman), wier romantische gevoelens voor Bond haar betrokkenheid met Goldfingers luchtvaartplannen in de weg komen te staan.
In deze film zien we duidelijk de komst van de gadgets die de latere Bondfilms zo gaan karakteriseren. Ook de status van Bond als onsterflijke superman lijkt met deze episode gevestigd. De titelsong, gezongen door Shirley Bassey, vind ik een van de sterkste ooit. Al met al een van de sterkste Bondavonturen en derhalve goed voor een 8 1/2.

Bloody Sunday (http://www.paramountclassics.com/bloodysunday/) van Paul Greengrass. Het betreft een film die ons doet herinneren aan een tragedie die heeft plaatsgevonden op zondag 30 januari 1972 in het Noord-Ierse plaatsje Derry. Op deze dag zijn tijdens een geweldloze demonstratie door het Britse leger dertien betogers doodgeschoten en nog eens veertien gewond. In de film staat Ivan Cooper centraal, organisator van de vredelievende mars voor gelijke burgerrechten tussen katholieken en protestanten. De bedoeling is alle geweld tussen de verschillende partijen weg te bannen. Ondanks zijn overleg echter met de Unionistische autoriteiten en zijn pogingen om te onderhandelen met de Britse ordestrijdkrachten loopt de betoging uit op een bloedbad, dat sindsdien bekend staat als "Bloody Sunday".
Wat dit aangrijpende drama over een van de zwartste bladzijden uit de Noord-Ierse kwestie zo uitzonderlijk maakt is de buitengewone graad van echtheid. Voortdurend heb je de indruk dat je naar een authentiek nieuwsdocument zit te kijken en ervaar je bijna fysisch de hectische sfeer en de algemene verwarring die er toen in de straten heersten. Dat deze tragische gebeurtenis nog steeds actueel is blijkt uit een onderzoek ernaar, waaraan de Britse regering al 115 miljoen pond heeft gespendeerd (http://www.bloody-sunday-inquiry.org.uk/).

Zatoichi (http://office-kitano.co.jp/zatoichi/) van Takeshi Kitano. Zatoichi, gespeeld door Takeshi, is een blinde die zijn brood verdient met gokken en het geven van massages. Achter zijn nederig voorkomen schuilt echter een meesterlijk zwaardvechter, begiftigd met flitsende uithalen van adembenemende precisie. Zatoichi komt een stad binnengelopen die gedreven wordt door een criminele bende. Als hij het tegen de leden ervan moet opnemen maakt hij een voor een korte metten met ze door zijn razendsnelle zwaard. Ondanks dat hij blind is en langzaam loopt is hij in staat alles om zich heen tot in perfectie aan te voelen.
De figuur Zatoichi is een van de populairste personages uit de Japanse historische filmgeschiedenis. Talloze televisieseries en speelfilms gingen de versie van Kitano voor, maar de veelzijdige regisseur/acteur geeft veertien jaar nadat de laatste speelfilm verscheen zijn eigen draai aan deze 'jidaigeki' (periode-film). Met zijn herkenbare montage, ritmische tussendoortjes en flashbacks, slapstick-achtige humor en explosieve uitbarstingen van geweld drukt Kitano zijn stempel op Zatoichi.
Ik vond de film heel sterk door de compositie ervan, de presentatie van de personages en natuurlijk de weergaloze zwaardgevechten. De Nintendo-achtige computermuziek op de achtergrond past er goed bij. Een climax volgt na een opzwepende ritmische dans van de inwoners van de stad, door bloederig optreden van Zatoichi bevrijd van de criminele samoerai die aan het hoofd ervan hadden gestaan.

In the Cut (http://www.sonypictures.com/movies/inthecut/) van Jane Campion gebaseerd op de bestseller van Susanna Moore. Hierin is Meg Ryan te zien op een manier die we van haar gewend zijn: figurerend in romantische komedies. In deze film laat ze een serieuzere kant van zichzelf zien. Ze speelt de eenzame New Yorkse docent Frannie Thorstin, die op een onverwacht moment in haar leven wordt geconfronteerd met de donkere kanten van lust en geweld. Nadat er in haar buurt een vrouw op gruwelijke wijze wordt vermoord, begint ze een gepassioneerde relatie met rechercheur Malloy (Mark Ruffalo) die belast is met deze zaak. Hoewel Frannie hun - zeker voor Amerikaans publiek - heftige vrijpartijen als grote bevrijding ervaart, begint ze al snel aan Malloys motieven te twijfelen en de gevaren van hun relatie in te zien.
De film ontstijgt mijns inziens het niveau van een standaard Hollywood thriller, o.a. door de van de vaste norm afwijkende perspectieven. De film gaat niet zozeer over de jacht op een brute seriemoordenaar, als wel over het roerige instabiele zielenleven van een vrouw. Daarbij worden de personages van Frannie, een vereenzaamde vrouw, en Malloy, een jonge Al Pacino, overtuigend neergezet. Tot slot zorgen de flashbacks in zwart-wit naar een schaatsbaan, waarop Franny's vader haar moeder het hof maakt, voor een romantisch kader om de film dat tevens onderstreept dat het om de verfilming van een roman gaat.

James Bond, The Living Daylights (http://www.imdb.com/title/tt0093428/), met Timothy Dalton als 007. Gewapend met messcherpe instincten en een 'licence to kill' gaat Bond de strijd aan met wapenhandelaren in een bliksemsnel verlopend avontuur. Timothy Dalton brengt heel wat energie en koelbloedigheid in zijn optreden als geheim agent. Nadat Bond de Russische officier Georgi Koskov (Jeroen Krabbé) helpt bij het uitwijken naar het westen, wordt geschokt gereageerd door de geheime inlichtingendienst. Bond komt in actie, waarbij hij de mooie Kara (Maryam D' Abo) op het spoor komt, die Bond net zo kundig bespeelt als haar cello. Als ze een ingewikkeld wapenprogramma met wereldwijde implicaties ontrafelen, worden ze gedwongen tot huiveringwekkende achtervolgingen, een ijzingwekkende ontsnapping uit de gevangenis en een episch gevecht in de Afghaanse woestijn met tanks, vliegtuigen en een legioen van vrijheidsstrijders te paard. Met de laatste foefjes van Q en de van gadgets uitgeruste Ashton Martin (http://www.astonmartin.com/) wordt het tegen het einde van de film een groot knallend spektakel met veel stunts, onverwachte wendingen en een aantal zinnenprikkelende ontmoetingen.
Ik vind deze eerste Bond film met Dalton al met al een goede opvolger van de reeks episodes met Roger Moore. Hoogtepunten zijn een wilde afdaling van een besneeuwde berg in een cellokoffer en het duel tussen een van de criminele trawanten en Bond op een grote jute zak die hoog in de lucht uit een vrachtvliegtuig bungelt. Een punt van kritiek is dat Dalton Bond nogal humorloos vertolkt, in tegenstelling tot zijn voorgangers Connery en Moore. Wel kan gezegd worden dat Bond hiermee dichterbij het originele personage uit de boeken van Ian Fleming komt te staan. Ik geef deze film een 8.

Ying xiong, ofwel Hero (http://www.herothemovie.com/) van Yimou Zhang. Deze film speelt tussen de vijfde en derde eeuw voor Christus, waarin China bestaat uit zeven koninkrijken, die elk strijden om de absolute macht. Op het hoogtepunt van de strijd, die de bevolking tientallen jaren dood en verderf brengt, heeft het koninkrijk Qin de overhand. De koning van Qin droomt ervan als eerste keizer China te regeren. Daardoor is hij het doelwit van vele huurmoordenaars uit de andere zes koninkrijken. De meest beruchte zijn Gebroken Zwaard, Vliegende Sneeuw en Hemel. Aan degene die dat mythische trio verslaat belooft de koning macht, rijkdom en een persoonlijk onderhoud. Het lijkt echter een onmogelijke taak. Tien jaar lang komt niemand de prijs opeisen, tot de raadselachtige Naamloos bij het paleis arriveert met de wapens van de verslagen huurmoordenaars. De koning van Qin ontvangt hem en luistert naar zijn opzienbarende verhaal.
De film heeft het karakter van "Crouching Tiger, Hidden Dragon", maar dan met het dubbele budget. Het verhaal heeft niet zoveel om het lijf, maar dat is niet erg. Op visueel gebied is er meer dan genoeg te beleven: prachtige kostuums, decors, zwaardgevechten en vrouwelijk schoon.

James Bond, Diamonds are forever (http://www.imdb.com/title/tt0066995/), met Sean Connery voor de laatste keer als 007. Als Bond de wonderlijke praktijken op de wereldlijke diamantmarkt onderzoekt, ontdekt hij dat de kwaadaardige Ernst Blofeld (Charles Grey) kostbare edelstenen aan het oppotten is om te gebruiken voor een dodelijke lasersatelliet, in staat grote doelen op land, zee en in de lucht te vernietigen. Bond stelt zich ten doel, tezamen met de mooie smokkelaarster Tiffany Case (Jill St. John), de gevaarlijke en gestoorde Blofeld een halt toe te roepen. Eerst moet hij echter afrekenen met legio vijandelijke figuren. Zo zijn er de nogal onconventionele killers Mr. Wint en Mr. Kidd, en voorts de schaars geklede schoonheden Bambi en Stampertje, die Bond in gevechtstechnieken ontstijgen. Tot slot is er nog de in isolement levende miljardair Willard Whyte (Jimmy Dean), die misschien wel eens de vitale connectie kan bieden tot de verblijfplaats van Blofeld.
Deze Bond film is door het schurkachtige optreden van Charles Grey en een stevige lading actie geen slechte poging. Ook de afloop ervan is onvoorspelbaar grappig. Het is echter ook weer geen meesterwerk, en derhalve geef ik deze film een 7 1/2.

"Lost in Translation" (http://www.lost-in-translation.com/) van Sofia Coppola. De hoofdpersonen hierin zijn Bob Harris (Bill Murray) en Charlotte (Scarlett Johannson), beide Amerikanen die beland zijn in Tokio. Bob is een bezadigde, door het leven gegroefde filmster die in de stad is voor de opname van een whiskyreclame. Charlotte is net afgestudeerd in de filosofie, en is haar echtgenoot - een beroepsfotograaf - achternagereisd naar Japan. Wanneer ze allebei niet